Το ραουνταπ (roundup) υπευθυνο για καρκίνο...

Στην εποχή του 2000, ενώ το ανθρώπινο είδος χαρακτηρίζεται από αλματώδη επιτεύγματα στον τομέα των τεχνολογιών και  της υγείας , έρχεται αντιμέτωπο πλέον με την ίδια την ανευθυνότητα και την άγνοια που μας χαρακτηρίζει ως προς την χρήση και το αποτέλεσμα όλων όσων μας προσφέρονται... για ''καλό μας'' ... (και για το κέρδος φυσικά των φαρμακοβιομηχανιών..)!

Ο λόγος για το πολύ γνωστό στις αγροτικές περιοχές, ''δηλητήριο'' για βάτα και ζιζάνια Ραουντάπ, το οποίο φτάσαμε  να το χρησιμοποιούμε τόσο αλόγιστα και απερίσκεπτα που λογικά οι φαρμακοβιομηχανίες έκαναν πάρτι!! το πάρτι όμως κάποια στιγμή  πρέπει να τελειώσει...


Δικαστήριο έκρινε το ζιζανιοκτόνο Roundup υπεύθυνο για καρκίνο



Αμερικανικό δικαστήριο έκρινε σήμερα ότι ένα ζιζανιοκτόνο της εταιρείας Bayer AG με βάση τη γλυφοσάτη υπήρξε «ουσιαστικός παράγοντας» στην εμφάνιση καρκίνου σε έναν άνδρα από την Καλιφόρνια.

Οι ένορκοι στο ομοσπονδιακό δικαστήριο του Σαν Φρανσίκο έκριναν ομόφωνα ότι το Roundup, ένα από τα ζιζανιοκτόνα που χρησιμοποιούται ευρέως σε όλον τον κόσμο, ευθύνεται για το λέμφωνα non-Hodgkin από το οποίο ασθένησε ο Έντουιν Χάρντεμαν.

Στη δεύτερη φάση της δίκης, αύριο, οι ίδιοι ένορκοι θα κληθούν να καθορίσουν την ευθύνη της εταιρείας και την πιθανή αποζημίωση που δικαιούται ο Χάρντεμαν. Οι δικηγόροι του θα μπορέσουν να παρουσιάσουν τυχόν αποδείξεις που έχουν στην κατοχή τους και οι οποίες δείχνουν αν η Bayer επιχείρησε να επηρεάσει επιστήμονες, τις ρυθμιστικές αρχές ή το κοινό σχετικά με την ασφάλεια των προϊόντων της.

Σε ανακοίνωσή της η εταιρεία εξέφρασε την απογοήτευσή της για την απόφαση των ενόρκων. «Είμαστε σίγουροι ότι οι αποδείξεις στη δεύτερη φάση θα δείξουν ότι οι χειρισμοί της Monsanto ήταν οι κατάλληλοι και ότι η εταιρεία δεν πρέπει να θεωρηθεί υπαίτια για τον καρκίνο του κ. Χάρντεμαν», πρόσθεσε.

Η Bayer εξαγόρασε τη Monsanto, η οποία παρασκευάζει το Roundup.

Η υπόθεση αυτή είναι μόλις η δεύτερη από τις περίπου 11.200 αγωγές που έχουν κατατεθεί στις ΗΠΑ για το Roundup. Σε έναν άλλο άνδρα από την Καλιφόρνια επιδικάστηκε ποσό 289 εκατομμυρίων δολαρίων τον περασμένο Αύγουστο, αφού πολιτειακό δικαστήριο έκρινε ότι το Roundup του προκάλεσε καρκίνο. Το ποσό μειώθηκε κατόπιν στα 78 εκατομμύρια και σήμερα η υπόθεση αυτή βρίσκεται στο εφετείο.



Πηγή: ΗΠΑ: Δικαστήριο έκρινε το ζιζανιοκτόνο Roundup υπεύθυνο για καρκίνο | iefimerida.gr 

Στην αγένεια του παιδιού...δεν γελάμε!

Οι γονείς είναι υπεύθυνοι για τη διαμόρφωση του χαρακτήρα των παιδιών τους. Πρώτον γιατί τα παιδιά κληρονομούν ορισμένα χαρακτηριστικά από εκείνους και δεύτερον γιατί τα παιδιά αντιγράφουν ορισμένα χαρακτηριστικά από εκείνους.

Η γενετική προδιάθεση παίζει σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της προσωπικότητας του μωρού και οι φράσεις τύπου «ίδιος ο πατέρας του» δεν είναι υπερβολικές και έχουν βάση. Με τον ίδιο τρόπο που ο πατέρας «χαρίζει» το χρώμα των ματιών του στο παιδί, έτσι του μεταβιβάζει και ψυχικά γνωρίσματα που αναπτύσσουν την προσωπικότητά του.

Παρόλα αυτά, το οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον που μεγαλώνει ένα παιδί παίζουν πολύ σημαντικότερο ρόλο και η συμπεριφορά των γονιών είναι ο βασικός παράγοντας που ορίζει το χαρακτήρα του παιδιού και τις συνήθειές του.

Ο τρόπος που οι γονείς διαχειρίζονται τις καθημερινές καταστάσεις που τους συμβαίνουν, από τα απλά περιστατικά μέχρι τα πιο σοβαρά, καταγράφονται στο σύστημα του παιδιού και εμφανίζονται ανάλογα με την περίσταση.

Ενδεικτικά, σύμφωνα με την Πρόεδρο του Ινστιτούτου Οδικής Ασφάλειας «Πάνος Μυλωνάς», έχει καταδειχθεί με έρευνα(!) ότι τα αγόρια και τα κορίτσια οδηγούν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που το κάνει ο πατέρας και η μητέρα τους αντίστοιχα (Δείτε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ).

Επίσης, συνήθως (υπάρχουν ευτυχώς εξαιρέσεις) καπνίζουν τα παιδιά των καπνιστών, παχαίνουν τα παιδιά των υπέρβαρων γονιών, παραβιάζουν τον Κ.Ο.Κ τα παιδιά των γονιών που δεν σέβονται τον Κ.Ο.Κ και είναι αγενή τα παιδιά των γονιών που συμπεριφέρονται με αγένεια.

Ίσως γι’ αυτό το λόγο βλέπουμε καθημερινά παιδιά στο δρόμο που ζητούν χωρίς παρακαλώ, που ενοχλούν χωρίς συγγνώμη και που λαμβάνουν χωρίς ευχαριστώ. Και το ενδιαφέρον είναι ότι δίπλα σε αυτά τα παιδιά υπάρχουν γονείς που δεν τους εξηγούν ότι υπάρχουν βασικοί κανόνες συμπεριφοράς, γονείς που δεν συμμορφώνουν τα παιδιά τους! Και σε ορισμένες περιπτώσεις υπάρχουν γονείς που επιβραβεύουν τα παιδιά γελώντας ή χαριτολογώντας.

Στην αγένεια του παιδιού όμως δεν πρέπει να γελάμε. Στην αγένεια οφείλουμε να συμμορφώνουμε και να εξηγούμε τη σωστή συμπεριφορά. Μόνο με αυτόν τον τρόπο θα αλλάξει η κοινωνία και θα γίνει λίγο πιο «χρωματιστή».

Εάν με ρωτήσεις τί νοσταλγώ από την προ κρίσης εποχή, δεν θα σου πω την οικονομική ευχέρεια αλλά θα σου πω την ευγένεια! Οι άνθρωποι είχαν καλύτερη διάθεση και κάθε πρωί που πήγαιναν στη δουλειά είχαν κίνητρο και φιλοδοξίες. Στην εποχή μας βλέπεις μόνο μια απογοήτευση και ένα μόνιμο θυμό που εκδηλώνεται με κάθε ευκαιρία. Περιμένεις στην ουρά για τον πρωινό καφέ και ακούς μόνο την παραγγελία. Ο κόσμος δεν λέει πια «Καλημέρα» και σε καμία περίπτωση δεν ασχολείται να πει «Ευχαριστώ». Συνήθως, κάνει ένα νεύμα και ξανά βυθίζεται στη σιωπή και στις έννοιες του.

Τα παιδιά όμως είναι σαν το λευκό χαρτί και περιμένουν από εμάς να βάλουμε τα χρώματα για να ζωγραφίσουμε το χαρακτήρα τους. Γι’ αυτό εάν τα έχουμε μαζί μας όταν παραγγέλνουμε τον πρωινό μας καφέ, θα δημιουργήσουμε παιδιά που όταν κάποιος τους προσφέρει ένα παγωτό απλά θα κάνουν ένα νεύμα. Ή ακόμα χειρότερα παιδιά που όταν οι γονείς τους προσφέρουν ένα δώρο, απλά θα το παραλαμβάνουν.

Για να γίνει ένα παιδί τρυφερό, θα πρέπει να μεγαλώνει με, δυο και τρεις φορές, πιο τρυφερούς γονείς από εκείνο και για να μάθει να λέει Σ’ αγαπώ, θα πρέπει να του λένε Σ’ αγαπώ. Για να μάθει να σέβεται τους φίλους και συμμαθητές του, θα πρέπει να έχει γονείς που του έχουν διδάξει την αξία του σεβασμού και για να μάθει να περιμένει τη σειρά του, θα πρέπει να ζει σε ένα σπίτι που είναι «μαγκιά» να μην κλέβεις τη σειρά του άλλου.

Όχι αγαπημένοι γονείς, δεν είναι εξυπνάδα να οδηγείτε στη Λ.Ε.Α, ούτε είναι μαγκιά να παρκάρετε στη ράμπα για να μην περπατήσετε, ούτε σας κάνει πιο δυνατούς να μιλάτε άσχημα στην κοπέλα στο ταμείο στο σούπερ μάρκετ. Γιατί μπορεί αύριο το πρωί να χρειαστεί να περάσει το ασθενοφόρο από τη Λ.Ε.Α για να πάρει το δικό σας παιδί ή να χρειαστεί να κατεβάσετε το καρότσι με το εγγόνι σας από τη ράμπα ή να είναι η κόρη σας η κοπέλα του σούπερ μάρκετ. Ή ακόμα χειρότερα μπορεί ένα βράδυ να θέλετε να ακούσετε ένα Σ’ αγαπώ και το παιδί απλά να σας κάνει ένα νεύμα.

Η ευγένεια δεν είναι κληρονομική, είναι μεταδοτική. Ας κάνουμε, λοιπόν, ό,τι μπορούμε για να τη μεταδώσουμε!

Πηγή: www.mommy.gr

Μονάχα για τη γίδα της είχε στεναχώρια.......

 Όταν έπεσε το μεγάλο χιόνι έμεινε αποκλεισμένη απ’ το υπόλοιπο χωριό περίπου μια βδομάδα. Συνηθισμένη στα κρύα και την ερημιά, είχε κάνει από νωρίς τις προετοιμασίες της: έφερε τα κούτσουρα ως την κουζίνα, έφραξε με νάιλον τις τρύπες στα παράθυρα του χειμωνιάτικου, έστρωσε φλοκάτες και τη χοντρή μαντανία στη γωνιά της, δεξιά στο τζάκι. 

