Ο Πολιτιστικός Εξωραϊστικός σύλλογος Κυπαρίσσου εκδίδει κάθε χρόνο το ημερολογιό του και κάθε φορά πρωτοτυπεί με την θεματολογία του. Για το 2018 το ημέρολόγιο που εξέδωσαν τα παιδιά του συλλόγου ήταν χειροποίητο με μια μικρή αναφορά στον αγαπημένο μας ΄Ελληνα ποιητή Οδυσσέα Ελύτη: ''Αν αποσυνθέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δείς να σου απομένουν ένα κλαδί, ένα αμπέλι και ένα καράβι''
Ενώ το ημερολόγιο για το 2017 ήταν δωδεκασέλιδο και ο κάθε μήνας είχε μια ιστορική αναφορά για το κάθε ένα από τα χωριά της πρώην δημ. ενότ. Παρακαμπυλίων ...
''Κάθε χρονιά προσπαθούμε το ημερολόγιο μας να είναι σύμβολο πολιτισμού και παράδοσης...
Να είναι χρηστικό, συλλεκτικό, αλλά παράλληλα να μας φέρνει σε διαρκή επαφή με στοιχεία που σημάδεψαν και εμπλούτισαν την μοναδική κληρονομιά μας ....
Φέτος το θέμα του ημερολογίου είναι η Ελληνική γλώσσα και τα μυστικά της... Όσα μυστικά τουλάχιστον χωράνε σε ένα δωδεκασέλιδο ημερολόγιο...'' (Πολιτ.συλλογος Κυπαρίσσου)
''Όταν κάποτε φύγω από τούτο το
Φως θα ελιχθω προς τα πάνω, οπως ένα ποταμάκι που μουρμουρίζει.
Κ αν τυχόν κάπου ανάμεσα στους γαλάζιους διαδρόμους συναντήσω αγγέλους,
θα τους μιλήσω Ελληνικά, επειδή δεν ξέρουνε γλώσσες.
Αναδημοσιεύουμε αποσπάσματα από το, https://stratistoria.wordpress.com/2010/03/04/1943-1954-sparagmos-evritanias-hinoporos/έτσι όπως τα εξιστορεί ο Κώστας Χινοπώρος..Στην δημοσίευση περιγράφονται με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες οι θηριωδίες των Γερμανοϊταλικών στρατευμάτων κατά της περίοδο της κατοχής,τόσο στην ευρύτερη περιοχή της Ευρυτανίας,όσο και στα δικά μας Χωριά,Σαργιάδα,Κυπάρισσο,Άγιο Βλάση,Χούνη,Επισκοπή Ψηλόβραχο και Αγαλιανό.. . "ΤΑ ΑΛΛΑ ΣΑΡΚΟΒΟΡΑ ΘΗΡΙΑ…. ‘Αλλά κι’ άν έφυγαν οί Ιταλοί, δέ χαρήκαμε τή λύτρωσί μας. Ζούσαμε μέ τό διαρκή φόβο και τήν άγωνία Γερμανικής έπιδρομής,—άφήνω τις άλλες δοκιμασίες μας και λαχτάρες μας άπ’ τούς άναρχικούς. Και πραγματικά στις άρχές Νοεμβρίουτοΰ 1943 έφτασαν τά νέα αυτά σαρκοβόρα και αιμοδιψή θηρία πού σκόρπιζαν γύρω των τή φρίκη και τήν άπελπισία. Προχώρησαν στήν Εύρυτανία διηρημένοι σέ δυό φάλαγγες. Ή μία άπό τις φάλαγγες αυτές ξεκίνησε άπό τό Αγρίνιο κι’ έφτασε στόν Αγιο Βλάση. ‘Αλλά οί κάτοικοι τής παληάς αύτής Εύρυτανικής πολίχνης έτίμησαν τήν πολεμική τους παράδοσι. Και δπως στήν Επανάσταση τοΰ 1821 έδωκαν μέ τόν Καραϊσκάκη και τόν Πεσλή τήν ένδοξη μάχη τής Κορομηλιάς και χτύπησαν τούς Τούρκους, έτσι και τώρα έπρόταξαν τά στήθη τους στόν άγριο κατακτητή: Στό χωριό ήταν λίγοι άντάρτες τοΰ ΕΑΜ—οί άλλοι είχαν περάσει στό Βάλτο νά χτυπήσουν τις άνταρτικές όμάδες τοΰ Στρατηγοΰ Ζέρβα. ‘Αλλά μαζί μέ τούς λίγους αύτούς άντάρτες μπήκαν στή γραμμή τής μάχης και οί βετεράνοι τών παλαιοτέρων ένδόξων πολέμων μας—τοΰ Μπιζανιοΰ και τοΰ Σαρανταπόρου, τής Κρέσνας και τής Τζουμαγιάς και τής ‘Αλμυράς έρήμου. Χτύπησαν τούς Γερμανούς έξω άπ’ τό χωριό πέρα άπ’ τόν Αϊ—Γιάννη. Δέν λογάριασαν οϋτε τά τάνκς οΰτε τό πυροβολικό τους. Τούς κράτησαν 3—4 ωρες. Σκότωσαν μερικούς. Και θά τούς κρατούσαν περισσότερο άν δέν τούς άπειλοΰσαν μέ μιά πλάγια κίνηση, μέ υπερφαλάγγιση. Εχασαν δύο νεκρούς. Τόν Εύριπίδη Μάλαινο, έναν έξηντάρη γεμάτο πατριωτική φλόγα πού πολέμησε όρθιος καί κάποιο Ιταλό βαθμοφόρο πού βρέθηκε μαζί των, άπ’ αύτούς πού είχαν σκορπίσει στά χωριά μετά τή συνθηκολόγηση τής Ιταλίας. Οί Γερμανοί περιέργως δέν κατέστρεψαν τότε τόν Αγιο Βλάση—’ίσως γιατί άναγνώρισαν δτι τούς χτύπησαν άντρίκια καί χωρίς μπαμπεσιά. Εκαψαν μόνο τέσσερα σπίτια πού ήταν καταλύματα άνταρτών. Καί σκότωσαν τόν τσοπάνη Κ. Σκάνδαλο γιατί του φώναξαν νά πάη κοντά των κι’ αυτός δοκίμασε νά φύγη. Βρέθηκε άκόμα σκοτωμένος στήν άκρη του χωριού—στό Λαπατόρεμα—κι’ ό Φίλιππας Καραμούζης ένας γέρος έπάνω άπό έβδομήντα χρονών. Στή Χούνη, τό πρώτο χωριό πού άπάντησαν μετά τόν Αγιο Βλάση, έκαμαν περισσότερα. Σκότωσαν μαζί μέ τ’ άλλα, 4—5 γέρους, τό Σπύρο Μανώλη—πατέρα του έπιθεωρητου Μέσης έκπαιδεύσεως, Γεωρ. Εμμανουήλ—που είχε έπάνω άπό όγδόντα χρόνια καί ήταν έπί πλέον τυφλός, τό γέροντα δάσκαλο Κώστα Πολύχρονη, τόν έπίσης γέροντα καί μονόφθαλμο Λ. Κούρτη καί τόν ύπέργηρο Β. Παπαϊωάννου. Σκότωσαν άκόμα στόν Άγαλιανό ένα καλό παλληκάρι τόν ύλοτόμο Τσινιά, πού τόν είχαν πάρει γιά όδηγό καί τόν ύπέβαλαν σέ βασανιστήρια γιά νά προδώσητούς άντάρτες. Αυτός άποφασισμένος δπως ήταν νά μή βγάλη λέξι άπό τό στόμα του άποπειράθηκε νά τούς ξεφύγη καθώς προχωρούσαν γιά νά γλυτώση άπ’ τά μαρτύρια. Τόν έπυροβόλησαν και τον σκότωσαν. Τό Γερμανικό αύτό τμήμα έφτασε ώς τό Μαραθιά, δπου έκαψε τέσσερα σπίτια, όπως έκαψε και μερικά σπίτια στά Σίδηρα. Είναι περιττόν νά προστεθή πώς δ,τι εύρισκαν μπροστά των οί Γερμανοί, άγροτικά προϊόντα, ζωα, άκόμη και έπιπλα τ’ άρπαζαν ή τά έκαιγαν." ΤΟ 1944 "Τόν Αύγουστο του 1944 δέχτηκε την τελειωτική, τη χαριστική πρέπει νά πούμε βολή. Οί Ούννοι πού καταλάβαιναν πλέον πώς ήσαν χαμένοι και γρήγορα 0άφευγαν άπό τήν Ελλάδα, άντί νά γίνουν κάπως έφεκτικώτεροι, εΐχαν άντιθέτως άποθηριωθή, εισέβαλαν καί πάλιν στήν Εύρυτανία στις 9 Αύγούστου 1944 μέ τρεις φάλαγγες στρατού πού συνεποσουντο σέ 4.000 5.000 άνδρες. Οί δύο άπό τις φάλαγγες αύτές ένισχυμένες καί μέ δυνάμεις τών Ταγμάτων άσφαλείας ξεκίνησαν άπό τό Αγρίνιο. Ή μία άκολούθησε τό δρόμο του Κεφαλοβρύσου, έφτασε στόν Προυσσό Εύρυτανίας καί άπ’ έκεΐ ένα τμήμα της έως τό χωριό Δερμάτι. Ή άλλη άκολούθησε τό δρόμο Άγιου Βλασίου Σιδήρων τής Εύρυτανιας έφτασε στήν Επισκοπή καί άπ’ έκεΐ προχώρησε στή Δυτική καί Ανατολική Φραγκίστα καί τέλος στή Βίνιανη. Ή τρίτη φάλαγξ ήταν μηχανοκίνητη καί ξεκίνησε άπό τή Λαμία. Οταν έφτασε στή ‘Ράχη, (δπου τά δρια Φθιώτιδος Ευρυτανίας), τμήμα της προχώρησε πρός τό Κρίκελλο καί άλλο άπό πεζούς γιά τό χωριό Μυρίκη. Τέλος ό κύριος όγκος της πέρασε άπό τά χωριό Λάσπη καί κατέληξε στό Καρπενήσι. ‘Από τό Καρπενήσι τμήματα διάφορα έπέδραμαν σ’ όλα τά γύρω χωριά, Γοργιανάδες, Κορυσχάδες, Βουτύρου, Νόστιμον, Μικρό χωριό, Μεγάλο χωριό, Κλαψί, Μιάρα, Μυρίκη καί Καλεσμένον. Οί κάτοικοι μόλις τήν τελευταία στιγμή έμαθαν πώς οί Γερμανικές δυνάμεις έχουν πλησιάσει στά δρια τής Εύρυτανίας. Επεκράτησε στά χωριά καί στό Καρπενήσι άφάνταστη σύγχυσι, γιατί ουτε τόν καιρό, άλλά τό σπουδαιότερο, ουτε καί τά μέσα είχαν πλέον ν’ άδειάσουν τά σπίτια των, νά μεταφέρουν καί άποκρύψουν τά πράγματά των. Κι’ αύτό γιατί οί άντάρτες πού είχαν έγκαίρως πληροφορηθή τήν έπικειμένη έπιδρομή είχαν έπιτάξει όλα τά φορτηγά ζώα γιά τις άνάγκες τους καί Ιδίως γιά τή μετακίνησί τους πρός τήν άπομακρυσμένη όρεινή περιοχή τών Αγράφων. Τι νά έκαναν λοιπόν ; ‘Ετοποθετουσαν τά πράγματά των μέσα σέ πρόχειρους λάκκους πού τούς άνοιγαν στις αύλές καί τούς κήπους. Αλλοι καθώς είπαμε τάφηναν έξω άπό τά σπίτια τους. Ετσι έγκατέλειψαν οί περισσότεροι τά πάντα στή τύχη καί σκόρπισαν στά γύρω βουνά γιά νά σώσουν τή ζωή τους. Οί Γερμανοί φυσικά δέν άφησαν λίθον επί λίθου. Σκότωσαν ή καί έκαψαν ζωντανούς δσους βρήκαν μπροστά των, έλεηλάτησαν καί διήρπασαν, έκαψαν καί άνετίναξαν έκκλησίες, μοναστήρια, σχολεία, σπίτια, όλόκληρο τό Καρπενήσι, όλόκληρα χωριά, κατέστρεψαν, ισοπέδωσαν τά πάντα. Εσπειραν όπου πέρασαν άλάτι. Φανήκανε άντάξιοι τών παλαιών προγόνων τους, τών Αλαμανών πού τό όνομά τους είχε προκαλέσει τέτοια φρίκη ώστε νά διαιωνισθή ή άνάμνησίς τους μέχρι τής έποχής μας καί νά λέμε γιά τις πολύ κακές γυναίκες* «αύτή άμα σέ περιλάβη είναι ικανή νά σέ άλαμανίση*."
