Παρασκευή, 12 Ιουνίου 2020

Εκδηλώσεις ανάδειξης και προβολής του "κοιμώμενου γίγαντα"

Εκδηλώσεις ανάδειξης και προβολής του "κοιμώμενου γίγαντα"

13 Ιουνίου η παρουσίαση στα ΜΜΕ στην Ιστορική Γέφυρα Μανώλη 


Η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας σταθερά εστιάζει σε ζητήματα που απασχολούν τους τομείς της υπαίθρου.Με στόχο τη συγκράτηση των ορεινών πληθυσμών και την βελτίωση της ποιότητας ζωής προωθεί ένα ολοκληρωμένο σχέδιο ανάπτυξης ορεινών περιοχών. Η Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας στηριζόμενη στη μελέτη για την Λίμνη Κρεμαστών θέτει ως στρατηγικό στόχο την τουριστική και αγροτική ανάπτυξη της περιοχής μέσα από ήπιες και φιλικές προς το περιβάλλον παρεμβάσεις. Παράλληλα επιδιώκει την προώθηση των εναλλακτικών μορφών τουρισμού με την ανάδειξη των φυσικών και πολιτιστικών πόρων.


Στο πλαίσιο αυτό διοργανώνει το Σάββατο 13 Ιουνίου 2020 περιήγηση με σκάφη στην Λίμνη Κρεμαστών με την συμμετοχή δημοσιογράφων και εκπροσώπων φορέων τόσο από την Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας όσο και από την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας. Την Δευτέρα 15 Ιουνίου 2020 και ώρα 18:00 θα πραγματοποιηθεί διαδικτυακή εκδήλωση με θέμα: «Αξιοποίηση της Λίμνης Κρεμαστών – Η επόμενη μέρα».


 Οι πολίτες θα έχουν την δυνατότητα να θέτουνε ερωτήσεις σε πραγματικό χρόνο μέσο ηλεκτρονικού μηνύματος που θα υποστηρίζεται από την εφαρμογή.


Σύλλογος Φίλων γέφυρας Μανώλη:Θέσπιση κωπηλατικών αγώνων στη Λίμνη Κρεμαστών


Σε πρότασή του ο Σύλλογος φίλων γέφυρας Μανώλη δια του εκπροσώπου του, Γρηγόρη Φέρρα τονίζει την έκδηλη ανάγκη να θεσπιστούν κωπηλατικοί αγώνες στη Λίμνη Κρεμαστών.


Πιο συγκεκριμένα, η πρόταση για δημιουργία κωπηλατικών αγώνων στη Λίμνη Κρεμαστών:


“Όλοι γνωρίζουμε ότι η Λίμνη Κρεμαστών είναι ο “κοιμώμενος γίγαντας” των νομών Ευρυτανίας και Αιτωλοακαρνανίας.

Η πολυπόθητη ανάπτυξη θεωρούμε ότι θα έρθει μόνο με την σύμπλευση των Δήμων της περιοχής,φορέων αλλά και πολιτών.Έχοντας κάνει αρκετές προτάσεις στο παρελθόν,θεωρούμε επιβεβλημένη πρόταση να δημιουργηθούν κωπηλατικοί αγώνες στη λίμνη,αφού πρωτίστως δημιουργηθεί ένα Εθνικό Προπονητικό Κέντρο Κωπηλασίας στο Δήμο Αγράφων σε παράλληλη σύμπλευση με τον Δήμο Καρπενησίου και αν δύναται με τους όμορους Δήμους του νομού Αιτωλοακαρνανίας.

Μόνο η κοινή σύμπλευση θα φέρει αποτελέσματα στη μεγαλύτερη τεχνητή λίμνη της χώρας αφού οι υποδομές δεν δύναται να καλυφτούν μόνο από ένα Δήμο.Ο λόγος αφορά τις υποδομές για την φιλοξενία αθλητών,η ανάπτυξη επιχειρήσεων γύρω από την λίμνη καθώς η συγκεκριμένη πρόταση εάν υλοποιηθεί θα φέρει διαδοχική ανάπτυξη με εναλλακτικές μορφές τουρισμού και πλήθος δραστηριοτήτων.Τίποτε δεν είναι ακατόρθωτο αρκεί να το θελήσουμε”.


                                                Λίμνη Κρεμαστών

Είναι η μεγαλύτερη τεχνητή λίμνη της Ελλάδας και δημιουργήθηκε από τη συγκέντρωση των νερών του Αγραφιώτη, του Αχελώου, του Ταυρωπού και του Τρικεριώτη, έπειτα από την κατασκευή του φράγματος Κρεμαστών το 1965.

Η υδάτινη αγκαλιά της απλώνεται σε δύο νομούς: την Ευρυτανία και την Αιτωλοακαρνανία.