Μονάχα για τη γίδα της είχε μια στενοχώρια, θα πιανόταν στα σίγουρα η καψερή απ’ την ακινησία τόσες μέρες στο κατώι. Τύλιξε μερικές πατάτες και κρεμμύδια, άνοιξε γούβα στις στάχτες και τα άφησε να ψήνονται όλο τ’ απόγευμα. 

Ν’ άνοιγε τηλεόραση; Άδικος κόπος. Άμα χιονίζει εδώ πάνω είναι όλο διακοπές, την άφησε σβησμένη καλύτερα. «Μάνα, να ντύνεσαι καλά και μην κάνεις οικονομία στα ξύλα» της είπε προχθές στο τηλέφωνο ο γιος της «και συ, παιδάκι μου, και να τρως» απάντησε εκείνη και για ώρα πολλή σαν έκλεισαν, την είχε πάρει το παράπονο χαϊδεύοντας τη φωτογραφία, πρώτα την κορνίζα και ύστερα ένα-ένα τα πρόσωπα: τις εγγόνες της -η μεγάλη που ‘χει το όνομά της σε δέκα μέρες μπαίνει στα είκοσι- κι ύστερα για κάμποση ώρα το παιδάκι της -νωρίς που πήραν ν’ ασπρίζουν τα μαλλιά του σαν τον πατέρα του, μονολόγησε- έτριψε τα μάτια, μακριά που ήταν στα αλήθεια το παιδί… 

Προς το απόγευμα πήγε ως το κατώι. Μια σκούρα πάχνη κάλυπτε νερά και λάσπες και ο αέρας εδώ κάτω μουδιασμένος πάγωνε τα κουρελάκια της γίδας της, το ίδιο και τα αυτιά της. Της άλλαξε νερό, το παλιό είχε πια πετρώσει κι ύστερα έβγαλε απ’ την ποδιά και της έδωσε μισό αχλάδι, βέλαξε και η γίδα ευχαριστημένη.

 Στο μισόφωτο των τοίχων μπορούσε να δει απ’ τις χαραμάδες με κάποια προσπάθεια τις κολώνες του απέναντι χωριού. 

Τώρα οι τσοπάνηδες θα αρμέγουν τα πρόβατα και οι γυναίκες τους θα ζεσταίνουν ψωμί στα τζάκια και θα ετοιμάζουν το τραπέζι. Όσο ζούσε ο άνδρας της, εποχιακός ταχυδρόμος και αυτοδίδακτος τσαγκάρης τέτοια ώρα συνήθως μαζευόταν, έτρωγε γρήγορα, έπιανε την αριστερή πλευρά του τζακιού και της έλεγε τα νέα των απέναντι ανθρώπων. Και όταν χιόνιζε πολύ και κόβονταν οι δρόμοι, εκείνος ξέμενε σπίτι και τότε περνούσαν οι τρεις τους, όλοι μαζί, πραγματικά ωραία. 

Τον έχασε νωρίς και ο γιος της ξενιτεύτηκε λίγο αργότερα, πάνε πια 35 χρόνια. «Περνάει ο καιρός, οι άνθρωποι γερνάμε, ρεύουνε τα τείχια στα σπίτια, αλλάζουν όλα χωρίς να το νιώσεις» είπε από μέσα της, σηκώθηκε και βγήκε στο μισοσκόταδο του απογεύματος. 

Απέναντι στο χωριό τα τζάκια άχνιζαν όλη μέρα. Μπάλωσε μια κάλτσα και κανά δυο φανέλες στο φως του τζακιού κι απ’ έξω το χιόνι, γυάλινο πια, είχε καλύψει για τα καλά πέτρες, πουρνάρια και ρίζες. Άπλωσε τα πόδια της στην αρχή της φωτιάς, ίσιωσε την πλεξίδα της κάτω απ’ το μαντήλι, έλυσε την ποδιά. Αποκοιμήθηκε γρήγορα. Ξύπνησε νύχτα από ένα φως άστραφτα μπλε, σχεδόν παραμυθένιο.

 Διαγώνια στο νάιλον είχε γεμίσει το φεγγάρι, μπλε στο κέντρο και στη άκρη ασημένιο. Σα λαμπερό άστρο, είπε δυνατά και έκανε τον σταυρό της. Όπως ήταν σκεπασμένη κρύωνε. Σηκώθηκε στα σκοτεινά, έριξε ένα σάλι πάνω απ’ το μαντήλι, φόρεσε τη χοντρή της ζακέτα και μετά τις γαλότσες, πήρε το ξύλο της και βγήκε στο λαμπερό χιόνι. Πάνω απ’ το κεφάλι της ακίνητα, χιλιάδες παγωμένα αστέρια άστραφταν ατελείωτα στον ουρανό και της φώτιζαν τον δρόμο. Ξαστεριά μες τον Νοέμβρη! Τα πόδια της άνοιγαν αργά βαθιές τρύπες στο πάχος του χιονιού, στεκόταν δυο λεπτά στη θέση της ασάλευτη, χάζευε τον έναστρο θόλο και ύστερα ετοίμαζε το επόμενο βήμα. Όμορφη που ‘ναι η νύχτα, σκέφτηκε και συνέχισε να σκάβει μες το χιόνι. 

Έτσι, διέσχισε αργά ολόκληρο τ’ αλώνι ως πέρα τα γκρεμίσματα. 

Κάποτε εδώ κατοικούσαν γείτονες, κόσμος καλός, αντάμωναν σε γιορτές και πένθη και έπαιζαν μαζί τα παιδιά τους, μα τώρα τούτος ο τόπος πλάκωσε σπίτια κι ανθρώπους, χάθηκε και η τελευταία της παρέα.

 «Δεν θα ξαναρθούνε άνθρωποι εδώ πάνω» φώναξε δυνατά η γριά και βούλιαξε μονάχη και αβοήθητη στο χιόνι.

 Έτσι να ‘ταν; Μες το πλατύ φεγγάρι του χειμώνα, μιλώντας μοναχή της, η Αλέξω διηγήθηκε στον εαυτό της όλη της τη ζωή, σίγουρα όχι πολύ σπουδαία για τους περισσότερους, μα ατελείωτη και κάποιες φορές ασήκωτη για εκείνη στο ζύγι. 

Και κάπως έτσι μαύριζε το χιόνι γύρω της και μαζί με τα κλάματα ο κακός χειμώνας μαύριζε και την καρδιά της. 

Μελαγχολία.

 Στον τόπο αυτό η απόγνωση της ανθρώπινης μοναξιάς μόνο μια λέξη βρίσκει σα νόημα και βαφτίζεται μελαγχολία. Έσυρε απ’ την τριχιά την κατσίκα της, σχεδόν αγκαλιά, ως μέσα στο σπίτι, της σκούπισε χιόνια και υγρασία και άρχισε να της μιλάει. Απ’ τις φλόγες του άγνωστου χώρου η γίδα τρόμαξε, μα γρήγορα ξεθάρρεψε σα ζεστάθηκε και έφερε χαρούμενες βόλτες μες το δωμάτιο. 

«Δε μιλάς και συ, γρι από λέξεις καταλαβαίνεις, μα δεν πειράζει. Ακούω την ανάσα σου και αυτό φθάνει. Υπάρχει ένας παράξενος βυθός για μένα στο μυαλό μου. 

Από καιρό κοιμάμαι στο ενδιάμεσο θανάτου και πραγμάτων κι ύστερα, ξύπνια, ονειρεύομαι εκείνα που κάποτε είχα, όλες τις περασμένες παρουσίες.

 Ώρες-ώρες κάτι μες το μυαλό μου βουίζει και γίνεται ανυπόφορο, μα υπάρχουν και φορές που εκεί μέσα κατοικεί ένα πουλί, σαν τα αηδόνια από εκείνα τα υπέροχα τραγούδια, ένα τόσο δα πουλάκι, βγαίνει μες το καταχείμωνο χρωματίζοντας τον μαύρο ουρανό, λυγίζει το κλαδί στον παγωμένο φράχτη και γίνεται άνοιξη. 

Ξέρω πως εδώ στο σπίτι η μυρωδιά του ξύλου αύριο θα καεί και αυτή, και τότε όλα θα παγώσουν. 

Μέχρι να γίνει αυτό, μονάχη περπατώ πάνω-κάτω στην κάμαρα και ο χρόνος μου, θαμμένος κάτω από τόσο καυτό χιόνι, έγινε από καιρό κάτασπρος και ανυπόφορος. Μα να, η καρδιά μου ακόμη σαλεύει, ημίκλειστη μες το πλατύ φεγγάρι κι αυτού του χειμώνα, παρέα με ένα τόσο δα αστέρι. Να κοίτα της λέω, η νύχτα γίνεται ξαφνικά πλωτή, ένα υγρό μπλε μαγικό φως την φωτίζει, και έτσι χωνεύεται ευκολότερα ως το ξημέρωμα».

 Δέκα μέρες έμειναν γίδα και γριά μαζί μες το σπίτι και κάπως έτσι θα περνούσε και τούτος ο χειμώνας.

 NIKH KOΛΛΙΑ/ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

Πηγή:https://xiromeropress.gr

''ΠΕΤΑ ΨΗΛΑ''

Είναι τόσο ωραίο να προσπερνάς τις γνώμες των ανθρώπων και να πηγαίνεις κάπου πιο ψηλά.
Αυτές τις μέρες που φυσούσε πολύ, κι ήταν να ταξιδέψω Μυτιλήνη με αεροπλάνο, μου ‘πε ένας φίλος μου μετεωρολόγος να μη φοβάμαι, διότι το αεροπλάνο πάει ψηλά, και δεν το πιάνουν οι άνεμοι που θα φυσούν στη γη και τη θάλασσα.

Μ’ αρέσει αυτό το μυστικό: πέτα ψηλά, να μη σ’ αγγίζουν οι άνεμοι της γης.
Όχι λόγω περιφρόνησης, ή κάποιου σνομπ ύφους. Μα επειδή αγγίζεις κάποιο άλλο επίπεδο.
Και νιώθεις μέσα σου μια ενότητα με όλους, που σε κάνει να μη θες να τσακωθείς με κανέναν, να μη σχολιάσεις, να μην απαντήσεις, να προσπερνάς όλα αυτά που λένε οι άλλοι, όπως προσπερνάς σ’ ένα δρομάκι τα σκυλιά που γαυγίζουν.
Εσύ, κοιτάς μόνο το στόχο σου.
Προχωράς, διότι αυτή είναι η δουλειά σου: η πρόοδος κι όχι το πισωγύρισμα.
Τα σκυλιά, ας γαυγίζουν. Έτσι μπορούν, έτσι κάνουν.
Ίσως φοβούνται, ίσως θέλουν να σε προκαλέσουν, ίσως έχουν αγριέψει με κάτι.
Να θυμάσαι ότι το άγριο ύφος κι η διάθεση για καυγά που προκαλεί, κατά βάθος κρύβει μεγάλο φόβο, ανασφάλεια κι ανησυχία.
Δεν φταις εσύ πάντα που ο άλλος έχει πρόβλημα μαζί σου.
Ύστερα, θα ‘χεις παρατηρήσει, ότι ο κατήγορός σου, δεν σε πλησιάζει ποτέ προσωπικά.
Με τίποτε. Ποτέ. Αυτό το αποφεύγει, όπως ο πονηρός το… λιβάνι!
Το έχεις προσέξει; Αυτός που σε σχολιάζει εδώ κι εκεί, δεν έρχεται να σου πει φιλικά το λάθος σου να το διορθώσεις – αυτό που προτείνει ο Χριστός: αν έχεις κάτι με τον αδερφό σου, πήγαινε να το πεις στον ίδιο!
Παρά, τι κάνει; σε κατακρίνει σε τρίτους, σε κουτσομπολεύει, σπέρνει τη διχόνοια, το δηλητήριο και το σκοτάδι εδώ κι εκεί, υπογείως, πονηρά και με δόλο.
Όλα αυτά, σίγουρα δείχνουν ότι υπάρχει μεγάλο θέμα στην ψυχή του.