"ΤΕΦΡΑ ΚΑΙ ΕΡΕΙΠΙΑ
Καί τέλος οί Γερμανοί πού εισέβαλαν άπό τόν Αγιο Βλάση στήν Εύρυτανία έκαμαν τέρατα καί σημεία Μόλις βγήκαν άπό τό Αγρίνιο άρχισαν νά καίουν καί νά σφάζουν. Στό χωριό τή Σαργιάδα, έκτος άπό τά σπίτια πού έπυρπόλησαν, έκαψαν ζωντανή μιά γυναίκα καί τό άνηψάκι της, γιατί ό δυστυχισμένος ό άνδρας της Π.Γουρνάρη τό λένε καί είναι άπ’ τούς καλύτερους νοικοκυραίους του χωριού—μυρίστηκε πώς έπωφθαλμιούσαν αέ άνηθίκους σκοπούς τά κορίτσια του, τά φυγάδευσε κι’ υστέρα κρύφτηκε κι’ ό ϊδιος. Στόν Κυπάρισσο (Τέροβα) βρήκαν μονάχα ένα γέροντα, τό θ. Ζαφείρη, πού πλησίαζε τά ένενήντσ. Ή μορφή του μέ τήν κάτασπρη γενειάδα του, θύμιζε βυζαντινή άγιογραφία. Τίποτε άπ’ αύτά δμως δέν σταμάτησε τά θηρία του βορρά. Τόν τοποθέτησαν άπάνω στά ξύλα, τόν σκέπασαν μέ πλάκες καί τόν έκαψαν ζωντανό. Γέμισαν άκόμα οί Γερμανοί τόν τόπο άπό νάρκες καί σκοτώθηκαν πολλοί. Στόν Άγιο Βλάση έκαψαν όλα τά σπίτια, δέν έμεινε λιθάρι άπάνω σέ λιθάρι, ουτε Εκκλησιά, οϋτε Σχολείο, ουτε τίποτε. Ή Γερμανική αύτή φάλαγξ έφτασε ώς τή Βίνιανη, σκορπίζοντας τή φρίκη καί τόν όλεθρο. Εκαψε τά Σιδηρά, τό Μαυριά, δπου σκότωσε τήν Καλλιρρόη Β. Καλογερά έξήντα χρονών, τό Παληοχώρι, τό Χαράτσι καί τόν Αη Γιώργη. Τό ιστορικό Σοβολάκου (ό σημερινός Ψηλόβραχος) καί ό ‘Αγαλιανός σώθηκαν κατά περίεργο τρόπο, πού θυμίζει τις κωμικές παρενθέσεις στά δράματα τού Σαίξπηρ.
Τόν Ψηλόβραχο πήγαν νά τόν κάψουν δυο Γερμανοί σίρατιώτες. Διέκριναν όμως μακρυά δυό ώπλισμένους χωρικούς πού τούς πέρασαν γιά άντάρτες έμπροσθοφυλακής σώματος. Τούς πυροβόλησαν καί έτράπησαν εις φυγήν. Άπό τό άλλο μέρος οί άντάρτες πυροβόλησαν κι’ έτράπησαν κι’ αύτοί εις φυγήν. Αύτός δέ ό άμφοτεροβαρής πανικός έσωσε τό χωριό καθώς καί τόν Άγαλιανό, πού θάρχότανε άμέσως ύστερα ή σειρά του, Πρέπει νά σημειώσω έδώ άκόμη δτι σέ πολλά χωριά οί κάτοικοι δταν έφευγαν προνοούσαν κι’ έβγαζαν τά πράγματά τους άπό τά σπίτια, έστω κι’ άν δέν πρόφταιναν νά τά κρύψουν, μέ τήν έλπίδα πώς οί Γερμανοί θάκαιγαν τά σπίτια καί θά λυποΰνταν τά πράγματα. Άλλά ή έλπίδα τους αύτή πού στηρίζονταν στά άνθρώπινα αισθήματα τών Γερμανών, δέν βγήκε ποτέ σχεδόν σωστή, γιατί οί Γερμανοί δέν είχαν άνθρώπινα αισθήματα. Άπ’ έκεΐ, στήν Επισκοπή, έκαψε πάνω άπό σαράντα σπίτια. Στή Δυτική Φραγκίστα—πού ήταν κι’ αύτή ένα άπό τά ομορφότερα καί πλουσιώτερα χωριά τής Εύρυτανίας—έκαψε όλα σχεδόν τά σπίτια, πάνω άπό έκατόν πενήντα καί τό σχολείο. Στήν Ανατολική Φραγκίστα, άπό τά καλύτερα καί πλουσιώτερα κι’ αύτή, χωριά τής Εύρυτανίας, έκαψε πάνω άπό όγδόντα σπίτια, τήν ένοριακή έκκλησία «Αγιοι Απόστολοι» καί τό Σχολείο, (κτίστηκε μέ κληροδότημα του Άθ. Παπαδοπούλου πού ήταν ντόπιος καί είχε ζήσει καί πλουτίσει στήν Κων)πολι κι’ είχε άφήσει όλη τή μεγάλη του περιουσία γιά άγαθοεργούς σκοπούς). Στή Βίνιανη, χωριό άληθινά ύπέροχο—οπως τά περισσότερα χωριά τής Εύρυτανίας χάρις στούς πολιτισμένους μετανάστες τους—έκαψε άπό τά άπομείναντα άπ’ τούς Ιταλούς πού έπέδραμαν τό Δεκέμ βριο του 1942, σαρανταπέντε σπίτια, τό Σχολείο καί δώδεκα άχυρώνες. Σ’ όλα τά χωριά πού άναφέραμε οί Γερμανοί άνακάλυψαν δσα πράγματα είχαν κρύψει οί κάτοικοι καί άλλα έκαψαν, κατέστρεψαν, άλλα—τά πολυτιμότερα τά κουβάλησαν μαζί τους στή Λαμία καί στό Αγρίνιο. Ετσι λοιπόν τό πολυτραγουδημένο Καρπενήσι καί τά ώμορφότερα χωριά τής Εύρυτανίας πού ήταν τό στόλισμά της καί τό καμάρι της, μέ τά όμορφα, τά πλούσια καί χαριτωμένα σπίτια τους καί τό μαγευτικό φυσικό τους περιβάλλον, είναι τώρα σωροί άπό στάχτη καί ερείπια. Οί μόχθοι καί οί ιδρώτες γενεών όλοκλήρων έξανεμίστηκαν."