 Τους ενώνει η εντυπωσιακή γέφυρα της Επισκοπής.

 Σε άλλο σημείο θα συναντήσουμε και τη Γέφυρα της Τατάρνας, κοντά στην οποία βρίσκεται η φημισμένη Μονή Τατάρνας.


Ξεκινώντας από τη μεριά της Αιτωλοακαρνανίας για να την προσεγγίσουμε, και πιο συγκεκριμένα από το Καστράκι (μετά το Αγρίνιο), αρχίσαμε να ανηφορίζουμε για να φθάσουμε στον προορισμό μας. Η μέρα ηλιόλουστη και οι εκπλήξεις δεν άργησαν να κάνουν την εμφάνισή τους.

Μια όμορφη, καταπράσινη λίμνη με γαλήνια νερά και κατάφυτες όχθες ξεπρόβαλε μπροστά μας. Είναι η Λίμνη Καστρακίου, μια ακόμη τεχνητή λίμνη κοντά στα χωριά Καστράκι και Μπαμπαλιό της Αιτωλοακαρνανίας, η οποία σχηματίζεται πάνω στην κοίτη του ποταμού Αχελώου.

Το φράγμα της λίμνης έχει ύψος 95 μέτρα και υπάρχει υδροηλεκτρικός σταθμός της ΔΕΗ. Η λίμνη αυτή σχηματίστηκε έπειτα από την κατασκευή ενός δεύτερου φράγματος στον ποταμό Αχελώο και έχει έκταση 28.000 στρέμματα, συγκρατώντας σημαντικό όγκο νερού.




Η ματιά μας σταματά σ’ ένα όμορφο εκκλησάκι που στεφανώνει την κορυφή ενός καταπράσινου λόφου και έχει απλόχερη θεά προς τη λίμνη και το αντικρινό χωριό που καθρεφτίζεται στα νερά της.


Συνεχίζοντας για να φθάσουμε στη γέφυρα της Επισκοπής, στα δεξιά του δρόμου θα δούμε και ένα καλοφτιαγμένο πέτρινο γεφύρι που στεφανώνει τις όχθες ενός ποταμού. Το τοπίο συνεχίζει πιο σκληρό όσο φεύγουμε από την Αιτωλοακαρνανία και μπαίνουμε στον ορεινό όγκο των Αγράφων.


Το Γεφύρι του Μανώλη

Ακόμη ένα όμορφο πέτρινο γεφύρι που ένωνε για πολλά χρόνια τις όχθες του Αγραφιώτη χάθηκε στα βαθυγάλαζα νερά της. Είναι το Γεφύρι του Μανώλη, που, όταν η στάθμη των νερών χαμηλώνει, κάνει την εμφάνισή του και αφήνεται στο ζωογόνο φως του ήλιου…


Οι ντόπιοι μάς διηγήθηκαν μια ιστορία που αφορά στην κατασκευή του…

Λένε, λοιπόν, πως ένας άντρας που είχε χάνι στην περιοχή είδε ένα όνειρο πως έπρεπε να ενώσει τρία αδέλφια. Το μετέφρασε, λοιπόν, πως έπρεπε να ενώσει τα τρία ποτάμια της περιοχής: τον Αχελώο, τον Ταυρωπό και τον Αγραφιώτη. Πώς, όμως, θα τα κατάφερνε; Τι πιο απλό από ένα γεφύρι που θα περνάει πάνω από τον Αγραφιώτη και θα ενώνει την Ανατολική με τη Δυτική Ευρυτανία.

Έτσι, λοιπόν, φτιάχτηκε το γεφύρι (το 1659) που πήρε το όνομα του πανδοχέα και αντέχει ως σήμερα. Θα το βρούμε, αν από τη γέφυρα Κρυονερίου (κάτω από τον Κρέντη) στρίψουμε αριστερά προς τη θέση Φτερόλακκα.


Δείτε το σύνολο των εκδηλώσεων στην Κοιλάδα του Αχελώου:


Μουσικά ταξίδια στην Κοιλάδα του Αχελώου με αφορμή την Ευρωπαϊκή Γιορτή της Μουσικής


Μουσικοί από ολόκληρη την Ελλάδα, ενώνουν και φέτος τις μελωδίες και τις φωνές τους σε ένα ..διαδυκτιακό Φεστιβάλ Μουσικής κατά μήκος της Κοιλάδας του Αχελώου με πολλαπλό σκοπό.

Η μουσική να ενώσει τον κόσμο και ταυτόχρονα να αναδειχθεί η Τοπική Ιστορία και η πλούσια Πολιτιστική Κληρονομιά που διαθέτει η περιοχή.