Λοιπόν, ο άνθρωπος που σε κατακρίνει κρυφά και ύπουλα, ψιθυρίζοντας κλπ, έχει ένα πρόβλημα.
Εσύ, το πρόβλημά του, μην το κάνεις δικό σου.
Απ’ την άλλη, για να σε σχολιάζει, ίσως το ‘χεις κι εσύ ανάγκη, το ζητά η ψυχή σου υποσυνείδητα, για να μάθεις κάτι, να ωφεληθείς και να προχωρήσεις παρακάτω στη ζωή.
Ίσως για να διορθώνεσαι όπου πρέπει, και όπου πράγματι φταις, αν φταις.
Και γιατί άλλωστε να μη φταις κι εσύ κάπου;
Είναι δηλαδή κακό να έχεις κάνει κι εσύ ένα ή περισσότερα λάθη;; απίθανο είναι;
Μήπως πέφτεις απ’ τα σύννεφα όταν διαπιστωθεί ένα λάθος σου;!.. Άνθρωπος είσαι κι εσύ, θα κάνεις σίγουρα και λάθη.
Μια χαρά. Μη σε σοκάρει το λάθος σου. Είσαι σε μια πορεία.

Μπορείς να μάθεις κι αυτό αν κάποιος σε κατακρίνει: κάποιοι σε σχολιάζουν ή σε κατακρίνουν, ίσως για να μάθεις την επιμονή, και να συνεχίζεις την προσπάθεια για κάτι καλύτερο στη ζωή σου, παρ' όλες τις αντιστάσεις γύρω σου.
Ή, στην τελική, ίσως για να ξεπεράσεις αυτή την ανάγκη που έχεις, να λένε όλοι κάτι καλό για σένα.
Ας μη λένε καλά πράγματα για σένα. Μπορείς να ζήσεις μια χαρά και χωρίς αυτά τα λόγια.

Δεν έχω ανάγκη να λες κάτι καλό για μένα, προκειμένου να είμαι καλά. Θα μου άρεσε να το κάνεις, ως κίνηση αγάπης κι απόδειξη ενότητας, μα δεν το ‘χω κι ανάγκη.

Συμπέρασμα:
Προσπάθησε να μην πάψεις ποτέ να αγαπάς τον εαυτό σου.
Αγάπα τον με τα πάνω του και τα κάτω του.
Μην αφήσεις τις όποιες κακίες λέγονται για σένα, να σε γεμίσουν αδικαιολόγητες ενοχές, μειονεξία που σε καθηλώνει σε μια νοσηρή στασιμότητα ή ψυχική παράλυση ή κατάθλιψη κι απόγνωση.
Τούτες τις οριακές και κρίσιμες στιγμές, η λύση είναι να γυρίσεις το κουμπί στο χώρο της αγάπης. Νιώσε πόσο πολύ σε αγαπά ο Θεός.
Σε αγαπά ο Θεός, η πηγή των πάντων.
Αυτοί που σε σχολιάζουν έχουν τόση άγνοια για σένα, που δεν αξίζει να τους δίνεις σημασία.
Ο Θεός που σε ξέρει, σε αγαπά.
Αγάπα, λοιπόν, τον εαυτό σου, κι εσύ, όπως τον αγαπά ο Θεός σου!

Τον εαυτό σου.
Αγάπα τον.

Κι αν μπορείς – είναι λίγο δύσκολο αυτό, μα όχι ακατόρθωτο αν μπεις στο χώρο της θείας φώτισης - αγάπα κι αυτούς που σε κατακρίνουν, βλέποντάς τους με κατανόηση. Σίγουρα έχουν δικά τους προσωπικά άλυτα θέματα, ψυχικά και πνευματικά προβλήματα.

Και υπάρχει και μια λέξη που σπάνια τολμούμε να παραδεχτούμε: είναι η ζήλεια.
Όταν κάτι δεν σ’ αρέσει, ίσως επειδή δεν μπορείς να το φτάσεις εσύ, όταν κάτι κατά βάθος το ποθείς μα δεν το έχεις, τότε τι κάνεις; Ζηλεύεις.
Και η ζήλεια είναι μεγάλο μαρτύριο. Κάνει την ψυχή να λιώνει.
Κι έρχεται μετά κι ο φθόνος.
Και να το το θανατηφόρο κοκτέηλ, που φέρνει την κόλαση στην ψυχή σου.
Ζήλεια, φθόνος, μίσος, κακία, σκόρπιο δηλητήριο.

Κοίτα πόσα μαθαίνει κανείς απ’ την πιθανή κακία των ανθρώπων, όσο χαμηλά ή ψηλά κι αν στέκουν αυτοί.
Είτε είναι απλοί πιστοί, είτε ρασοφόροι κάθε τάξης κλπ.
Μα έχουν εμπάθεια και οι ρασοφόροι; Ε, ναι.
Κανείς δεν είναι αλώβητος από πάθη, αδυναμίες και κακίες. Ειδικά αν δεν αντιστέκονται σ’ αυτά.

Μα οι κακίες κρατούν όσο μια μπόρα ή μια θύελλα.
Δεν είναι για πάντα.
Δεν είναι αυτό που μας πρέπει,
δεν γεννηθήκαμε για να μισούμε,
να αντιπαθούμε,
μα για να γιατρευτούμε με το θείο έλεος.
Κι η πιο μεγάλη γιατρειά είναι η αγάπη.
Όταν μπαίνεις στο δικό της πεδίο, της αγάπης, όλα φωτίζονται, διότι όπου αγάπη, εκεί ο Θεός! η φώτιση, η διάκριση, η σύνεση, η χαρά κι ανάπαυση.
Όταν λοιπόν προσεύχεσαι, όταν εξομολογείσαι ή κοινωνάς ή ζεις την εκκλησιαστική πνευματική ζωή, να στοχεύεις και σ’ όλα αυτά.
Να ζητάς ο Χριστός που προσεγγίζεις, να σου χαρίσει και όλα αυτά.Τη δύναμη, την ταπεινή ανωτερότητα, και πάνω απ’ όλα την αγάπη.
Όλα τα άλλα, αυτό που λέμε οι ¨μεγάλοι σταυροί¨ κλπ, έρχονται μετά, στα μάτια του Θεού.

Πάτερ Ανδρέας Κονάνος

πηγη: https://www.facebook.com/AndreasKonanosPage/posts/2188935951140199?__tn__=K-R

Άτυπη κατάθλιψη: Αυτά είναι τα σημάδια που πρέπει να γνωρίζετε

Κάθε είδος κατάθλιψης μπορεί να σας κάνει να αισθάνεστε λυπημένοι και να σας εμποδίσει σημαντικά από το να έχετε μια κανονική καθημερινότητα. Ωστόσο, αν έχετε άτυπη κατάθλιψη, τότε είναι σίγουρο ότι σε κάποια στιγμή θα εμφανιστούν ορισμένα βασικά συμπτώματα. Αυτά, σε γενικές γραμμές, περιλαμβάνουν την αυξημένη πείνα, την αύξηση του σωματικού βάρους, τις πολλές ώρες ύπνου και άλλα.

Η άτυπη κατάθλιψη συνήθως αρχίζει στην εφηβεία και είναι πιο συχνή στις γυναίκες παρά στους άνδρες. Παρά την ονομασία της, η άτυπη κατάθλιψη δεν είναι πολύ σπάνια. Όπως και με άλλες μορφές κατάθλιψης, η θεραπεία για την άτυπη κατάθλιψη περιλαμβάνει φαρμακευτική αγωγή, ψυχολογική υποστήριξη (ψυχοθεραπεία) και αλλαγές στον τρόπο ζωής.

Συμπτώματα

Προσωρινή ευεξία στο άκουσμα μιας καλής/ευχάριστης είδησης, αλλά αίσθημα βαθιάς λύπης/απόγνωσης λίγο αργότερα

Αυξημένη όρεξη με ακούσια αύξηση του σωματικού βάρους

Αυξημένη επιθυμία για ύπνο, συνήθως πάνω από 10 ώρες την ημέρα

Αίσθηση ότι τα χέρια και τα πόδια σας είναι “πολύ βαριά”, κάτι που διαρκεί τουλάχιστον μια ώρα μέσα στην ημέρα

Αδυναμία διατήρησης μακροχρόνιας σχέσης, λόγω της ευαισθησίας στην απόρριψη ή την κριτική, η οποία επηρεάζει τις σχέσεις του ασθενούς, την κοινωνική του ζωή και την εργασία του.