"ΕΠΗΡΑΝ ΤΑ ΒΟΥΝΑ Ή έπιδρομή αυτή, του Αύγούστου 1944 των Γερμανών βάσταξε 8-10 μέρες. Ολο αύτό τό διάστημα οί κάτοικοι τής Εύρυτανίας βρήκαν καταφύγιο στά γύρω βουνά, χωρίς νά μπορέσουν οί περισσότεροι νά πάρουν μαζύ τους ουτε άκόμα καί τό άπαραίτητο ψωμί. Οσοι πάλι έτυχε να έχουν άλεύρι καί τό πήραν μαζί τους, δέν τολμούσαν ν’ άνάψουν φωτιά γιά να ψήσουν ψωμί ή κάποιο πρόχειρο φαγητό άπ’ τό φόβο νά μή τούς καταλάβουν οί Γερμανοί καί τούς κτυπήσουν μέ τό πυροβολικό τους, τούς ολμους καί τά πολυβόλα, πού δούλευαν νύχτα μέρα. Υστερα άπό τή δεύτερη, τήν τρίτη τό πολύ μέρα, άρχισε φυσικά νά τόν θερίζει τόν κόσμο ή πείνα. Σ’ όλα τά πρόσωπα ήταν ζωγραφισμένη ή άπελπισία. Ό φόβος, η κούραση, ή άϋπνία, οί στερήσεις έξουθένωναν καί τούς πιο δυνατούς. Προ πάντων τά μικρά παιδιά σου ράγιζαν τήν καρδιά. Εμοιαζεν όλος αύτός ό κόσμος, μάλλον μέ φαντάσματα πού ξεπήδησαν άπό κανένα κοιμητήριο. Εκτός άπ’ αύτά, οί διαρκείς μετακινήσεις τούς σκόρπισαν κι’ είχε χάσει ή μάννα τό παιδί καί τό παιδί τή μάννα. Πολλές φορές μέλη τής ϊδιας οικογενείας άκολουθούσαν διαφορετικές κατευθύνσεις καί δέρνονταν παντέρημα μέσα σέ πλαγιές, σε χαράδρες καί σέ δάση μέ συντροφιά τούς λύκους καί τά τσακάλια. Όσοι πάλι είχαν γιδοπρόβατα, τ’ άφησαν στήν τύχη τους κι’ έτσι άδέσποτα πολλά χάθηκαν καί τό πιό χειρότερο, κατάστρεψαν ένα μεγάλο μέρος άπ’τήν όψιμη καλλιέργεια. Ήταν ευτύχημα πού σ’ όλο αυτό τό διάστημα και γιά πολλές μέρες μετά τήν έπιδρομή, έπεκράτησε καλοκαιρία, γιατί αλλιώς τα θύματα θα ήταν πολύ περισσότερα." Ολόκληρο το δημοσίευμα εδώ: https://stratistoria.wordpress.com/2010/03/04/1943-1954-sparagmos-evritanias-hinoporos/
Το κείμενο αλιεύθηκε στον προσωπικό λογαριασμό της συμπατριώτισσας μας Annete Kourtis στο f/b
Είχαμε δυο τρεις μέρες που το σκεφτόμασταν.Θα λεγα ήταν το μοναδικό θέμα συζήτησης σχεδόν!Εγώ ο Κώστας ,κι ο Μήτσος,ήμασταν τότε στην έκτη Δημοτικού.Ο Γιώργος ήταν δυο χρόνια μεγαλύτερός μας και ήταν ο αρχηγός της παρέας.
Το απόγευμα της παραμονής της πρωτομαγιάς το πόρισμα βγήκε:
Θα πάμε εκδρομή στην Αγία Σωτήρα!
Η Αγία Σωτήρα το μικρο ξωκκλήσι βόρεια του χωριού, βουτηγμένο μέσα στο πράσινο με τα ολάνθιστα σπάρτα και τα πλατύκορμα πουρνάρια,φάνταζε ο τέλειος προορισμός για μας τότε. Ο ερχομός της άνοιξης,ο πραγματικός της ερχομός,ήταν η Πρωτομαγιά.Στα παιδικά μας μυαλά η λέξη ηχούσε πελώρια!Για κάποιο λόγο σ αυτή την μοναδική μέρα περιμέναμε να συμβούν όλα όσα θέλαμε να συμβούν!
Μόλις άναψαν τα φώτα στις κολώνες στον κεντρικό δρόμο του χωριού,ικανοποιημένοι για την απόφαση μας καληνυχτίσαμε ο ένας τον άλλον και πήγαμε στα σπίτια μας νωρίς νωρίς μιας και το ραντεβού μας την επομένη ήταν στις 7 το πρωί,για να χουμε όλη την μέρα μπροστά μας από την μια,και από την άλλη γιατί μετά τις 11 το πρωί, το χωριό θα γέμιζε επισκέπτες από Αγρίνιο,και θα ταν μια καλή ευκαιρία να βρούμε τους καλοκαιρινούς μας φίλους που θα έρχονταν εκδρομή να απολαύσουν κι αυτοί την Πρωτομαγιά.
Την επόμενη συναντηθήκαμε πάνω από το Γυμνάσιο όλοι .
Από κει θα παίρναμε το μονοπάτι προς την Αγία Σωτήρα. Η μέρα ήταν ανοιξιάτικη και ζεστή.
Πριν ξεκινήσουμε ο Κώστας είχε την φαεινή ιδέα:
-Μήπως πρέπει να πάρουμε και κάτι μαζί μας να φάμε;
-Ωραία ιδέα, είπα!Στο σπίτι υπάρχει λαχανόπιτα από χτες,μπορώ να πάρω 5-6 κομμάτια!
-Εγώ τομάτες από τον κήπο συμπλήρωσε ο Κώστας.
-Και γω μπορώ να φέρω τυρί και φρεσκοζυμωμένο ψωμί είπε ο Μήτσος..
Ο Γιώργος καθόταν σκεφτικός..Αυτός θα λεγε το τελικό ναι εξάλλου...
Κρεμόμασταν από τα χείλη του...έφερε δυο κύκλους στον δρόμο προβληματισμένος..Μετά από λίγο στάθηκε μπροστά μας και με περισπούδαστο ύφος μας είπε:
-Όλα αυτά τα τρώμε κάθε μέρα! Χτες ο πατέρας μου έφερε από Αγρίνιο ενα μισόκιλο μουστάρδα!Αυτή θα πάρουμε!!
Κοιταχτήκαμε μεταξύ μας γεμάτοι απορία..Μουστάρδα;τι ναι αυτό;
-Και τι είναι αυτή η μουστάρδα ρε Γιώργο;
-Για να μαι ειλικρινής δεν ξέρω..Αλλα, μόλις την έφερε ο πατέρας μου χτες,είπε στην μάνα μου ,να την φυλάξει σε δροσερό μέρος,και να μην την φάμε όποτε να ναι, γιατί είναι λέει για ειδικές περιπτώσεις!!
Ειδικές περιπτώσεις; δηλαδή; είπαμε μ ένα στόμα σχεδόν όλοι μαζί!
-Δεν ξέρω,αλλά φαντάζομαι θα ναι κάτι σαν κι αυτά που τρώει ο Στιβ Μαγκαρετ στο Χαβάη 5-0 όταν πάει σε εκείνα τα πολυτελή εστιατόρια!!Τι λέτε;
Τα μάγουλα μας είχαν αναψοκοκκινίσει από τον ενθουσιασμό!
-Το συζητάς τρέχα!
Μέχρι να τελειώσουμε την φράση ο Γιώργος είχε ήδη γίνει..καπνός!!Μετά από λίγα λεπτά ήρθε λαχανιασμένος κρατώντας μια σακούλα!
Πάμε πριν μας πιάσει ο ήλιος, μας είπε φουριόζος!
Μετά από κάνα εικοσάλεπτο είχαμε φτάσει στην Αγία Σωτήρα.
Αφού περιπλανηθήκαμε μέσα στους θάμνους αρκετή ώρα ψάχνοντας να βρούμε χρυσές λίρες που είχαν πετάξει οι Εγγλέζοι στους αντάρτες στην αντίσταση,-έτσι ακούγαμε τότε στα καφενεία-γυρίσαμε απογοητευμένοι ελαφρά,και καθίσαμε στο προσήλιο λίγο πιο πέρα από την εκκλησία πάνω στο γρασίδι..
Ο Γιώργος άνοιξε την σακούλα του με υπερηφάνεια. Έβγαλε κι έστρωσε προσεκτικά ένα κάτασπρο μεσάλι*,πάνω στο καταπράσινο χορτάρι.
Έπειτα τοποθέτησε προσεκτικά 4 κουτάλια .Μας μοίρασε από ένα πλαστικό πιατάκι και στη μέση του μεσαλιού έβαλε τον βάζο με την μουστάρδα!Πήρε το ανάλογο ύφος και μας είπε:
-Κενώστε παιδιά!
Πήραμε ευλαβικά την μουστάρδα και ο καθένας μας έβαλε δυο μεγάλες περιποιημένες κουταλιές.Αφήσαμε τα πιάτα κάτω πάλι, μα κανένας μας δεν δοκίμαζε.
Έπιασα το πιατάκι το κοίταξα και το μύρισα λίγο στην γωνία..Μοιάζει με "χτυπητό"* είπα αλλά δεν μυρίζει έτσι..
-Γιώργο δοκίμασε εσύ πρώτος, είπε ο Κώστας,ενώ ο Μήτσος μας ανακοινωσε ότι αυτός θα δοκιμάσει τελευταίος.
Ο Γιώργος έβαλε μια μεγάλη κουταλιά λαίμαργα στο στόμα του.
Με το που την κατάπιε τον είδαμε να κάνει κάτι παράξενους μορφασμούς,και στιγμιαία να παίρνει το πρόσωπό του όλα τα χρώματα της άνοιξης..
-Για πες μας τι λέει η μουστάρδα?Πως είναι;
Τα μάτια του είχαν δακρύσει και τα μαγουλά του είχαν γίνει κατακόκκινα..
-Καλή είναι δοκιμάστε,βάλτε όμως μεγάλη κουταλιά για να το καταλάβετε, κι έχωσε το κουτάλι με δύναμη στο πιατάκι να φάει και την δεύτερη..
Δεν θέλαμε πολύ..
Λίγο η πείνα μας,λίγο η περιέργεια,λίγο η πρωτομαγιά,ήταν αρκετά να γεμίσουμε τα κουτάλια μας και να τα κατεβάσουμε με μιας στο στομάχι μας..
Η πρωτόγνωρη γεύση μ' έκανε να αηδιάσω μόλις άρχισα να την καταπίνω,αλλά δεν ήθελα να δείξω ..απολίτιστος..Κοίταξα τους άλλους..ήμασταν όλοι στην ίδια κατάσταση!Σε κατάσταση σοκ δηλαδή!Η πικάντικη γεύση της μας είχε τινάξει το στομάχι στον αέρα και αρχίσαμε όλοι να ξερνάμε σαν τα γατιά!
Ο Μήτσος είχε πάθει την μεγαλύτερη πανωλεθρία..Ξερνούσε ,τα μάτια του έκλαιγαν,και τα μαγουλά του ήταν μπαρούτι..Ήμασταν όλοι ξακριασμένοι ο ένας με τον άλλον και ο καθένας μας τραβούσε τον δικό του Γολγοθά!
Ένοιωσα να ζαλίζομαι!Σηκώνομαι πάνω,πιάνω την μουστάρδα και την πετάω με δύναμη μέσα στα σπάρτα..
Αει στον κόρακα,μας πέθανε!!
Ο Γιώργος μαρμάρωσε..
-Μή!!! ..Μην την πετάς..Θα με κατσαδιάσει ο πατέρας μου..Τουλάχιστον να πήγαινα το κουτί έστω πάλι στη θέση του!
Ο Κώστας όπως ήτανε στο πλάι, προσπαθώντας να συνέλθει ακόμα από το σοκ της μουστάρδας έδωσε..πληρωμένη απάντηση ..:
-Δεν λες που γλυτώσαμε τον άνθρωπο από βέβαιη δηλητηρίαση;;Στο τσακ την γλύτωσε..
Δέκα λεπτά αργότερα βρεθήκαμε ξαπλωμένοι ανάσκελα κάτω από τον παχύ ίσκιο των ελάτων δίπλα από την πηγή στο Κλήμα,να γελάμε με την γκάφα μας!
Είχαμε "μπακιάσει"από το πολύ νερό,προσπαθώντας να σβήσουμε το κόκκινο πιπέρι της μουστάρδας,αφού λίγο πιο πριν κοντέψαμε να "στερέψουμε" την πηγή προσπαθώντας να ξεπλύνουμε το στόμα μας από την πιο αηδιαστική γεύση που χαμε ποτέ δοκιμάσει..
Κατεβαίνοντας προς το χωριό συμφωνήσαμε δυο πράγματα..Να μην το πούμε πουθενά,και να μην ξανά ακουμπήσουμε ποτέ μουστάρδα...
ΚΑΛΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ!
Η ιστορία βασίζεται σε αληθινό γεγονός!
*Μεσάλι: Άσπρο τραπεζομάντηλο
*Χτυπητό: Κρόκος αυγού με ζάχαρη που χτυπιέται μέχρι να "φουσκώσει" με κουτάλι σε ποτήρι..
"Εκείνα τα χρόνια ρε τίποτα δεν πήγαινε χαμένο... Ο κόσμος βγήκε ζωντανός από πόλεμο, κακουχίες, πείνα, κρύο, ανέχεια.... Το περιττό ήταν πολύτιμο, το αυτονόητο ήταν ανύπαρκτο. Ειδικά στο ζήτημα της τροφής... Η κάθε διαδικασία που αποσκοπούσε στη συλλογή τροφής πραγματοποιούνταν σχεδόν με ιεροτελεστικό τρόπο , με σεβασμό και πάντα με την απαραίτητη προσοχή"...
Μπορεί οι μέρες των Χριστουγέννων να πέρασαν ,αλλά παρακάτω θα δούμε ότι η εξασφάλιση της κυριότερης τροφής γινόταν εκείνη την περίοδο στα χωριά, με το σφάξιμο των γουρουνιών . Το χοιρινό κρέας θα αποτελούσε τροφή για μια οικογένεια για ολόκληρη τη χρονιά και όχι μόνο εν όψει των εορτών, για να ευφρανθούν τα αχόρταγα και αδηφάγα στομάχια. "Οι αφέντες των νοικοκυριών λοιπόν, παραμονές Χριστουγέννων, συγκεντρώνονταν όλοι μαζί και
ΤΟ ΣΦΑΞΙΜΟ ΤΩΝ ΓΟΥΡΟΥΝΙΩΝ
έσφαζαν όλα τα γουρούνια χωρίς περιττές και βασανιστικές διαδικασίες. Στη συνέχεια κρεμούσαν τα σφάγεια χωρίς να τα γδάρουν. Ανήμερα των Χριστουγέννων μαγείρευαν κυρίως τα εντόσθια του ζώου. Τα έπλεναν σχολαστικά , τα έβραζαν και στη συνέχεια τα τηγάνιζαν. Αυτά ήταν τα γιομίδια και ήταν πεντανόστιμα!!!! Η περισσότερη δουλειά γινόταν μετά τα Χριστούγεννα και όχι πριν. Το κρέας έπρεπε να βρεθεί τρόπος να διατηρηθεί για τον υπόλοιπο καιρόγιατί φυσικά δεν υπήρχε ρεύμα και κατ επέκταση δεν υπήρχαν ψυγεία ... υπήρχαν όμως τρόποι.
η γλίνα σε βάζο
ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΓΛΙΝΑΣ
Η πρώτη δουλειά ήταν να αφαιρεθεί το λίπος του ζώου, εκείνες, οι παλιές ράτσες των γουρουνιών είχαν άφθονο λίπος. Το αφαιρούσαν από το ζώο με μαχαίρι σε λωρίδες, στη συνέχεια το έκοβαν σε μικρά κομματάκια και το τοποθετούσαν σε καζάνι για να βράσει. Όταν έλιωνε εντελώς, το έβαζαν σε τενεκέδες και "πάγωνε" . Αυτό ήταν η γλίνα. Ένα είδος ζωικού βουτύρου που χρησιμοποιούνταν στην μαγειρική ως υποκατάστατο του ελαιολάδου, αφού τότε το ελαιόλαδο ήταν είδος πολυτελείας και έδινε γεύση στα φαγητά, στις πίτες και τα γλυκά.
Αν μέσα στην καυτή γλίνα, καθώς έβραζε στο καζάνι , υπήρχε κανένα κομμάτι κρέας (που συνήθως ξέφευγε και επίτηδες κατά το γδάρσιμο...) Αυτό τσιγαρίζονταν και έβγαινε η γνωστή τσιγαρίδα... Η απόλαυση των ημερών!!! Μέχρι σήμερα πολλά χωριά τιμούν την ύπαρξη της στο πέρασμα των ετών με τις Γιορτές της Τσιγαρίδας.
ΤΣΙΓΑΡΙΔΕΣ
Στη συνέχεια όλο το ψαχνό , εκτός αυτού που θα προορίζονταν για μπριζόλες και λουκάνικα, το έκοβαν φέτες και με την μέθοδο της παστερίωσης το τοποθετούσαν σε δοχεία με αλάτι. Όταν έπρεπε να μαγειρευτεί , οι νοικοκυρές το ξαλμυριζαν, μία με δύο μέρες πριν. Για τα λουκάνικα, τα όποια, καθώς ήταν χειροποίητα, είχαν αρκετή διαδικασία για να γίνουν, χρησιμοποιούσαν το έντερο του ζώου το οποίο το έπλεναν πολύ καλά, το έβραζαν , το ξέραιναν και όταν ήταν να χρησιμοποιηθεί για τα λουκάνικα το επανέφεραν με ζεστό νερό. Τα υπόλοιπα έντερα επίσης μετά το καλό πλύσιμο, τα γύριζαν με μια αυτοσχέδια ξύλινη βέργα, τα έβραζαν επίσης με λίγο αλάτι και στη συνέχεια τα στέγνωναν σε ξηρό μέρος μέχρι να τοποθετηθούν στη σχάρα και να γίνουν ένας εξαιρετικός μεζές!
Τα άκρα του ζώου τώρα, πόδια, αυτιά, μουσούδα, μετά από επίσης καλό και σχολαστικό καθάρισμα, τα ξύριζαν και τα έφτιαχναν πατσά. Εξαιρετικά εύγευστα για όσους τολμούν να δοκιμάσουν!!!
ΦΡΙΚΑΣΕ
Ένα αρκετά επίσημο φαγητό των Χριστουγέννων , αφού τακτοποιούν όλα τα παραπάνω, ήταν το φρικασέ. Τα σημεία του ζώου που δεν μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για παστερίωση ,όπως τα κόκαλα με κρέας, τα μαγείρευαν οι νοικοκυρές με διάφορα λαχανικά όπως σέλινο, μαρούλι, στη συνέχεια το αυγόκοβαν και ήταν ότι έπρεπε για μετά τη νηστεία.
Δεν τελειώσαμε όμως!!!!
Όλα τα υπόλοιπα κομμάτια του ζώου που έμενε λίγο κρέας πάνω τους μετά το ξεκοκάλισμα, τα συγκέντρωναν σε ένα καζάνι, έβαζαν διάφορα μπαχαρικά και το έβραζαν για πολλές ώρες ώσπου να αποσυντεθεί και το τελευταίο κομμάτι σάρκας...το μείγμα αφού αφαιρούνταν τα κόκαλα , έπαιρνε μια κρεμώδη υφή και τοποθετούνταν σε δοχεία. Όταν "πάγωνε" στην επιφάνεια του σχηματίζονταν μια στρώση λίπους και από κάτω γίνονταν σαν ζαμπόν. Αυτό ήταν ο καβραμάς.
Πριν καταναλωθεί το έβγαζαν προσεκτικά από το δοχείο με μια κουτάλα , παραμερίζοντας το λίπος , και το ξανασκεπαζαν με το λίπος για να διατηρηθεί για πολλούς μήνες. Το ζέσταιναν και το έτρωγαν. Ένα πρόχειρο, ανέξοδο και νόστιμο φαγητό! "
Αυτό γινόταν εκείνα τα χρόνια.... Ίσως για μάς, με την δυτική κουλτούρα πλέον να πρωτοστατεί στα γιορτινά τραπέζια, να μας ακούγονται όλα αυτά υπερβολικά... αλλά κακά τα ψέματα, οι μπριζόλες, ο καβραμάς, οι τσιγαρίδες και τα γιομίδια, δεν συγκρίνονται με καμία γαλοπούλα!
Σήμερα λίγες οικογένειες εκτρέφουν οικόσιτα γουρούνια για σπιτική κατανάλωση τις μέρες των Χριστουγέννων κι όσες το κάνουν σπάνια θα ακολουθήσουν την παραπάνω διαδικασία, μιας και οι εποχές έχουν αλλάξει και υπάρχει αφθονία αγαθών.Ωστόσο καλό είναι να μαθαίνουν οι νεότεροι και να θυμούνται οι παλιότεροι πως γινόταν τα πράγματα μέχρι πριν είκοσι χρόνια.Και να πούμε κι αυτό: Όταν τελείωνε η όλη διαδικασία ο ένας εύχονταν στον άλλον: Και του χρόνου με υγεία,Και του χρόνου,παχύτερο (το ζωντανό) για να χορτάσει καλά όλη η οικογένεια! Οι παραπάνω μαρτυρίες προέρχονται από τους ηλικιωμένους ανθρώπους της περιοχής μας.