Παράγοντες κινδύνου

Πολλοί παράγοντες φαίνεται να αυξάνουν τον κίνδυνο ανάπτυξης ή “ενεργοποίησης” της κατάθλιψης, είτε πρόκειται για άτυπη, είτε όχι. Οι παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν:

Κατάθλιψη που ξεκίνησε σε παιδική ή εφηβική ηλικία

Ιστορικό διπολικής διαταραχής

Κατάχρηση αλκοόλ ή ναρκωτικών ουσιών

Σωματική ή σεξουαλική κακοποίηση

Τραυματικές εμπειρίες στην παιδική ηλικία

Ορισμένα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας, όπως η χαμηλή αυτοεκτίμηση ή η υπερβολική εξάρτηση από άλλο άτομο

Σοβαρή ασθένεια, όπως ο καρκίνος ή η καρδιακή νόσος

Ορισμένα φάρμακα, όπως κάποια φάρμακα για την υψηλή πίεση του αίματος ή υπνωτικά χάπια (Προσοχή: μιλήστε πρώτα με το γιατρό σας πριν διακόψετε οποιοδήποτε φάρμακο)

Οικονομικά προβλήματα

Το οικογενειακό ιστορικό και άλλα προβλήματα με την οικογένεια ή τους άλλους μπορεί επίσης να αυξήσει τον κίνδυνο της κατάθλιψης:

Πρώτου βαθμού συγγενείς με ιστορικό κατάθλιψης, διπολικής διαταραχής ή αλκοολισμού

Στρεσογόνα γεγονότα στην ζωής του ασθενούς, όπως ο θάνατος ενός αγαπημένου προσώπου

Κατάθλιψη μετά τον τοκετό (επιλόχεια κατάθλιψη)

Πιθανή αυτοκτονία κάποιου μέλους της οικογένειας

Περιορισμένες φιλικές επαφές ή άλλες προσωπικές σχέσεις

Επιπλοκές

Όπως και άλλα είδη της κατάθλιψης, η άτυπη κατάθλιψη είναι μια σοβαρή ασθένεια που μπορεί να προκαλέσει σημαντικά προβλήματα. Η άτυπη κατάθλιψη μπορεί να οδηγήσει σε συναισθηματικά, συμπεριφορικά και προβλήματα υγείας, που επηρεάζουν κάθε τομέα της ζωής σας. Επιπλοκές που σχετίζονται με την άτυπη κατάθλιψη μπορεί να περιλαμβάνουν:

Υπερβολικό βάρος ή παχυσαρκία, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε καρδιακή νόσο και διαβήτη

Υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ ή χρήση ναρκωτικών ουσιών

Άγχος και διαταραχή πανικού ή κοινωνική φοβία

Οικογενειακές διαφορές/εντάσεις, δυσκολίες στις σχέσεις και την εργασία ή προβλήματα στο σχολείο

Κοινωνική απομόνωση

Αυτοκτονικές σκέψεις






http://newsone.gr

''ΧΤΥΠΑ ΞΥΛΟ''. ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ Η ΦΡΑΣΗ;

«Χτύπα ξύλο» προτρέπουμε τον ίδιο μας τον εαυτό, αλλά και το συνομιλιτή μας, όταν ακούμε κάτι δυσάρεστο. Πού, όμως, έχει τις ρίζες της αυτή η φράση;

«Απτεσθαι ξύλου», έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες. Λόγω της πεποίθησης τους ότι στα δένδρα κατοικούσαν νύμφες (Δρυάδες/Αμαδρυάδες) χτύπαγαν το ξύλο του κορμού των δένδρων για να επικαλεστούν την προστασία τους, καθώς οι νύμφες μπορούσαν να πραγματοποιήσουν τις ευχές των ανθρώπων.

Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, οι άνθρωποι πολλές φορές συναντιούνταν στα δάση για να συζητήσουν τα θέματα τους, καλά ή κακά, νόμιμα ή παράνομα. Με το να χτυπάνε ξύλο, κορμούς δέντρων δηλαδή, διώχνανε τα οποιαδήποτε πνεύματα κατοικούσαν μέσα στο ξύλο για να μην τους ακούσουν…

Βέβαια δε χτυπάνε όλοι το ξύλο. Οι Βρετανοί έχουν την έκφραση touch wood – άγγιξε το ξύλο!! Μια εξήγηση αυτής της «παραλλαγής» βρίσκεται σε μια παλιά Ιρλανδέζικη δεισιδαιμονία, σύμφωνα με την οποία αυτό το κάνανε για να ευχαριστήσουν τα μικρά ανθρωπάκια, τα οποία τους χαρίζανε καλή τύχη!!

Επίσης, θεωρούσαν πως τα δέντρα λατρεύονταν ως τόποι κατοικίας καλών και ευγενικών πνευμάτων. Έτσι, αγγίζοντας το ξύλο, την κατοικία δηλαδή του πνεύματος, προστατευόσουν και ο ίδιος από τα κακά πνεύματα!! Το άγγιγμα του ξύλου βλέπετε, πίστευαν πως προστατεύει και από την πραγματοποίηση κάποιων αρνητικών οιωνών!

Αργότερα η εν λόγω πρακτική συνδέθηκε με τον σταυρό του μαρτυρίου σαν μια πιθανή ρίζα του εθίμου.

http://www.dogma.gr

ΕΞΑΡΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΑΛΚΟΟΛ..ΕΙΣΤΕ ΑΛΚΟΟΛΙΚΟΣ /Η ΚΑΙ ΠΟΣΟ?ΚΑΝΤΕ ΕΝΑ ΣΥΝΤΟΜΟ ΤΕΣΤ ΚΑΙ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

Σε αυτή την ενότητα θα ασχοληθούμε με το σοβαρό κοινωνικό και ψυχιατρικό πρόβλημα της κατάχρησης του αλκοόλ. Η κατανόηση των αποτελεσμάτων του αλκοόλ και της κλινικής σπουδαιότητας των σχετικών διαταραχών, είναι ουσιαστική για την πρακτική της ψυχιατρικής.

Τα πρόσφατα έτη υπάρχει μια άνθηση της κλινικής έρευνας, σχετικά με την κατάχρηση και την εξάρτηση από το αλκοόλ, συμπεριλαμβανομένων των πληροφοριών για συγκεκριμένες γενετικές επιρροές, την κλινική πορεία των διαταραχών που σχετίζονται με την κατάχρηση του αλκοόλ, και την ανάπτυξη νέων και χρήσιμων θεραπειών.

Οι διαταραχές χρήσης του αλκοόλ είναι κοινές θανατηφόρες καταστάσεις που μεταμφιέζονται συχνά ως άλλα ψυχιατρικά σύνδρομα. Ο μέσος όρος μείωσης της διάρκειας ζωής του ατόμου που είναι εξαρτημένο από το αλκοόλ είναι από 10 έως 15 έτη.

Κατά συνέπεια, σε μια επαρκή αξιολόγηση των προβλημάτων ζωής και των ψυχιατρικών συμπτωμάτων σε έναν ασθενή, ο γιατρός πρέπει να εξετάζει πάντα την πιθανότητα η κλινική κατάσταση να απεικονίζει τα αποτελέσματα κατάχρησης του αλκοόλ. Ο ψυχίατρος πρέπει να ανησυχεί για τον αλκοολισμό, επειδή αυτή η διαταραχή είναι ιδιαίτερα κοινή. Η δηλητηρίαση με αλκοόλ (μέθη) και η απότομη διακοπή κατανάλωσης του αλκοόλ (χωρίς ψυχο-φαρμακευτική υποστήριξη), μιμούνται πολλές σημαντικές ψυχιατρικές διαταραχές. Ο συνηθισμένος αλκοολικός δεν αποτελεί κοινό στερεότυπο.

Αν και η κατάχρηση και η εξάρτηση από το αλκοόλ λέγονται συνήθως αλκοολισμός, τα πλέον πρόσφατα ψυχιατρικά εγχειρίδια (όπως το DSM-IV-TR) δεν χρησιμοποιούν αυτόν τον όρο επειδή στερείται έναν ακριβή καθορισμό. Ο όρος παραμένει σε κοινή χρήση, εντούτοις.
Η δηλητηρίαση με αλκοόλ (μέθη) μπορεί να προκαλέσει οξυθυμία, βίαια συμπεριφορά, συναισθήματα κατάθλιψης, και σε σπάνιες περιπτώσεις, παραισθήσεις και αυταπάτες.

Το μακροπρόθεσμα, κλιμακούμενο επίπεδο της κατανάλωσης αλκοόλ, μπορεί να δημιουργήσει:αντοχή και εξάρτηση, καθώς επίσης και,τέτοια έντονη προσαρμογή του σώματος ώστε η διακοπή της χρήσης του, να μπορεί να προκαλέσει ένα σύνδρομο στέρησης που χαρακτηρίζεται συνήθως από αϋπνία, στοιχεία υπερδραστηριότητας του αυτόνομου νευρικού συστήματος και συναισθήματα άγχους και έντονης ανησυχίας.




Το ποσοστό του πληθυσμού που σε κάποιο χρονικό διάστημα της ζωής καταναλώνει αλκοόλ, φτάνει πιθανότατα το 90%. Οι περισσότεροι άνθρωποι δοκιμάζουν το αλκοόλ ήδη από τα μισά της εφηβείας.

Οι διαταραχές από την κατανάλωση αλκοόλ εμφανίζουν την ίδια κατανομή, ανεξάρτητα από την κοινωνική και οικονομική τάξη των ασθενών.


Κατά την εικοσαετή μας άσκηση της Ψυχιατρικής ειδικότητας, έγινε σαφές ότι το ευρύ κοινό (αλλά και ειδικότερα ο Έλληνας) δεν γνωρίζει σχεδόν τίποτα για τις επιμέρους βλάβες που προκαλεί το αλκοόλ στα νευρικά κύτταρα και την ψυχική σφαίρα. Έτσι σταχυολογήσαμε και σας παρουσιάζουμε στις επόμενες σελίδες, τα κεντρικά συμπεράσματα και δεδομένα των τελευταίων ετών, σχετικά με το αλκοόλ τον αλκοολισμό και τη θεραπεία απεξάρτησης από το αλκοόλ

ΠΗΓΗ http://psi-gr.tripod.com/menu_anxiety.html

.ΕΙΣΤΕ ΑΛΚΟΟΛΙΚΟΣ/Η?ΚΑΝΤΕ ΤΟ ΤΕΣΤ ΕΔΩhttp://psi-gr.tripod.com/alcoholism_audit.html

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΓΧΟΣ-ΚΑΝΤΕ ΕΝΑ ΓΡΗΓΟΡΟ ΤΕΣΤ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΑΝ ΠΑΣΧΕΤΕ ΑΠΟ ΑΥΤΟ!

ΑΓΧΟΣ - ΑΓΧΩΔΗΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ



Καταγωγή της έννοιας ΑΓΧΟΣ

Στη σύγχρονη ελληνική γλώσσα, η λέξη ΑΓΧΟΣ δεν παραπέμπει ετυμολογικά σε πολλές άλλες έννοιες.

Θα χρειαστεί να καταφύγουμε στην Αρχαία Ελληνική γλώσσα, όπου υπήρχε:

το ρήμα "άγχω" (πιέζω δυνατά το λαιμό, πνίγω, στραγγαλίζω)

το ρήμα "άγχομαι" (πνίγομαι, αυτοκτονώ με αγχόνη)
το ουσιαστικό "αγχόνη" (βρόγχος, σκοινί για απαγχονισμό, κρέμασμα, πνίξιμο)

Η ρίζα "αγχ" είναι πανάρχαιη, απαντάται ακόμα και στα σανσκριτικά ("anhus") και πιθανολογώ ότι προέρχεται από τον χαρακτηριστικό ήχο που βγάζει κάποιος όταν πνίγεται.
Από τα παραπάνω γίνεται πλέον φανερό, ότι εννοιολογικά το ΑΓΧΟΣ είναι μια πολύ σοβαρή και δυσάρεστη κατάσταση όπου κάποιος αισθάνεται σαν να πνίγεται.

ΑΓΧΟΣ : Η βιωματική εμπειρία στο νού και το σώμα.


Ο φημισμένος εξπρεσιονιστής ζωγράφος των ανθρώπινων συναισθημάτων, Edvard Munch, διάλεξε να απεικονίσει τον άνθρωπο στον πασίγνωστο πίνακά του "Η κραυγή" (1893), παγκόσμιο εικαστικό σύμβολο για το ΑΓΧΟΣ, με το στόμα ορθάνοιχτο, ακριβώς γιατί η αίσθηση ότι "αναπνέω και πάλι ο αέρας δεν φτάνει", είναι συχνότατο σύμπτωμα της αγχώδους διαταραχής.

Η αγωνία και ο φόβος συμπληρώνονται από τα τρομαγμένα μάτια που φαίνεται να έρχονται σε επαφή με το φοβικό αντικείμενο (που τοποθετείται έξω από το πλάνο - και αυτό το κάνει τρομακτικότερο, θυμίζοντας την προσμονή του ακαθόριστου και επικείμενου κακού - πανάγχος), καθώς και τη θέση των χεριών στο πρόσωπο, που προσπαθούν κλείνοντας τα αυτιά, να αποκλείσουν έξω από τα όρια του εαυτού, κάποια εφιαλτική πραγματικότητα (συμβολισμένη στην κραυγή).



Το απόκοσμο πορτοκαλί χρώμα του ουρανού εντείνει την αγχωτική εμπειρία και μαζί με την ηθελημένη ασαφή και αφηρημένη σχεδίαση του πίνακα, μας παραπέμπει στις διαταραχές από την όραση που παρατηρούμε συχνά σε ασθενείς με μεγάλο άγχος (θολώνει το βλέμμα, εμφανίζονται αστράκια ή μυγάκια στο οπτικό πεδίο κλπ). Ο νους πλημμυρισμένος - κατακλυσμένος καλύτερα, από το οξύ άγχος, αδιαφορεί για αυτό που υπάρχει εκεί έξω και επικεντρώνεται εσωτερικά, στο πως θα αντιμετωπίσει αυτό που εκλαμβάνει σαν τον επερχόμενο κίνδυνο.

Η τοποθεσία στην οποία αναφέρεται ο πίνακας, μοιάζει να είναι μια γέφυρα, συμβολισμός δύο διαφορετικών καταστάσεων, αντιδιαμετρικά διαφορετικών, μια από τις οποίες καλείται να διαλέξει το θύμα της αγχώδους διαταραχής. Τον πόλεμο ή τη φυγή. Πράγματι η σωματική μετάφραση της αγχώδους εμπειρίας, καταλήγει σε ελάχιστο χρόνο να διεγείρει ολόκληρο το σώμα σε αυτήν την κινητικότητα και την προετοιμασία, που θα καταλήξει στην αντιπαράθεση με το αγχογόνο ερέθισμα (που στην πραγματικότητα μπορεί να είναι εξωτερικό ή και συχνά εσωτερικό) ή στην αποφυγή του. Ούτως ή άλλως θα εμφανιστεί η μυϊκή σύσπαση που μπορεί να γίνει αισθητή σαν σφίξιμο ή τρέμουλο. Κοιτώντας τον πίνακα, είναι φανερή η σύσπαση στο μυϊκό σύστημα και τίποτα επάνω του δεν μπορεί να χαλαρώσει το ανήσυχο βλέμμα μας.

Με δεδομένη την παραπάνω σωματική αναστάτωση που προκαλεί το έντονο άγχος, η καρδιά αρχίζει να χτυπά γρήγορα, ώστε να τροφοδοτήσει με περισσότερο αίμα και οξυγόνο το μυϊκό σύστημα, υποστηρίζοντας την αναμενόμενη έντονη λειτουργία του. Αυτό ίσως είναι και το συχνότερο σύμπτωμα αντίληψης του άγχους με τα χαρακτηριστικά αισθήματα των προκάρδιων παλμών, της ταχυκαρδίας, του βάρους ή της πίεσης στο στήθος και άλλα. Δοκιμάστε να παρατηρήσετε εξερευνητικά για αρκετή ώρα τον παραπάνω πίνακα του Munch : θα διαπιστώσετε ότι οι παλμοί σας θα αρχίσουν να αυξάνουν ασυναίσθητα. Αυτός ο συγκινησιακός κραδασμός και ο τρόπος που μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο, λέγεται ακριβώς Τέχνη!

Παρατηρείστε τους άλλους δύο ανθρώπους που απεικονίζονται σαν μικρές κάθετες και σκούρες πινελιές, αριστερά στο βάθος του ορίζοντα! Δεν υπάρχουν άλλοι άνθρωποι κοντά στον αγχωμένο άνθρωπο που κυριαρχεί πρακτικά μόνος του στο εφιαλτικό σκηνικό. Έτσι είναι και στην πραγματικότητα, η ζωή του πάσχοντα από έντονο άγχος. Τα υπαρξιακά προβλήματα που βιώνει τόσο έντονα, τον σπρώχνουν στη μοναξιά και την απομόνωσηαπό τους υπολοίπους ανθρώπους. Δεν του είναι συναισθηματικά απαραίτητοι. Κανείς δεν μπορεί να τον καταλάβει! Και οι άλλοι φεύγουν μακριά από το σκούρο, παγερό και ζοφερό βιωματικό τοπίο του πάσχοντα.

Τι άλλο μπορείτε να παρατηρήσετε σε αυτόν τον αριστουργηματικό πίνακα; Δείτε προσεκτικά αν μπορείτε να ξεχωρίσετε το φύλο της δραματικής ανθρώπινης φιγούρας. Πρόκειται γιά άντρα ή για γυναίκα;

Ακριβώς! Δεν μπορούμε να πούμε αν πρόκειται για άντρα ή για γυναίκα! Το άφυλο μοντέλο με τις τρείς τρύπες στο κεφάλι, είναι ωστόσο αναντίρρητα άνθρωπος. Αλλά χωρίς κάποιο από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του φύλου. Ακριβώς εδώ κρύβεται και το μεγαλείο του καλλιτέχνη. Με αυτή την επιλογή τονίζει αυτό που βλέπουμε και στην πράξη, ότι το άγχος σκοτώνει το σεξ! Οι μορφές της βλάβης που καταγράφουμε καθημερινά, ποικίλλουν από τηνμείωση της libido μέχρι προβλήματα στην σεξουαλική πρακτική όπως στυτικές δυσλειτουργίες, προβλήματα στον οργασμό και άλλα. Τίποτε στην "κραυγή" του Munch δεν μας θυμίζει την σεξουαλική απόλαυση, όπως τίποτα τέτοιο δεν υπάρχει στη ζωή του ατυχούς ανθρώπου με βαρύ άγχος!

Σε τελική ανάλυση, η απειλή που υπάρχει στον πίνακα, είναι η απειλή για την ίδια την ύπαρξη. Το σκούρο και μουντό τοπίο που διαχέεται παντού (ακόμα και στην πληκτικά ακίνητη θάλασσα) δείχνει το δρόμο, μόνο προς το χειρότερο. Χωρίς καν ελπίδα!

Αυτά μπορεί να πεί ένας Ψυχίατρος, κοιτώντας αυτόν τον πίνακα, παγκόσμιο σύμβολο για το άγχος και το φόβο.

Δεν είμαι κριτικός τέχνης, οπότε δεν θα ασχοληθώ με άλλα ερωτήματα όπως από πού δανείστηκε ο καλλιτέχνης τη δραματική φιγούρα, ή αν εκφράζει το συλλογικό κοινωνικό άγχος της εποχής, λίγα χρόνια πριν τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Σας ερμήνευσα την "Κραυγή", σαν να πρόκειται για κάποιο όνειρο (ή μάλλον εφιάλτη) κάποιου ασθενούς μου!

Θα τολμούσα όμως να πω ότι μια τέτοια δύναμη στην τεχνική της ζωγραφικής, δεν αποκτάται σε κανένα σχολείο. Τα συμπυκνωμένα συναισθήματα και οι αλήθειες που αναδεικνύει αυτός ο πίνακας σχετικά με το άγχος, τα νοιώθει μόνο όποιος πάσχει από βαριά Αγχώδη Διαταραχή. Θα έλεγα συνεπώς ότι και ο Munch έπασχε ο ίδιος από βαριά Αγχώδη Διαταραχή (και για λόγους που ξεφεύγουν του παρόντος και από μια συνοδό καταθλιπτική διαταραχή). Παρατηρώντας καί πολλά άλλα έργα του, έχω βεβαιωθεί για τούτο. Πράγματι η αδελφή του νοσηλεύτηκε την ίδια χρονιά που ζωγράφισε αυτό το έργο, σε Ψυχιατρείο για Διπολική Διαταραχή (μανιο-κατάθλιψη). Και η συχνότερη διαταραχή που βρίσκουμε στα αδέλφια των διπολικών ασθενών είναι η Αγχώδης Διαταραχή.

Ήταν απλά, άλλη μια φορά που οι ψυχικές στρεβλώσεις εκτονώθηκαν μεγαλειωδώς, μέσα από το ταλέντο και το πάθος της Τέχνης.

Ελπίζω μέσα από την παραπάνω πρωτότυπη ανάλυση να έδωσα μια καλή εικόνα - στην κυριολεξία εικόνα! - για το τι σημαίνει ΑΓΧΟΣ για το νου και το σώμα.

ΠΗΓΗ http://psi-gr.tripod.com/menu_anxiety.html

Μετρήστε το άγχος σας πατώντας εδώ:http://psi-gr.tripod.com/anxiety_score.html

Οι ασθένειες μας μιλούν… ας τις ακούσουμε!!

Η ασθένεια είναι μια σύγκρουση μεταξύ της προσωπικότητας και της ψυχής.
«Dr. Bach».
Πολλές φορές …

Το κρυολόγημα «στάζει» όταν ο οργανισμός δεν κλαίει.
Ο πονόλαιμος «φράζει», όταν δεν μπορεί να επικοινωνήσει τις αγωνίες.
Το στομάχι καίει όταν ο θυμός δεν μπορεί να βγει.
Ο διαβήτης εισβάλει όταν η μοναξιά πονάει…
Το σώμα παχαίνει όταν η δυσαρέσκεια πιέζει.
Ο πονοκέφαλος καταθλίβει όταν αυξάνουν οι αμφιβολίες.
Η καρδιά χαλαρώνει όταν το νόημα της ζωής φαίνεται να τελειώνει.
Οι αλλεργίες συμβαίνουν όταν η τελειομανία είναι ανυπόφορη.
Τα νύχια σπάνε όταν απειλούνται οι άμυνες.
Το στήθος σφίγγει όταν η υπερηφάνεια σκλαβώνει.
Η πίεση αυξάνεται όταν ο φόβος φυλακίζει.
Οι νευρώσεις παραλύουν όταν το εσωτερικό παιδί τυραννάει.
Ο πυρετός θερμαίνει όταν οι άμυνες εκρήγνυνται για να παλέψουν.
Τα γόνατα πονούν όταν η υπερηφάνεια σου είναι «άκαμπτη».
Ο καρκίνος σκοτώνει εάν δεν συγχωρείς ή / και επιμένεις να επιθυμείς ό,τι δε μπορείς να έχεις.

Και οι σιωπηλοί σου πόνοι; Πώς μιλάνε στο σώμα σου;

Η ασθένεια δεν είναι κακό, θα σου πει ότι έχεις πάρει λάθος δρόμο.