Δύο μέρες μέσα στο ανάχωμα! κρύο χιονόνερο και η λάσπη μέχρι τα γόνατα και εκείνο το άτιμο το πολυβόλο απέναντι παρέα με εναν όλμο δεν αφήνουν ούτε το κεφάλι σου να βγάλεις έξω! Περιμένουμε νηστικοί βρεγμένοι να μας αλλάξουν,να βγούμε απ την τρύπα μας να ζεστάνουμε λίγο τα πόδια μας,να αλλάξουμε τα βρεγμένα ρούχα μας και να κλείσουμε λίγο τα μάτια μας πίσω στις σκηνές... και τότε ακούγεται ο τρανός κρότος!! Η οβίδα σκάει στα δύο μέτρα δίπλα,δυο τρεις φαντάροι ανατινάζονται κ σκοτώνονται και πέντε εξι τραυματίζονται! Εγω μόλις συνήλθα λίγο από την ταραχή σηκώθηκα και βοηθούσα τους συναδέλφους.Τι να ιδείς! Να συ κώβ η νίλα! Κοιλιές έξω ,πόδια χέρια κομμένα, διασκορπισμένα εδώ και εκεί! Άλλος φωνάζει τη μάνα του άλλος τα παιδιά του, μη ρωτάς! Εγώ σήκωσα ένα συνάδελφο που έβγαζε αίμα από το στόμα του! Προσπάθησα να του το καθαρίσω από τα χώματα!Με κοίταξε αλλά δε με έβλεπε! Τα μάτια του ήταν άσπρα,ξεψύχησε στα χέρια μου!Κάτι με ενοχλούσε στο χέρι μου και είχα αίματα αλλά νόμισα οτι ήταν από τους τραυματίες, δεν έδωσα σημασία και κοίταγα να βοηθήσω. Όμως σε λίγη ώρα το χέρι μου άρχισε να με πονάει και η παλάμη μου μούδιασε και έτρεχε αίμα.Τότε κατάλαβα οτι ήμουν χτυπημένος στο χέρι σοβαρά! Έβγαλα από το σακίδιο μου μια λουρίδα πανί που φύλαγα από καιρό και το έδεσα σφιχτά.Κάποια στιγμή σταμάτησε το πολυβόλο και ο όλμος και φάνηκε να έρχεται η αλλαγή, Ήρθαν και οι τραυματιοφορείς για τους τραυματίες. Πεταχτήκαμε έξω απο το ανάχωμα και τραβήξαμε πίσω προς τις σκηνές. Πήραμε αναφορά! Επτά στρατιώτες απόντες! Άρχισα να κάνω πυρετό και δεν ένιωθα το χέρι μου! Φώναξα τον διμοιρίτη! Βαρέθηκα του είπα στο χέρι δεν το νιώθω! Ύστερα από κάνα δυο ώρες με έβαλαν καβάλα σε ένα μουλάρι και με μετέφεραν πίσω στο πρόχειρο χειρουργείο πρώτων βοηθειών και αφού μου έκαναν αλλαγή, με μεγάλη ταλαιπωρία την άλλη μέρα έφτασα στα Γιάννενα στο Νοσοκομείο, Το χέρι μου πρησμένο κ μαύρο και ψηλός πυρετός. Την επόμενη το πρωί πέρασε ο γιατρός με τις νοσοκόμες του Ερυθρού Σταυρού. Σταμάτησαν σε μένα και ο Συνταγματάρχης γιατρός μέ ρώτησε! ''Πώς σε λένε στρατιώτη?'' Εύζωνας: ''ΦΑΡΜΑΚΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ τ΄ Βλασίου του 2/39 συντάγματος ......ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ αναφέρθηκα! ''Τι έπαθες?'' με ρώτησε και κοίταξε το χέρι μου που ήταν δεμένο, είπε να μου το λύσουν για να το δεί. Το κοίταξε καλά και με ειδικό φακό και κατάλαβα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά! Κούνησε το κεφάλι του και είπε: ''Αυτόν ετοιμάστε τον για ακρωτηριασμό!'' Ενας βοηθός έβγαλε ένα χαρτί και ένα μολύβι και μου λέει: ''υπέγραψε εδώ για να σου κόψουμε το χέρι γιατί έχεις γάγγραινα αλλιώς θα πεθάνεις''! Τα έχασα, και δεν ξέρω πώς του πήρα τα στυλό και το πέταξα μακριά. Δεν υπογράφω, δεν το κόβω το χέρι μου και ας πεθάνω του απάντησα! ''Υπέγραψε, μου είπε, θα πάρεις απαλλαγή, θα πας στο σπίτι σου, θα πάρεις σύνταξη αναπήρου'' ''ΟΧΙ '' του είπα! Εντάξει, απάντησε, ετοιμάστε τον για αλλαγή! Έφεραν ένα καρότσι με εργαλεία και άρχισαν τη δουλειά. Μου έσκισαν το χέρι σε εκατό μεριές και αφού αφαίρεσαν ότι σάπιο μπορούσαν το έδεσαν ξανά. ''Αύριο θα περάσω ξανά'' ειπε ο γιατρός ''... και θα σου πω αν ζήσεις ή θα πεθάνεις!!'' Εκείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκα ούτε λεπτό, ο πόνος και η αγωνία δε με άφηναν.Το πρωί πέρασε ο γιατρός κοιτάει το χέρι μου με ένα φακό και μου λέει; ''Σφίξε το χέρι σου στρατιώτη!'' Τι να σφίξω! δεν ένιωθα χέρι! ''Σφίξε!'' μου λέει. Προσπάθησα και είδα το γιατρό να χαμογελάει: ''Αυτός ο στρατιώτης το γλύτωσε το χερι του'' Με χτύπησε στον ώμο λέγοντας: ''Μπράβο ρε στρατιώτη τσολιά! Να γιατί θα ρίξουμε τους Ιταλούς στη θάλασσα!'' Σιγά σιγά το χέρι μου έγινε καλά. Έμεινα στο Νοσοκομείο ένα μήνα.Ύστερα γύρισα στο μέτωπο σαν βοηθητικός μέχρι τον Απρίλη του 41 που μπήκαν οι Γερμανοί και γυρίσαμε πίσω νικητές κατακτημένοι! Τζάμπα πολεμήσαμε, τζάμπα χάθηκαν τα παιδιά του κοσμάκη! Δεκαεφτά μερόνυχτα περπατούσαμε ξυπόλυτοι και νηστικοί. Άτακτη, ασύντακτη επιστροφή. Ο καθένας το τομάρι του! Μετά ακολούθησε η αντίσταση και ο εμφύλιος! Άλλη κατάρα αυτή! Ξανά το όπλο και ξανά στα βουνά... Έσπρωξε με δυσκολία ένα κούτσουρο στη φωτιά γιατί το χέρι του δεν τον βοηθούσε καλά. Το βλέπετε, λέει, το σημάδι στην παλάμη και το χέρι που είναι λιανότερο από το άλλο; Προίκα το έχω από την Αλβανία. Δεν μετάνιωσα που δεν το έκοψα για τη σύνταξη.Πολλοί αυτοτραυματίζονταν και έπαιρναν απαλλαγή και τώρα παίρνουν σύνταξη χωρίς ντροπή! Γέμισε μια κούπα κόκκινο κρασί που πάντα είχε δίπλα του και αφού το ήπιε άρχισε να τραγουδά ένα πονεμένο δημοτικό τραγούδι (να αναστενάξω καημένη μάνα δε με ακούς...)!! Η γιαγιά (βάβω) τυφλή από καταρράχτη χρόνια, γύρισε πλευρό στο αυτοσχέδιο κρεβατάκι στη γωνία μονολογώντας, ''Αχ πως καρτέργαμει οι κίσσες κι καλιακούδες'' Η Μάνα άφησε κάτω μια μάλλινη κάλτσα που έπλεκε μουρμουρίζοντας ''Τα πες εκατό φορές ώρα Χρήστου, αύσει τα παιδιά να πάνει να κμηθούνει σκώνουντει μπονώρα'' και αφού έβαλε ένα καζάνι νερό στο τζάκι για να είναι ζεστό το πρωί να πλυθούμε, βγήκε για το κρεβάτι της. Εμείς τα παιδιά ένα ένα σηκωθήκαμε να πάμε για ύπνο γιατί το πρωί ξυπνάγαμε νωρίς και είχε ποδαρόδρομο δέκα χιλιόμετρα για το γυμνάσιο στον Αγιο Βλάση. Εξάλλου ο πατέρας κάποιο άλλο βράδυ με τη βοήθεια του κόκκινου κρασιού θα μας έλεγε μια άλλη αληθινή ιστορία για τον πόλεμο και τα βάσανα της Αλβανίας! Όλες του οι ιστορίες τελείωναν με ένα ΑΧ για τα χαμένα παιδιά του πολέμου! **Πέθανε το 1986 ετών 71 και ευτυχώς δεν πρόλαβε να δει τις εκατοντάδες χιλιάδες συντάξεις που μοίρασε το κράτος τις δεκαετίες 80-90 σε αντιστασιακούς που το 1940-49 ήταν μωρά παιδιά!! Στη μνήμη του πατέρα μου που πολέμησε στην Αλβανία. ...Την ιστορία την αφηγήθηκε ο γιος του Φίλιππος Φαρμάκης.
Στην Χούνη Αγρινίου στέκει αγέρωχα εδώ και 1500 χρόνια ο πιο ιστορικός πλάτανος της δημοτικής ενότητας Παρακαμπυλίων και ένας από τους πιο μακροβιότερους Πλάτανους της Ελλάδας.
Η μεγάλη του ηλικία καταγράφεται από την περίμετρό του η οποία ξεπερνάει τα 17 μέτρα και από την πλούσια κόμη του καθώς και τον απίστευτα μεγάλο ίσκιο που χαρίζει σε όσους ταξιδιώτες αλλά και Χουνιώτες σταματάνε να δροσιστούν στην πηγή με το πιο γάργαρο νερό της περιοχής που έχει στις ρίζες του.
Το νερό της πηγής ρέει από μια βρύση που την κατασκεύασαν οι Ιταλοί κατακτητές περίπου το 1940 και από αυτή τροφοδοτούνται οι περίφημες βρύσες του Μουσολίνι που κοσμούν το χωριό.