Ο δρόμος προς την ευτυχία δεν είναι ευθύς.
Υπάρχουν καμπύλες που ονομάζονται ΛΑΘΗ,
φανάρια που λέγονται ΦΙΛΟΙ,
φώτα που ονομάζονται ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ,

και όλα γίνονται, αν έχεις:
ένα ανταλλακτικό που ονομάζεται ΑΠΟΦΑΣΗ,
μια ισχυρή μηχανή που ονομάζεται ΑΓΆΠΗ,
μια καλή ασφάλιση που ονομάζεται ΠΙΣΤΗ,
άφθονο καύσιμο που ονομάζεται ΥΠΟΜΟΝΉ,
αλλά πάνω απ ‘όλα έναν έμπειρο οδηγό που τον βρίσκουμε στο ΘΕΊΟ.

Nelson Torres, Doctor στη Ψυχιατρική (UCV) και ειδικός σε ψυχο-νευρό-ανοσογλωσσική PNIL στη Βενεζουέλα

Σημείωση «τροφής»:
Πονόδοντος υπάρχει όταν δεν μπορούμε να πάρουμε αποφάσεις.
Μόνιμη σωματική κόπωση υπάρχει όταν είμαστε ψυχολογικά εξαρτημένοι.


Το είδα: vickytoxotis.blogspot.com

ΠΩΣ ΝΑ ΜΗΝ ΓΙΝΕΤΕ ΧΕΙΡΙΣΤΙΚΟΣ ΓΟΝΙΟΣ.

Χειριστικός γονιός: ένας ασυνείδητος συναισθηματικός εκβιαστικός που βασίζεται σε μια θυσία ζωής

1. Τα χαρακτηριστικά του χειριστικού γονιού και της χειριστικής σχέσης

Χειριστικός μπορεί να θεωρηθεί ένας άνθρωπος, ο οποίος ξέρει πολύ καλά να οδηγεί έτσι τις καταστάσεις, ώστε να επωφεληθεί ο ίδιος.
Όταν το χαρακτηριστικό αυτό αποδίδεται σε ένα γονέα είναι αρκετά οξύμωρο, καθώς ο γονικός ρόλος προϋποθέτει την υπέρβαση του εαυτού και της ατομικότητας. Πώς λοιπόν γίνεται ένας γονιός να είναι χειριστικός; Να χειρίζεται καταστάσεις που αφορούν το παιδί του – ανήλικο ή ενήλικο –προς δικός του όφελος;

Όλα ξεκινούν όταν στη βάση της σχέσης υπάρχει η θυσία. Ένας άνθρωπος, ο οποίος θεωρεί ότι θυσιάζει στοιχεία του εαυτού του ή της ζωής του, κάποια στιγμή θα το ζητήσει πίσω. Στην περίπτωση λοιπόν ενός χειριστικού γονιού, υπάρχει η αίσθηση του «χρέους» ή της «υποχρέωσης» ή της «οφειλής» από το παιδί προς το γονιό, στο όνομα της θυσίας που ταυτίζεται με την αγάπη. Ως αποτέλεσμα, το παιδί οφείλει στο γονιό του να ζήσει μια ζωή όπως ο γονιός τη φαντάζεται για το ίδιο. Οποιαδήποτε απόκλιση από αυτό το σενάριο θα καταγραφεί ως αχαριστία, ως λάθος, ως αδιαφορία.
Αυτό συμβαίνει, όταν οι γονείς βιώνουν απουσία χαράς από το γάμος τους. Έτσι, ασυνείδητα ζητούν από τα παιδιά τους να τους φροντίσουν συναισθηματικά και να έχουν για πάντα κυρίαρχο ρόλο στη ζωή τους: με το να φροντίζουν το εγγόνι όχι ως παππούδες αλλά ως γονείς, να έχουν λόγο στο γάμο τους παιδιού τους, να εμπλέκονται στη δουλειά, τις επιλογές, τις αποφάσεις του. Κι αν το παιδί δυσανασχετήσει, ο γονιός θυμώνει παιδιάστικα, δίνει διπλά μηνύματα «εσύ να είσαι καλά και άσε με εμένα» και φέρεται σαν να νοιώθει προδομένος και εγκαταλελειμμένος.

2. Τι κακό μπορεί να κάνει ένας χειριστικός γονιός στο παιδί του;

Για να μπορέσει να υπάρξει μια τέτοιου είδους σχέσης που ζητάει ο γονιός αυτός, σημαίνει ότι το παιδί δεν έχει αυτονομηθεί. Και αυτό είναι το τίμημα που πληρώνει το παιδί ως ενήλικας: δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια του και αναρωτιέται συνεχώς για τα λάθος επιλογές που κάνει.
Ένας γονιός που ζητά φροντίδα από το παιδί του και θέλει να έχει ενεργό ρόλο στην ενήλικη πια ζωή του, στην πραγματικότητα του ζητά να μην μπορέσει να αυτονομηθεί, να διαφοροποιηθεί, να ενηλικιωθεί, να ζήσει με ευθύνη ζωής. Κι ενώ το παιδί – ενήλικας θα καταγραφεί ως ανεπαρκής, στην πραγματικότητα η ανεπάρκεια του γονιού είναι που δεν επιτρέπει στο παιδί να ωριμάσει.
Η κατάσταση αυτή δεν γίνεται αμέσως αντιληπτή, καθώς το κύριο χαρακτηριστικό ενός χειριστικό γονιού είναι η συνεχής παροχή και η φροντίδα με τη μορφή εξυπηρέτησης. Και αυτό ακριβώς είναι που δημιουργεί τύψεις στο παιδί – ενήλικα. «πώς γίνεται να δυσανασχετώ και να θυμώνω με τον άνθρωπο που μου προσφέρει τόσα;» Η παγίδα είναι πως αυτή η εξυπηρέτηση βολεύει και το παιδί – ενήλικας στερεί τον εαυτό του από το παράγει άλλες λύσεις και προτιμά την έτοιμη παροχή.

3. Πώς να διαχειριστείτε τον χειριστικό γονιό

Αυτό που δεν συνειδητοποιεί ο χειριστικός γονιός είναι πως η ενοχοποίηση που δημιουργεί ασυνείδητα στο παιδί του, ώστε να μείνει για πάντα κοντά του έχει το αντίθετο αποτέλεσμα. Το παιδί – ενήλικας αν και φαινομενικά θα είναι κοντά, αυτό που εύχεται είναι να ξεφορτωθεί αυτό το βάρος που νοιώθει. Και για αυτό ακριβώς μένει εκεί: οι ενοχές τελικά δεν είναι αυτές που έχει δημιουργήσει ο γονιός, αλλά αυτές που έχει δημιουργήσει ο ίδιος στον εαυτό του τη στιγμή που εύχεται να τον ξεφορτωθεί για να μπορέσει τελικά να νοιώσει ελεύθερος.
Για να αρχίσει να αλλάζει αυτή η κατάσταση δύο πράγματα είναι σημαντικά: το ξεβόλεμα, που αντιστοιχεί στο τέλος της εξυπηρέτησης και των έτοιμων παροχών που προσφέρονται από το γονιό και δεύτερον το από καρδιάς «ευχαριστώ», για ότι έχει προσφερθεί μέχρι τώρα.

4. Πώς να μην γίνετε χειριστικός γονιός

Όλη αυτή η σχέση παιδιού – γονιού ξεκινά από τη ματαίωση προσδοκιών από το σύζυγο, από την απουσία χαράς στο γάμο, από την έλλειψη καλής κοντινότητας μεταξύ των συζύγων που οδηγεί στην παραπάνω κοντινότητα παιδιού – γονιού.
Είναι πολύ σημαντικό το ζευγάρι να κάνει όρκους ζωής μεταξύ του. Να μην μείνουν στο να είναι μόνο γονείς, αλλά να χαίρεται ο ένας τον άλλον στα εύκολα και τα δύσκολα. Γιατί μόνο έτσι θα καταφέρουν να αυτό-καταργούνται ως γονείς καθώς το παιδί του θα μεγαλώνει. Μόνο έτσι θα μπορέσουν να δίνουν αυτή τη φροντίδα στο παιδί τους, που θα τα οδηγήσει στην αυτονόμηση. Όχι αυτή τη φροντίδα, που θα οδηγήσει το παιδί να τους έχουν για πάντα ανάγκη. Το κινεζικό γνωμικά: “καλύτερα να μάθεις κάποιον να ψαρεύει, παρά να του προσφέρεις ψάρια για να χορτάσει την πείνα του”, παρουσιάζει ακριβώς αυτή τη διεργασία.

kepsy.gr

"ΔΩΣΕ ΕΝΑ ΦΙΛΑΚΙ ΣΤΟΝ ΘΕΙΟ''

Γιατί αυτή η τόσο συνηθισμένη φράση στέλνει στα παιδιά μας το λάθος μήνυμα!

Όταν βρισκόμαστε κοντά σε συγγενείς και φίλους, είναι λογιό όλοι να θέλουν να εκφράσουν την αγάπη τους στο παιδί μας με αγκαλιές, φιλιά και παιχνίδια. Ακόμα κι όταν το ίδιο το παιδί δεν θέλει, Τι γίνεται λοιπόν όταν το παιδί –είτε επειδή είναι από τη φύση του διστακτικό είτε επειδή απλώς δεν θέλει- αντιδρά και αρνείται να δείξει οικειότητα; Πολλοί από εμάς, προκειμένου να μη στεναχωρήσουμε τον παππού, τη γιαγιά ή το θείο, μάλλον θα του υποδείξουμε να τους πάρει μια αγκαλιά ή να τους δώσει ένα φιλί, ακόμα κι αν έχει κάνει σαφές ότι δεν έχει καμία πρόθεση!  Έχουμε όμως σκεφτεί τι είδους μηνύματα περνάμε εκείνη τη στιγμή στο μυαλό του;

«Όταν πιέζουμε ένα παιδί να εκδηλώσει μια έκφραση αγάπης και οικειότητας, παρόλο που το ίδιο δεν θέλει, προκειμένου να μην πληγώσει τα αισθήματα κάποιου συγγενή ή φίλου μας, του μαθαίνουμε ότι το σώμα του δεν του ανήκει πάντα,γιατί κάποιες φορές πρέπει να παραμερίζει τις δικές του επιθυμίες προκειμένου να ευχαριστήσει τους άλλους», σχολιάζει σε άρθρο το CNNμε τίτλο «Δεν ορίζω εγώ το σώμα του παιδιού μου» η Ιρέν Βαν ντερ Ζάντ, συν-ιδρύτρια και διευθύντρια της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης που ειδικεύεται στην ασφάλεια και την πρόληψη της βίαςKidpowerTeenpowerFullpowerInternational. «Αυτό μπορεί να αυξήσει τις πιθανότητες ένα παιδί να γίνει θύμα σεξουαλικής κακοποίησης, μια έφηβη να υποκύψει στην επιθυμία ενός αγοριού να κάνουν σεξ προκειμένου «να  τη συμπαθήσει» και στην ανοχή ενός παιδιού που έχει πέσει θύμα bullying, αφού «όλοι δείχνουν να διασκεδάζουν». Γιατί αναγκάζοντας ένα παιδί να φιλήσει και να αγκαλιάσει κάποιον που δεν θέλει, το υποχρεώνουμε να μάθει να χρησιμοποιεί το σώμα του προκειμένου να ευχαριστήσει εμάς ή άλλους».

Μην ξεχνάμε ότι στην πλειοψηφία των περιπτώσεων σεξουαλικής παρενόχλησης, οι θύτες είναι άτομα του στενού ή ευρύτερου κοινωνικού περιβάλλοντος του παιδιού. Έτσι, η άρνησή του να δώσει «ένα φιλάκι στο θείο» είναι πιθανό να σχετίζεται με ένα αδιόρατο ενστικτώδες αίσθημα του παιδιού που δεν θέλει και…πολλά πολλά με το συγκεκριμένο ενήλικα. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι ο θείος του παραδείγματος είναι παιδεραστής. Μπορεί να είναι απλά ένας συγγενής που απλά γαργαλάει ή σφίγγει το παιδί περισσότερο από όσο εκείνο θέλει. Και ο ρόλος του γονιού είναι να εξηγήσει στο παιδί του ότι πάντα πρέπει να αποφεύγει όποιον παραβιάζει τον προσωπικό του χώρο και το κάνει να νιώθει άβολα για οποιονδήποτε λόγο. Επιπλέον, υπάρχει πάντα και η πιθανότητα ο θείος να είναι όντως παιδεραστής!

«Τα παιδιά πρέπει παίρνουν το μήνυμα ότι το σώμα τους τους ανήκει και είναι στη δική τους δικαιοδοσία εάν θα αγκαλιάσουν, θα φιλήσουν ή θα δεχτούν την αγκαλιά και το φιλί οποιουδήποτε», σχολιάζει η Μαρία Ποθητού, σύμβουλος γονέων και συντονίστρια σχολών γονέων. Και πως αυτό ισχύει πάντα και όχι «πάντα, εκτός από τις περιπτώσεις που θα έρθουμε σε δύσκολη θέση εάν δεν δεχτείς το σφιχτό εναγκαλισμό του παππού, οπότε άσε τα πείσματα και δώσ’ του ένα φιλί».

Πώς να αποφύγουμε να πιέσουμε το παιδί χωρίς να στενοχωρήσουμε τους συγγενείς μας

Τα παιδιά, ιδιαίτερα στη νηπιακή ηλικία, πολύ συχνά αρνούνται να μας κάνουν οποιοδήποτε χατίρι, μόνο και μόνο για να δοκιμάσουν την υπομονή μας. Έτσι, αρνούνται να μπουν στο μπάνιο, να φάνε ή να ντυθούν μέχρι να ανακαλύψουμε ένα τρόπο για να τα «αναγκάσουμε» να το κάνουν. Όμως η άρνησή τους να εκδηλώσουν ένθερμα τη συμπάθειά τους για κάποιον ενώ δεν το θέλουν είναι κάτι στο οποίο δεν χρειάζεται να μας βρουν απέναντι. Αυτό δεν σημαίνει ότι του επιτρέπουμε να γίνει αγενές ή αντικοινωνικό. Ένα παιδί μπορεί να χαιρετήσει ευγενικά ή και να δώσει το χέρι του σε κάποιον κι αυτό είναι αρκετό για να εκφράσει τους καλούς τρόπους και το σεβασμό του. Κι όταν από μόνο του θελήσει να αγκαλιάσει σφιχτά κάποιον ή να καθίσει στα γόνατά του, τότε θα πρέπει να το εκτιμήσει περισσότερο γιατί είναι μια αληθινή έκφραση της επιθυμίας του παιδιού κι όχι κάτι που αναγκάζεται να κάνει για να μη θυμώσει η μαμά!

Published in Παιδιά

ΚΑΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Γιατί ορισμένοι άνθρωποι είναι ιδιαίτερα εγωιστές, χειριστικοί και αγενείς; Ο David Robson ζητά από έναν επιστήμονα να μιλήσει για τις πιο σκοτεινές πλευρές της ανθρώπινης διάνοιας.

Αν είχατε την ευκαιρία να αλέσετε ακίνδυνα έντομα σε έναν μύλο του καφέ, θα απολαμβάνατε την εμπειρία; Ακόμη και αν τα έντομα αυτά είχαν ονόματα και μπορούσατε να ακούσετε το κέλυφός τους να σπάει; Ή μήπως θα νιώθατε μια διεστραμμένη ευχαρίστηση τρομάζοντας έναν ανυποψίαστο άνθρωπο με κάποιον έντονο θόρυβο;

Αυτά είναι μόνο μερικά από τα πειράματα που εφαρμόζει ο καθηγητής Ψυχολογίας Delroy Paulhus με σκοπό να κατανοήσει τις «σκοτεινές προσωπικότητες» που υπάρχουν γύρω μας. Ουσιαστικά, προσπαθεί να δώσει απάντηση σε μια ερώτηση που όλοι ίσως θέλουμε να κάνουμε: γιατί ορισμένοι άνθρωποι ευχαριστιούνται όταν φέρονται με σκληρότητα; Και δεν αναφερόμαστε μόνο σε ψυχοπαθείς δολοφόνους, αλλά και σε άτομα που επιδίδονται σε σχολικό εκφοβισμό και διαδικτυακό τρολάρισμα, ακόμη και σε φαινομενικά έντιμα μέλη της κοινωνίας, όπως είναι οι πολιτικοί και οι αστυνομικοί.

Ο καθηγητής από το Βρετανικό Πανεπιστήμιο της Κολούμπια στον Καναδά αναφέρει ότι είναι εύκολο να βγάλουμε γρήγορα και απλοϊκά συμπεράσματα σχετικά με αυτούς τους ανθρώπους: «Έχουμε την τάση να χαρακτηρίζουμε «άγγελο» ή «διάβολο» το κάθε άτομο που συναντάμε, διότι θέλουμε να απλοποιήσουμε τον κόσμο μας σε καλούς ή κακούς ανθρώπους». Αν και ο Paulhus δεν δικαιολογεί τη σκληρότητα, η προσέγγισή του είναι πιο αποστασιοποιημένη, όπως θα έκανε ένας ζωολόγος που μελετά δηλητηριώδη έντομα, επιτρέποντάς του να δημιουργήσει μια «ταξινόμηση», όπως την αποκαλεί, με διαφορετικά είδη από τη σκοτεινή πλευρά της καθημερινότητας.

Αυτοεκτίμηση

Το ενδιαφέρον του Paulhus ξεκίνησε με τους ναρκισσιστές, δηλαδή τους απίστευτα εγωιστές και φιλάρεσκους ανθρώπους, οι οποίοι μπορεί να επιτεθούν με σκοπό να προστατεύσουν τη δική τους αίσθηση αυτοαξίας. Στη συνέχεια, περισσότερο από μια δεκαετία πριν, ο απόφοιτος Kevin Williams του πρότεινε να διερευνήσουν κατά πόσον αυτές οι εγωκεντρικές τάσεις συνδέονται με δύο άλλα αρνητικά χαρακτηριστικά: τον μακιαβελισμό (ψύχραιμη χειραγώγηση των άλλων) και την ψυχοπάθεια (αναισθησία και απάθεια για τα συναισθήματα των άλλων). Μαζί ανακάλυψαν ότι αυτά τα τρία χαρακτηριστικά ήταν σε μεγάλο βαθμό ανεξάρτητα, αν και μερικές φορές συνέπιπταν δημιουργώντας μια «σκοτεινή τριάδα» – ένα τριπλό χτύπημα αγριότητας.

Είναι εκπληκτικό το πόσο ειλικρινείς μπορεί συχνά να είναι οι συμμετέχοντες στα πειράματά του. Στα ερωτηματολόγιά του ζητά συνήθως από τους συμμετέχοντες να συμφωνήσουν με δηλώσεις όπως «Μου αρέσει να ενοχλώ τα πιο αδύναμα άτομα» ή «Είναι προτιμότερο να μην μου αποκαλύψετε τα μυστικά σας». Θα φανταζόσασταν ίσως ότι αυτά τα χαρακτηριστικά θα ήταν πολύ δυσάρεστο να τα παραδεχτεί κανείς, αλλά τουλάχιστον στο εργαστήριο οι άνθρωποι ανοίγονται και οι απαντήσεις τους φαίνεται ότι σχετίζονται με τη χρήση εκφοβισμού στην πραγματική ζωή τους τόσο κατά την εφηβεία όσο και στην ενήλικη ζωή. Επίσης, έχουν περισσότερες πιθανότητες να απατήσουν τους/τις συζύγους τους (ιδιαίτερα εκείνοι που έχουν μακιαβελικές και ψυχοπαθητικές τάσεις) και να αντιγράψουν στις εξετάσεις.

Ο Paulhus επικεντρώνεται κυρίως σε άτομα της καθημερινότητας παρά σε εγκληματικά ή ψυχιατρικά περιστατικά. Τα γνωρίσματα αυτά λοιπόν δεν είναι με κανένα τρόπο εμφανή από την πρώτη συνάντηση. «Οι άνθρωποι αυτοί ζουν μέσα στην κοινωνία κι έτσι διατηρούν τον έλεγχο προκειμένου να μην έχουν οι ίδιοι μπλεξίματα. Μπορεί όμως να τραβούν την προσοχή σας πότε πότε». Οι άνθρωποι που παρουσιάζουν ιδιαίτερα υψηλό ναρκισσισμό, για παράδειγμα, εμφανίζουν γρήγορα την τάση τους να υπερβάλλουν για τον εαυτό τους, γεγονός που αποτελεί μια από τις στρατηγικές που τους βοηθά να ενισχύουν τον εγωισμό τους. Σε μερικά πειράματα, ο Paulhus τους παρουσίασε ένα θέμα που είχε επινοήσει ο ίδιος και εκείνοι προσπάθησαν γρήγορα να δείξουν ότι γνώριζαν τα πάντα – μόνο και μόνο για να θυμώσουν όταν στη συνέχεια τους αμφισβήτησε. «Προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι αυτό εντάσσεται σε μια αντίληψη που τους επιτρέπει να ζουν με μια διαστρεβλωμένη θετική άποψη για τον εαυτό τους».

Οι άνθρωποι γεννιούνται κακοί;

Μόλις ο Paulhus άρχισε να ερευνά τις σκοτεινές προσωπικότητες, σύντομα υπήρξαν κι άλλοι που ήθελαν να βρουν απαντήσεις σε μερικές βασικές ερωτήσεις σχετικά με τον άνθρωπο. Για παράδειγμα, οι άνθρωποι γεννιούνται κακοί; Μελέτες στις οποίες έγινε σύγκριση σε πανομοιότυπα και διζυγωτικά δίδυμα, έδειξαν μια σχετικά μεγάλη γενετική συνιστώσα τόσο για τον ναρκισσισμό όσο και για την ψυχοπάθεια. Ο μακιαβελισμός φαίνεται ότι οφείλεται περισσότερο στο περιβάλλον, δηλαδή είναι δυνατόν να μάθει κανείς από τους άλλους πώς να χειραγωγεί. Πάντως, οτιδήποτε και αν έχουμε κληρονομήσει, δεν απομακρύνει την προσωπική μας ευθύνη. Η Minna Lyons από το Πανεπιστήμιο του Λίβερπουλ ισχυρίζεται ότι κανείς δεν γεννιέται με γονίδια ψυχοπάθειας ώστε να μην μπορεί να γίνει τίποτα γι’ αυτό.