Ο Πλάτανος κάηκε -όπως και όλα τα σπίτια του χωριού-από τους Γερμανούς στην ίδια χρονική περίοδο αλλά τούτο δεν ήταν αρκετό να κάμψει την πορεία του στον χρόνο αφού άπλωσε ξανά κλαδιά και στέκει περήφανος μέχρι σήμερα όπως καταμαρτυρούν οι φωτογραφίες που μας έστειλε και μας εξιστορεί ο "γείτονας" του Πλατάνου Φάνης Νταλαπέρας, ο οποίος έχει την τύχη να σκεπάζει ο πλάτανος το σπίτι του με το δασύ του φύλλωμα.Η ακριβής μέτρηση της ηλικίας έγινε πριν μερικά χρόνια με την μέθοδο του ενεργού άνθρακα και έχει απόκλιση +_ 4%.
Το μοιρολόι της Παναγιάς όπως το λέει η μάνα μου.
"Γραφτέ το μας λέει για να μην χαθούν γιατί τ αλλάζουν συνέχεια" Ένα κειμήλιο της τοπικής μας παράδοσης!
H είδηση έπεσε μ ένα τηλεφώνημα σαν δυνατός κατακέφαλος την ώρα που κάθεσαι ξώχαστα..
-"Ο Σάκης είναι στην εντατική ξέρεις τίποτα";
Ο Σάκης ο Μπουσδούνης; Από την Χούνη; Ο dj του πρώτου reunion Του Γυμνασίου Αγίου Βλασίου? Μιλάμε για τον ίδιον;Άρχισα να παραθέτω όλα τα στοιχεία που μπορούσα να θυμηθώ εκείνη την στιγμή,για να σιγουρευτώ ότι μιλάμε για το ίδιο άτομο..Δεν μπορούσα να το πιστέψω..
-Ατύχημα πως;
-"Κάτι με το πάγκρεας αλλά δεν ξέρουμε τι..Είναι άσχημα πεθαίνει..Εσύ μπορείς να μάθεις; Μάθαμε ότι έρχεται στο "Γεννηματάς" που δουλεύεις"..Έπεσα πίσω στην πλάτη της καρέκλας λες και με πυροβόλησαν!Πως τι?Όχι ρε γαμώτο..
Την επόμενη μέρα με πήρε τηλέφωνο ο αδελφός του Σάκη,ο Δημήτρης..
Πως..τι.. ρε Δημήτρη; Ρώτησα πάλι αμήχανα..
-"Οξεία παγκερατίτιδα βαριάς μορφής Πέτρο..Οι γιατροί λένε ότι δύσκολα να την βγάλει καθαρή...ερχόμαστε στο "Γεννηματάς" αύριο γιατί κλείνει η μονάδα του Αγίου Σάββα για απολύμανση..Τόσο γκαντεμιά!!Κάνε και συ ότι μπορείς!"
Την άλλη μέρα ανέβηκα στην εντατική του νοσοκομείου..Μπήκα τον είδα ήταν σε καταστολή..Μίλησα με τους γιατρούς..
-"Πολύ άσχημη μορφή παγκρεατίτιδας" μου είπαν, "θα ναι
τυχερός αν ζήσει!"
Τις επόμενες μέρες τα τηλεφωνήματα έπεφταν βροχή!
-"Μάθαμε ότι Ο Σάκης έχει καρκίνο αληθεύει;"
Άλλοι ρωτούσαν έντονα φορτισμένοι,άλλοι από περιέργεια..
-Όχι οξεία παγκρεατίτιδα βαριάς μορφής..
-"Μα πως..τι... έτσι ξαφνικά";
Ποιος μπορεί να απαντήσει στο "έτσι ξαφνικά;"Μόνο ο Θεός ..Πόσο μάλλον εγώ!!
Ανέβαινα σχεδόν κάθε μέρα στην εντατική..Η κατάσταση του λέγανε οι γιατροί σταθερά κρίσιμη..
Ο φόβος σηψαιμίας μεγάλος!"Κάνουμε ότι μπορούμε" μου έλεγαν.Οι νοσηλευτές της μονάδας όλοι ήταν γνωστοί και φίλοι, μου λέγαν τα ίδια.."Εδώ που ήρθε ήρθε σε καλά χέρια μην ανησυχείς"..
Έξω από την μονάδα στην αίθουσα αναμονής,τα αδέλφια του εκεί μέρα νύχτα με πρόσωπο σκυθρωπό,αλλά και την ελπίδα ζωγραφισμένη στα μάτια τους, σταθερά εκεί στο πλευρό του Σάκη όπως και πλήθος συγγενών και φίλων του.
Όλοι, μαζί τους και εγώ καρτερικά μέρα την μέρα ανυπομονούσαμε να ρθει η είδηση που όλοι περιμέναμε..Να ρθούν και να μας πουν τις μαγικές λέξεις: "Ξεπέρασε τον κίνδυνο πάει καλύτερα"!!
AΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΗΛΕΠΟΤΙΚΗ ΕΚΠΟΜΠΗ ΣΤΟ HIGH CHANEL
Μια μέρα μείωσαν την καταστολή και ο Σάκης άνοιξε τα μάτια..Μπήκα μέσα ..Μόλις τον κοίταξα είδα το βλέμμα του να λαμπυρίζει..Γεια σου Σάκη είπα μην φοβάσαι όλα θα πάνε καλά..Δεν ξέρω αν και πόσο με κατάλαβε..Βγήκα έξω σχεδόν χαρούμενος..
-Τι σου είπαν; μου είπε η Έφη η αδελφή του..Τα ίδια απαντάω , αλλά εγώ ξέρω ότι θα ζήσει..Το δα μεσα στα μάτια του φαίνονταν αποφασισμένος να ζήσει και θα τα καταφέρει..Ήμουν σίγουρος γι αυτό..Η διαίσθηση; τα χρόνια εμπειρίας με τόσους ασθενείς που πέρασαν από τα χέρια μου;
Η επιθυμία που έγινε προσταγή μέσα μου; Δεν ξέρω ακόμα και τώρα! Ήμουν όμως απόλυτα σίγουρος!!
Στην μεγάλη του επιστροφή στα ερτζιανά .Με τους συνεργάτες του στον Ξένιος 104.3.fm
Δύο βδομάδες μετά συνέχισε την νοσηλεία του στην μονάδα του Αγίου Σάββα..Οι γιατροί μου είπαν ότι έπρεπε να επιστρέψει εκεί..Εκεί ήταν το ιστορικό του οι χειρουργοί του.Δυο επεμβάσεις καθαρισμού στο πάγκρεας είχε κάνει εκεί ήδη..Παντού σχεδόν είχε σωληνάκια!
Μακάρι να τα καταφέρει μου είπαν..Πήγα άλλες δυο φορές στον Αγιο Σάββα.Μια στην μονάδα και άλλη μια όταν έμαθα τα ευχάριστα από τον αδελφό του τον Δημήτρη..Αποσωληνώνεται μου είπε"Βγαίνει στον Θάλαμο!!Θα ζήσει!!"
Πήγα αμέσως και τον είδα.. Είδα αυτό το γνώριμο βλέμμα πιο δυνατό και πιο έντονο αυτή την φορά!
Μπαγάσα Σάκη του λέω το ήξερα από την πρώτη στιγμή ότι θα τα κατάφερνες..
Είπαμε κάμποσα..Ο κίνδυνος για υποτροπή ήταν ακόμα υπαρκτός,αλλά ήμασταν όλοι σίγουροι ότι τα δύσκολα πέρασαν!!
Είχε δρόμο μπροστά του..Η εξάμηνη ακινησία τον επιβάρυνε με αγκυλώσεις σε όλο του το κορμί..Δύσκολα κουνούσε τα χέρια του και τα πόδια του,και με βοήθεια δυο ατόμων τον έβαζαν στην καρέκλα..Αλλά αυτό ήταν το λιγότερο σκέφτηκα..Σε λίγους μήνες θα ναι μαζί μας κι αυτό το πα φωναχτά:Ετοιμάσου Σάκη για το reunion του καλοκαιριού..
Οι μήνες πέρασαν και τον παρακολουθούσα μέσα από τις αναρτήσεις του στο f/b.
Πριν λίγο καιρό με παραξένεψε η είδηση ότι γινόταν έρανος για τον Σάκη από τους συναδέλφους του..Μα καλά αναρωτήθηκα δεν είναι καλά ακόμα; Του έστειλα μήνυμα.
-"Όχι μου λέει είμαι στο κέντρο αποκατάστασης των Αγίων Αναργύρων έχω δρόμο μπροστά μου πολύ ακόμα.."
Δίπλα του σε όλη την περιπέτεια της υγείας του ο αδελφικός του φίλος Γιάννη Βασιλειου..
Λίγες βδομάδες αργότερα είδα την χαρμόσυνη ανακοίνωση ότι ο Σάκης επιστρέφει στα ερτζιανά! Τον ήξερα από τότε που όλα τα αδέλφια λειτουργούσαν με επιτυχία τον ραδιοφωνικό σταθμό radio energy , αλλά και την συμμετοχή του σε αθλητική εκπομπή στην ΤV στο high chanel!
Τον πήρα τηλέφωνο Κανονίσαμε να τα πούμε από κοντά!
Βρεθήκαμε στο σπίτι του στου Γκύζη..Χαιρετηθήκαμε Αγκαλιαστήκαμε..Καθόταν μπροστά στον υπολογιστή του.Δίπλα του τ ακουστικά και ένα ραδιοφωνικό μικρόφωνο!
"Επιστρέφω σιγά σιγά Πέτρο" μου πε..
-"Ναι από δω τα κάνω όλα..Έχω πολλά κινητικά προβλήματα ακόμα..Να δεν μπορώ να φτάσω το χέρι μου στο στόμα για να φάω..ευτυχώς που δεν καπνίζω μου είπε γελώντας..
Σηκώνομαι με βοήθεια και περπατάω με πατερίτσες,αλλά θα τα καταφέρω θα πάρει καιρό αλλά θα τα καταφέρω!"
Περίμενα να τον δω καλυτερα και του το πα..Θα σου τα πω μου είπε..Το σημαντικότερο είναι ότι είμαι πια καλά στην υγεία μου..Από εκεί και πέρα όλα τ αλλά θα τα διορθώσω .Δουλεύω πολύ στον τομέα της κινητοποίησης..