Το μόνο που πρέπει να κάνετε είναι να σκεφτείτε τους αντιήρωες της λαϊκής κουλτούρας – τον James Bond, τον Don Draper από την τηλεοπτική σειρά Mad Men ή τον Jordan Belfort από την κινηματογραφική ταινία Wolf of Wall Street για να συνειδητοποιήσετε ότι οι σκοτεινές προσωπικότητες έχουν σεξαπίλ, κάτι που υποστηρίζεται από πολλές επιστημονικές μελέτες. Περαιτέρω ενδείξεις μπορεί να προέλθουν από ένα άλλο βασικό χαρακτηριστικό του ανθρώπου: από το γεγονός του αν είστε πρωινοί ή βραδινοί τύποι. Η Lyons και η φοιτήτριά της Amy Jones διαπίστωσαν ότι τα «νυχτοπούλια», οι άνθρωποι που μένουν ξύπνιοι μέχρι αργά αλλά δεν μπορούν να σηκωθούν το πρωί, έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να διαθέτουν κάποια από τα παραπάνω αρνητικά χαρακτηριστικά.

Συχνά είναι ριψοκίνδυνοι, είναι πιο χειριστικοί (μακιαβελικό χαρακτηριστικό) και ως ναρκισσιστές τείνουν να εκμεταλλεύονται τους άλλους ανθρώπους. Αυτό θα μπορούσε να βγάζει νόημα, αν σκεφτεί κανείς την εξέλιξή μας: ίσως οι σκοτεινές προσωπικότητες έχουν περισσότερες πιθανότητες να κλέψουν, να χειρίζονται τους άλλους και να έχουν παράνομες σεξουαλικές σχέσεις όταν όλοι οι άλλοι κοιμούνται, κι έτσι εξελίχθηκαν σε πλάσματα της νύχτας.

Όποια και αν είναι η αλήθεια αυτής της θεωρίας, ο Paulhus συμφωνεί ότι πάντα θα υπάρχει χώρος γι’ αυτούς να εκμεταλλευτούν τους άλλους: «Οι ανθρώπινες κοινωνίες είναι τόσο περίπλοκες που υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τρόποι για την ενίσχυση της επιτυχίας – ορισμένοι απαιτούν να φερόμαστε ευγενικά και άλλοι να φερόμαστε άσχημα».

Σκοτεινές πλευρές

Πρόσφατα, ο ερευνητής άρχισε να εξετάζει ακόμη περισσότερο τις πιο σκοτεινές πτυχές της ανθρώπινης ψυχής. Το ερωτηματολόγιό του περιελάμβανε ακόμα πιο ακραίες ερωτήσεις, όταν ανακάλυψε ότι μερικοί άνθρωποι παραδέχονταν εύκολα ότι προξενούσαν πόνο στους άλλους μόνο και μόνο για δική τους ευχαρίστηση. Αυτές οι τάσεις δεν είναι απλώς μια αντανάκλαση του ναρκισσισμού, της ψυχοπάθειας ή του μακιαβελισμού, αλλά φαίνεται ότι σχηματίζουν τον δικό τους υπότυπο – τον «καθημερινό σαδισμό». Για τον λόγο αυτό, ο Paulhus τον ονομάζει «σκοτεινή τετράδα».

Το «μηχάνημα σύνθλιψης εντόμων» προσέφερε τον ιδανικό τρόπο στον Paulhus και τους συναδέλφους να ελέγξουν αν αυτό αντανακλά τη συμπεριφορά τους στην πραγματική τους ζωή. Αν και οι συμμετέχοντες δεν το γνώριζαν, ο μύλος διέθετε μια οδό διαφυγής για τα έντομα, αλλά το μηχάνημα εξακολουθούσε να παράγει έναν ήχο που μιμούνταν το κέλυφος τον εντόμων όταν συνθλίβεται. Μερικοί ένιωθαν αηδία κι αρνήθηκαν να πάρουν μέρος, ενώ άλλοι απολάμβαναν τη διαδικασία. Ο Paulhus σχολιάζει: «Ήταν πρόθυμοι όχι μόνο να κάνουν κάτι κακό στα έντομα, αλλά ζητούσαν ακόμα περισσότερα, ενώ άλλοι θεώρησαν ότι ήταν τόσο αηδιαστικό που δεν ήθελαν καν να βρίσκονται στο ίδιο δωμάτιο. Αυτά τα άτομα παρουσίασαν επίσης υψηλό ποσοστό στα τεστ που αφορούσαν τον καθημερινό σαδισμό».

Αναμφισβήτητα, ένα λογικό ανθρώπινο ον δεν πρέπει να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τα συναισθήματα των εντόμων. Στη συνέχεια, η ομάδα δημιούργησε ένα παιχνίδι στον υπολογιστή που επέτρεπε στους συμμετέχοντες να «τιμωρήσουν» τον ανταγωνιστή τους διοχετεύοντας έναν δυνατό θόρυβο στα ακουστικά τους. Αυτό δεν ήταν υποχρεωτικό. Στην πραγματικότητα, οι εθελοντές έπρεπε να εκτελέσουν μια κουραστική λεκτική εργασία προκειμένου να κερδίσουν το δικαίωμα να τιμωρήσουν τον ανταγωνιστή τους. Προς έκπληξη του Paulhus, όσοι παρουσίαζαν σαδιστική συμπεριφορά στην καθημερινότητά τους ήταν κάτι παραπάνω από πρόθυμοι να κάνουν όλο αυτό τον κόπο: «Δεν ήταν απλώς πρόθυμοι να το κάνουν, αλλά είχαν ένα κίνητρο για απόλαυση, να κάνουν μια επιπλέον προσπάθεια με σκοπό να έχουν την ευκαιρία να βλάψουν άλλα άτομα». Ακόμα μεγαλύτερη σημασία έχει το γεγονός ότι δεν υπήρξε καμία πρόκληση ή προσωπικό κέρδος από αυτή τη σκληρή συμπεριφορά, το έκαναν μόνο και μόνο για λόγους απόλαυσης.

Εντοπισμός των τρολ

Ο ερευνητής πιστεύει ότι αυτό έχει άμεση σχέση με το διαδικτυακό τρολάρισμα: «Φαίνεται ότι αποτελούν τη διαδικτυακή έκδοση των καθημερινών σαδιστών, αφού ξοδεύουν χρόνο ψάχνοντας να βλάψουν κάποιους ανθρώπους». Σε μια ανώνυμη έρευνα σχετικά με τους σχολιαστές τρολ, ανακαλύφθηκε ότι είχαν πολλά σκοτεινά χαρακτηριστικά. Κυρίως όμως, ο καθημερινός σαδισμός καθώς και η απόλαυση ήταν το πρωταρχικό κίνητρό τους. Πράγματι, το πείραμα με τη σύνθλιψη των εντόμων απέδειξε ότι όσοι είχαν σαδιστική συμπεριφορά στην καθημερινότητά τους μπορεί να έχουν πιο συγκρατημένες συναισθηματικές αντιδράσεις σε όλα τα είδη των ευχάριστων δραστηριοτήτων. Έτσι, ίσως, οι τυχαίες πράξεις σκληρότητας αποτελούν προσπάθειες να ξεφύγουν από το συναισθηματικό τους κενό.

Οι ανακαλύψεις του προσέλκυσαν την προσοχή των αστυνομικών και των στρατιωτικών φορέων, οι οποίοι θέλησαν να συνεργαστούν με τον Paulhus για να δουν αν οι απόψεις του θα μπορούσαν να εξηγήσουν τον λόγο που μερικοί άνθρωποι καταχρώνται τη θέση τους. «Το πρόβλημα είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι μπορούν να επιλέξουν συνειδητά θέσεις εργασίας όπου τους δίνεται η ευκαιρία να βλάψουν άλλα άτομα», λέει ο Paulhus. Αν ναι, περαιτέρω έρευνες θα μπορούσαν να προτείνουν τρόπους με σκοπό να ελέγξουν τις σκοτεινές προσωπικότητες κατά τη διάρκεια προσλήψεων.

Είναι επίσης ενθουσιασμένος για το νέο του έργο όσον αφορά τον «ηθικό μακιαβελισμό» και τους «κοινούς ναρκισσιστές» – ανθρώπους που ίσως διαθέτουν σκοτεινά χαρακτηριστικά, αλλά τα χρησιμοποιούν για το καλό (τουλάχιστον όπως το βλέπουν οι ίδιοι). Σε ορισμένες περιπτώσεις, η σκληρότητα μπορεί να είναι απαραίτητη. «Για να γίνει κάποιος πρωθυπουργός, δεν μπορεί να είναι μαλθακός, θα πρέπει να έχει πυγμή και ίσως να χρειαστεί να πληγώνει τους ανθρώπους, ακόμη και να γίνεται κακός προκειμένου να επιτύχει τους ηθικούς σκοπούς του», λέει ο Paulhus. «Εξάλλου, οι σκοτεινές προσωπικότητες έχουν συχνά και την παρόρμηση και την αυτοπεποίθηση για να πραγματοποιήσουν τον σκοπό τους – ακόμη και η Μητέρα Τερέζα διέθετε προφανώς μια σκληρή πλευρά. Δεν πρόκειται να προσφέρετε καμιά βοήθεια στην κοινωνία αν απλώς κάθεστε μέσα στο σπίτι και φέρεστε ευγενικά».

Όλα αυτά υπογραμμίζουν την ψευδή διχοτόμηση του καλού και του κακού που ο Paulhus θέλησε να εξετάσει. Κατά μία έννοια, αυτό είναι κάτι προσωπικό όσο κι ένα επαγγελματικό ζήτημα. Ο ίδιος παραδέχεται ότι διαθέτει μια σκοτεινή πτυχή στη συμπεριφορά του: για παράδειγμα, του αρέσει να βλέπει βίαια αθλήματα, όπως οι Μεικτές Πολεμικές Τέχνες. «Δεν χρειάστηκε πολύς χρόνος για να δούμε ότι βρισκόμουν πάνω από τον μέσο όρο όσον αφορά αυτά τα σκοτεινά χαρακτηριστικά», λέει ο ίδιος. «Αλλά δεδομένου ότι διέθετα περιέργεια ως επιστήμονας και απολάμβανα την ερεύνα σε τέτοιου είδους πράγματα, σκέφτηκα ότι ίσως θα ήμουν στην καταλληλότερη θέση για να ρίξω μια πιο προσεκτική ματιά στη σκοτεινή πλευρά του ανθρώπου».

Πηγή : enallaktikidrasi.com