H ερώτηση ήρθε αυτόματα.Πως ρε Σάκη τι έγινε?
Ανακάθισε καλύτερα στην καρέκλα του..
-"Πώς;Σε μια στιγμή γίνανε όλα..Ναι σε μια στιγμή..όπως τ ακούς"..
Διαφήμιση από παλιά ραδιοφωνική του εκπομπή.
"Στις 30/7/2015 γύρισα στο σπίτι μου από την δουλειά..Ένοιωθα ένα ελαφρύ φούσκωμα σαν κι αυτό που νοιώθει κανείς όταν έχει φάει λίγο παραπάνω..Έπεσα για ύπνο..Ξύπνησα το απόγευμα ήπια το καφεδάκι μου και το βράδυ ανηφόρισα στην Πετρούπολη να κάνω πρόγραμμα στο club "Λήκυθος" με το οποίο συνεργάζομουν πολύ καιρό και τα παιδιά είναι φίλοι.
Όπως το συνήθιζα γιατί δεν τα πάω καλά με το αλκοόλ παρήγγειλα ένα φραπεδάκι και ένα εναμισόλιτρο νερό όπως όλα τα βράδια που έκανα πρόγραμμα.
Φεύγοντας κατά τις 4 το πρωί με πιάνει ένας ελαφρύς πόνος κάτω χαμηλά στην κοιλιά εκεί ακριβώς που μας πιάνει η σκωληκοειδίτιδα..
Λέω χαμογελώντας..προεόρτια τουαλέτας είναι να κάνω λίγο γρήγορα να πάω στο σπίτι.
Ανεβαίνω στο μηχανάκι και κατευθύνομαι προς το σπίτι..Οι δρόμοι ήταν άδειοι, υπολόγισα ότι το πολύ σε είκοσι λεπτά θα είχα φτάσει..
Λίγο πιο μετά ο ένας πόνος έγιναν δύο οι δυο τρεις και πάει λέγοντας..Είπα αυτό δεν είναι φυσιολογικό πια..Ανεβαίνοντας την λεωφόρο Αλεξάνδρας ο πόνος πια ήταν πολύ δυνατός..Σταμάτησα στην άκρη και πήρα τηλέφωνο το 166..
Έδωσα την διεύθυνση του σπιτιού μου αφού υπολόγισα ότι σε 3-4 λεπτά θα μουν εκεί..
Δεν ξέρω πως έφτασα..Κάτω από την είσοδο της πολυκατοικίας μου, πέταξα στην κυριολεξία το μηχανάκι σε μιαν άκρη και έπεσα κάτω φωνάζοντας από τον πόνο..
Δεν μπορώ να σου τον περιγράψω,δεν νομίζω ότι μπορεί να υπάρξει χειρότερος πόνος σε άνθρωπο..
Άνοιγαν φώτα από τις γύρω πολυκατοικίες ενώ αισθανόμουν ανθρώπους γύρω μου που προσπαθούσαν να με βοηθήσουν..Δεν θυμάμαι καν πως με βάλανε στο ασθενοφόρο, είχα χάσει τις αισθήσεις μου...
Ξύπνησα στα επείγοντα του Σωτηρία από ότι μου είπαν μετά..Πονούσα τρελλά και ένοιωθα να μην μου φτάνει ο αέρας γύρω μου..
Λέω στον αδελφό μου που ήταν δίπλα μου που είμαι..Στο Σωτηρία μου απαντάει..Ένοιωθα ότι πέθαινα..ότι έσβηνα σιγά σιγά..
Στο κέντρο αποκατάστασης..Το προσωπικό του κέντρου στάθηκε με αγάπη δίπλα του..
Πες μου που είναι το παράθυρο είπα του Δημήτρη,δεν αντέχω άλλο να πονάω πεθαίνω..Αν είχα δύναμη θα σηκωνόμουν και θα φούνταρα...
Αλήθεια το λέω αυτό ακόμα και τώρα..
Άκουσα τους γιατρούς και τις νοσοκόμες να φωνάζουν ότι πρέπει να με διασωληνώσουν..Έκλεισα τα μάτια μου,ένοιωθα ότι έσβηνα..
Είδα σαν ταινία μπροστά μου να περνάει όλη μου η ζωή,είδα την μάνα μου τον πάτερα μου τ' αδέλφια μου τα ξαδέλφια μου τους συγγενείς μου..
-Ναι μην με κοιτάς παράξενα έτσι ήταν ακριβώς, όπως το περιγράφουν στις ταινίες..Από ότι μου είπαν,αμέσως μετά τα επείγοντα με διακομίσανε στην εντατική του Αγίου Σάββα..Στις 17/8/2015 διακομίζομαι στο "Γεννηματά"και με ξαναγυρνάνε στις 7 /9 2015 στον 'Αγιο Σάββα..
Στον Αγιο Σάββα ανοίγω για πρώτη φορά τα μάτια μου..Είχα την εντύπωση ότι κοιμόμουν και ξύπνησα σπίτι μου..Το πρώτο πράγμα που βλέπω είναι το ταβάνι..
Ένα ταβάνι αλλιώτικο από αυτό του σπιτιού μου..Γυρνάω το κεφάλι μου δεξιά να δω που είμαι και μετά αριστερά..
Πανικοβάλλομαι..διαπιστώνω ότι το μόνο που μπορούσα να γυρίσω ήταν μόνο τα μάτια μου..Πάω να φωνάξω αλλά δεν μπορώ..
Ανοιγόκλεινα τα χείλη μου αλλά ήχος δεν έβγαινε..Και πώς να μπορώ αφού είχα τραχειοστομία και αναπνευστήρα..Τρομοκρατούμαι..
Παρατηρώ δίπλα μου ορούς και μηχανήματα..Καταλαβαίνω ότι είμαι σε νοσοκομείο..Προσπαθώ να κουνήσω χέρια και πόδια..Δεν κουνιέται τίποτα όσο κι αν προσπαθώ..Ξεσπάω σε αναφιλητά..
Δεν ξέρω που βρίσκομαι που είμαι,δεν ξέρω αν ζω η αν πεθαίνω δεν ξέρω πόσο είμαι σ αυτό το μέρος..Δεν μπορεί να καταλάβει κανείς πως ένοιωσα!!Ύστερα από λίγο έρχεται ένας νοσηλευτής..
-"Α Θανάση ξύπνησες μου λέει!!Είσαι στο νοσοκομείο έχεις ένα πρόβλημα με την υγεία σου αρκετά σοβαρό μα τώρα είσαι καλά"..
Με τον Κριστόφ Βαζέχα καλεσμένο στην αθλητική εκπομπή στο high chanel
-Σε λίγο καιρό θα βγεις μην ανησυχείς..Κάπως ησύχασα..
Μου είπε ότι "στην ώρα του επισκεπτηρίου θα ρθούν και οι δικοί σου άνθρωποι..Κάθε μέρα εδώ είναι δίπλα σου μην ανησυχείς όλα θα πάνε καλά"...
Όταν ήρθε η αδελφή μου η Έφη μετά την ρώτησα που βρίσκομαι..Στον Άγιο Σάββα μου είπε..
Είπα μέσα μου αυτό ήταν έχω καρκίνο.Τι γυρεύω σ αυτό το νοσοκομείο;
Καλύτερα να μην ξύπναγα ποτέ..
Μέχρι πριν 2-3 μήνες μετά, νόμιζα αλήθεια ότι είχα καρκίνο, νόμιζα ότι μου το έκρυβαν !!
Η αργή και σταθερή βελτίωση που είχα όμως έδιωξε και τις τελευταίες σκέψεις και έδωσα εμπιστοσύνη στα λόγια των γιατρών και των συγγενών μου..
Στις 12/10/15 βγήκα στο θάλαμο..Δεν χρειαζόμουν πια υποστήριξη από τα μηχανήματα..Ήμουν βέβαια παντού με σωληνάκια αφού έκανα 3 επεμβάσεις να μου καθαρίσουν το πάγκρεας!
Και ξέρεις ποιο είναι το σπουδαίο?
Κάνοντας πρόγραμμα στο club Λύκηθος
Δεν είχα καμία αιτιολογία!Λίγες μέρες πριν το πάθω αυτό είχα κάνει υπέρηχο άνω κοιλίας και ήταν πεντακάθαρο!!Δεν είχα πέτρα στην χολή που είναι ο κύριος αιτιολογικός παράγοντας ούτε τίποτα..Δεν πίνω δεν καπνίζω και φυσικά δεν έχω πάρει ποτέ ουσίες!!
Ο γιατρός μου είπε το "το άγχος που είχες ξέσπασε εκεί.Αν δεν πάθαινες αυτό θα πάθαινες εγκεφαλικό η καρδιά"!
Στην εντατική αλλά και στο θάλαμο μετά με έβλεπα να λιώνω..
Έχασα 50 κιλά!Δεν μπορούσα να δω τα χέρια μου ούτε τα πόδια μου όσο και να τεντωνόμουν, πάρα μόνο λίγο τις άκρες τους.
Παρακαλούσα την αδελφή μου να μου φέρει έναν καθρέφτη..Η αδελφή μου κάθε μέρα έβρισκε και μια δικαιολογία..
Μια έκλειναν τα μαγαζιά, μια το ξεχνούσε να τον αγοράσει, μια ότι τάχα τον είχε πάρει και τον είχε ξεχάσει στο σπίτι..
Με τον Ματθαίο Γιαννούλη.
Μου τον έφερε πολύ καιρό μετά όταν πήρα τα πάνω μου..Αν μου τον έφερνε στις πρώτες μέρες δεν ξέρω και γω πως θα αντιδρούσα..
Το σίγουρο είναι ότι θα πάθαινα κατάθλιψη ,μελαγχολία..Θα άρχιζα να πιστεύω ότι πραγματικά είχα καρκίνο και θα παραιτούμουν από τα πάντα..
Εκεί κατάλαβα πόσο σημαντικό είναι να λέει ο γιατρός την αλήθεια στον ασθενή,να του λέει τι ακριβώς έχει,να μαζέψει όλες τις δυνάμεις του να το πολεμήσει..
Εγώ δεν είχα καρκίνο μα 3 μήνες μ' έτρωγε αυτή η έγνοια...
Τέλος καλό όλα καλά όμως,,Στις 7/3/2016 παίρνω εξιτήριο από τον Αγιο Σάββα με προορισμό το σπίτι μου!!Ναι όπως το ακούς..
Ναι,και βέβαια χρειαζόμουν κινησιοθεραπείες,εργοθαραπείες φυσικοθεραπείες σε ένα οργανωμένο κέντρο αποκατάστασης!Είχα πάθει μια σοβαρή επιπλοκή..Πολυνευροπάθεια μονάδας λέγεται!!
Δεν μπορούσα να κουνήσω τίποτα όταν βγήκα!Από την κοινωνική υπηρεσία μου είπαν βγαίνοντας ότι η αναμονή στο κέντρο αποκατάστασης των Αγίων Αναργύρων ήταν τέσσερις μήνες..Είχαν όμως ήδη κλειδώσει όλες οι αρθρώσεις μου!
Επί το έργον μετά από 2 χρόνια στον Ξένιος 104.3 Fm
Τέσσερις μήνες για μένα θα σήμαινε ότι ίσως την επόμενη ζωή μου να την πέρναγα κλινήρης,καρφωμένος σ ένα κρεββάτι!
Βάλαμε Θεούς και δαίμονες,μέχρι και πολιτικό μέσον!
'Όντως την επόμενη μέρα βρέθηκε τρόπος να με πάνε στους Αγίους Αναργύρους.
Πολύς ο κόσμος εκεί λίγα έως ανύπαρκτα τα μηχανήματα και το προσωπικό!
Μην απορείς, όχι δεν υπήρχαν μηχανήματα!όλοι έτσι νομίζουν, και μαζί με αυτούς έτσι νόμιζα και γω!
Λέω θα πάω εκεί σ ένα εξειδικευμένο νοσοκομείο και σε κάνα εξάμηνο θα πετάω!!Όμως τα μόνα μηχανήματα που υπήρχαν εκεί είναι κάποια όργανα γυμναστικής που δώρισε ο πρώην πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου από το γυμναστήριο της Βουλής και τα οποία δεν έκαναν για μένα, αλλά και για πολλούς από μας που ήμασταν εκεί,αφού απευθύνονταν σε υγιείς, άντε και για πιο ελαφριές μορφές ασθένειας,,
Οι φίλοι στα δύσκολα φαίνονται!Με τον ηθοποιό Γιάννη Καπετάνιο στο κέντρο αποκατάστασης Αγίων Αναργύρων!
Η πισίνα ναι μου έκανε καλό..αλλά κι αυτή λόγω έλλειψης προσωπικού λειτουργούσε λίγο..
Το προσωπικό έκανε ότι μπορούσε αλλά δεν αρκούσε. Το απόγευμα πλήρωνα ιδιώτη φυσικοθεραπευτή για να κάνω ασκήσεις,αφού δεν υπήρχε απογευματινή βάρδια!!
Ξέρεις τι ρε Πέτρο;Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει αν δεν το ζήσει πόσο στοιχίζει μια περιπέτεια υγείας,Δεν θα σου πω μόνο για λεφτά..
-Εντάξει αφού επιμένεις δεν θα σου πω ποσό και δεν είναι της στιγμής να σου το πω, θα σου πω όμως που πήγαν!Σίγουρα πολλά από αυτά τα έδωσα σε ιδιώτες φυσικοθεραπευτές,αλλά κι αλλού και συ με καταλαβαίνεις καλυτερα!!
Το σημαντικότερο είναι ότι δικοί μου άνθρωποι ήταν πάντα μαζί μου!
"Έκλεισαν" τα σπίτια τους για μένα..Έχασαν μεροκάματα, ώρες ατελείωτες από την δικιά τους οικογένεια..Να η αδελφή μου είναι κάθε μέρα εδώ δίπλα μου όπως και όλα τ αδέλφια μου!
Δίπλα μου είχα πέρα από τους συγγενείς και πολύ καλούς φίλους..
Τους φίλους από το ραδιόφωνο, τους συναδέλφους της ΕΘΕΛ οι οποίοι μάζεψαν ένα σημαντικό ποσό για μένα όταν τέλειωσαν και οι τελευταίες οικονομίες που είχαμε.Τους ευχαριστώ πολύ!!Μα δεν μπορώ να ξεχάσω την αμέριστη συμπαράσταση του Γιάννη Βασιλείου (του γνωστού τραγουδιστή).Στάθηκε παραπάνω από αδελφός για μένα.
Ευχαριστώ όλους τους γιατρούς και τους νοσηλευτές του "Αγίου Σάββα" του "Γεώργιος Γεννηματάς",και των "Αγίων Αναργύρων" που με έσωσαν στην κυριολεξία.Μερικοί στάθηκαν διπλά μου σαν αδέλφια μου και δεν θα τους ξεχάσω ποτέ!
Το καλύτερο παιδί ο Γιάννης Πλούταρχος δίπλα του στα δύσκολα.Μια φίλια που κρατάει πολλά χρόνια!
Σε όλη την διάρκεια της νοσηλείας μου έλαβα αμέτρητα μηνύματα συμπαράστασης από φίλους χωριανούς συναδέλφους!Μου έδωσαν απίστευτη δύναμη και τους ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου!
Ευχαριστώ τους φίλους από το ραδιόφωνο του Ξένιου στα Λιόσια που με προσκάλεσαν πριν λίγες μέρες να κάνω εκπομπή!!Ένοιωσα ξανά δυνατός και ενεργός..Ηταν το καλύτερο δώρο για μένα..
Να κι από δω μέσω υπολογιστή μπορώ να κάνω πολλά πράγματα!!
Ναι είχα την δικιά μου πορεία στο ραδιόφωνο..Θα σου πω:
Ασχολούμαι με το ραδιόφωνο από το 1990 μέχρι και σήμερα… radio eirhnh,ράδιο άλφα,Ελλάδα fm,radio ena ήταν τα ραδιόφωνα που συνεργάστηκα στην Αθήνα {και αρκετά στην επαρχία στέλνοντας εκπομπές}κάνοντας μουσικές εκπομπές και συνεντεύξεις καλλιτεχνών!!!!
Όλα αυτά μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2003 που άρχισα να ασχολούμαι {με τον Μάκη και τον Δημήτρη τα αδέρφια μου }με το rαdio energy 94.2 στα πάτρια εδάφη στο Αγρίνιο μέχρι και σήμερα….πάλι με μουσικές εκπομπές και συνεντεύξεις καλλιτεχνών.
Παράλληλα από αρχές Μαρτίου μαζί με τον φίλο μου δημοσιογράφο κ. Λάζαρο Γκόλια με καταγωγή από Χρυσοβίτσα Αστακού κάνουμε το αθλητικό μαγκαζίνο στο ραδιοφωνικό σταθμό ξένιος 94.3 στην Αθήνα κάθε δευτέρα και παρασκευή 16.00 με 18.00!!!
Τηλεοπτικά από το 1997 μέχρι το 2001 μαζί με τον συνεργάτη μου Θανάση Πουλόπουλο κάναμε την χιουμοριστική εκπομπή «ντιρινταχτα» στο τηλεοπτικό κανάλι high tv στην Αθήνα .από το 1997 μέχρι και το 2015 κατά περιόδους έκανα και εκπομπές με συνεντεύξεις-παρουσιάσεις καλλιτεχνώνστο ίδιο κανάλι…
Με τον φίλο και συνεργάτη του Λάζαρο Γκόλια!
Από το 2007 μέχρι και την ημέρα που αρρώστησα 30-7-15 παρουσίαζα μαζί με τον φίλο-συνεργάτη κ. Λάζαρο Γκόλια αθλητική εκπομπή στο τηλεοπτικοί κανάλι high tv στην Αθήνα!!!
Μικρό παιδί στο χωριό του Χούνη Αγρινίου!
Τι με ρωτάς;φυσικά και θα συνεχίσω σε λίγο καιρό που θα είμαι καλύτερα στην υγεία μου….
Έχω πολύ δουλειά ακόμα αλλά υπόσχομαι στον εαυτό μου ότι θα δουλέψω και θα τα καταφέρω να γυρίσω πίσω όπως ήμουν!
Ευχαριστώ πολύ ξανά όλο τον κόσμο που στάθηκε δίπλα μου μα κυρίως τους δικούς μου ανθρώπους, τα αδέλφια μου που ήμασταν μια γροθιά όλοι μαζί σ αυτή την περιπέτεια,πιο πολύ την αδελφή μου την Έφη που ήταν μαζί μου από το πρώτο λεπτό μέχρι και σήμερα χωρίς καμιά διακοπή..Τα παράτησε όλα και στάθηκε δεύτερη μάνα για μένα! Είναι Ήρωες δεν μπορώ να πω κάτι άλλο!
Ένα μεγάλο ευχαριστώ όμως θέλω να δώσω και στους Γιάννη Πλούταρχο, Δημήτρη Γιωτη,Γιάννη Καπετάνιο,Τεο Τζημα από το συγκρότημα kings, Αλέκο Ζαζοπουλο, Χάρη Ακριτιδη ,Γιάννης Βασιλειου Ματθαίο Γιαννούλη Χρήστος Παπαδόπουλο από τα παιδιά της Πάτρας Ευδοκία ,Πέτρος Ίμβριος και πολλούς άλλους, αλλά και τον παραγωγό Ανδρέα Γιατράκο
-Το καλοκαίρι?Αυτό δεν το υπόσχομαι Πέτρο αλλά για το επόμενο στο λέω από τώρα να μαστέ καλά, θα κάνουμε το καλύτερο Ριγιουνιον στο Γυμνάσιο του Αγίου Βλασίου..Θα το δεις!!
Ο Πολιτιστικός Εξωραϊστικός σύλλογος Κυπαρίσσου εκδίδει κάθε χρόνο το ημερολογιό του και κάθε φορά πρωτοτυπεί με την θεματολογία του. Για το 2018 το ημέρολόγιο που εξέδωσαν τα παιδιά του συλλόγου ήταν χειροποίητο με μια μικρή αναφορά στον αγαπημένο μας ΄Ελληνα ποιητή Οδυσσέα Ελύτη: ''Αν αποσυνθέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δείς να σου απομένουν ένα κλαδί, ένα αμπέλι και ένα καράβι''