Η Εθελοντική ομάδα της «European Music Day Acheloos Valley» οργανώνει αυτό το  φεστιβάλ μουσικής που φέτος λόγω κορονοιού θα γίνει διαδυκτιακά.Άνθρωποι με αγάπη για το περιβάλλον και τον πολιτισμό συντονίζονται για ένα καλό σκοπό. Η μουσική να αποτελέσει έναν διαφορετικό μοχλό, ήπιας ανάπτυξης για τον άγονο τόπο τους.

Κοντά στην προσπάθεια της Εθελοντικής Ομάδας στέκεται σύσσωμη η τοπική κοινωνία καθώς και οι Σύλλογοι των ορεινών χωριών που αγκάλιασαν τον ευρωπαϊκό θεσμό με μεγάλη καλοσύνη.

Φέτος εκδηλώσεις θα γίνουν σε τέσσερα  σημεία της περιοχής και θα προβληθούν διαδυκτιακά στην Παγκόσμια Ημέρα της Μουσικής(21 Iουνίου):

 - Στις Πηγές Άρτας, με ένα ιδιαίτερο πρόγραμμα.

 - Αχελώος στο γεφύρι που ενώνει την Αιτωλοακαρνανία με την Καρδίτσα - το Βάλτο με την Αργιθέα - στη θέση Τριχιές.

 - Στην ιστορική γέφυρα «Μανώλη» στον Αγραφιώτη ποταμό, παραπόταμο του Αχελώου και

  - Στα όρη Βάλτου, Ίναχος ποταμός - εγκαταλελειμμένος οικισμός «Δρομίστα» Βάλτου.


ΠΗΓΗ:

https://www.vimapoliti.gr/

https://www.alternative-tourism.gr/

Τρίτη, 19 Μαΐου 2020

Πως οι ξεριζωμένοι Πόντιοι δημιούργησαν το Μπαμπαλιό στον Βάλτο

Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του  Πόντου  η 19η Μαΐου, συμπληρώνοντας φέτος τα 101 χρόνια. Στη συνείδησή μας ο εν λόγω ξεριζωμός είναι συνδυασμένος με πρωτόγνωρα φονικά φαινόμενα που αναδεικνύουν τη θηριωδία των Νεοτούρκων υπό το Κεμαλικό καθεστώς, την περίοδο 1914-1923. Κακουχίες, βασανιστήρια, πείνα , δίψα, πορείες θανάτου στην έρημο, εν ψυχρώ δολοφονίες στέρησαν τη ζωή για πάνω απο 300.000 ανθρώπους. Για κάποιους όμως επιζήσαντες ο Γολγοθάς δεν τελειώνει με τον εκτοπισμό...



Ακολουθεί άρθρο της Agrinionews


Πως οι ξεριζωμένοι Πόντιοι δημιούργησαν το Μπαμπαλιό στον Βάλτο


Για ορισμένους, η Γενοκτονία των Ποντίων, μοιάζει με παραμύθι. Σε άλλους φαντάζει ως ένα απόμακρο τραγικό γεγονός που συνέβη κάπου, κάπως, κάποτε. Κάποιοι δεν γνωρίζουν. Για μερικές χιλιάδες αποτελεί ημέρα μνήμης: 353.000 Έλληνες, άνδρες και γυναίκες, παιδιά, έφηβοι, νέοι και γέροι, πεταμένοι κάπου στις πλαγιές, στα χωράφια, στις ρεματιές, χωρίς ποτέ κανένας να μπορέσει να θάψει τα κορμιά τους. Oι εναπομείναντες…λίγοι και ακόμη λιγότεροι εκείνοι που ως σήμερα ζουν, θυμούνται και εξιστορούν στα παιδιά, στα εγγόνια, στα δισέγγονα και στα τρισέγγονά τους όσα έζησαν… τον διωγμό, την μεταφορά και την εγκατάστασή τους στην Ελλάδα. 



Ακριβή στοιχεία για το ποσοστό των Ποντίων που δέχθηκε η Ελλάδα στην δεκαετία του ’20, από τους 1.220.000 συνολικά πρόσφυγες, δεν υπάρχουν.

Τα ποντιακά σωματεία υπολογίζουν ότι 400.000 Πόντιοι πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα. Ο κύριος όγκος των Ποντίων προσφύγων εγκαταστάθηκε στη Μακεδονία και τη Θράκη, στους νομούς Θεσσαλονίκης, Ξάνθης, Καβάλας, Δράμας, Σερρών, Κιλκίς, Ημαθίας, Πιερίας, Κοζάνης, Πέλλας, Φλώρινας, Καστοριάς και αλλού. Αρκετοί παρέμειναν στην περιοχή της πρωτεύουσας – Καλλιθέα, Δραπετσώνα, Χασάνι (Ελληνικό) κ.τ.λ. – και ένας μικρός αριθμός εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλία, την Ήπειρο, την Αιτωλοακαρνανία, την Πελοπόννησο και τα νησιά.

Πολλοί περισσότεροι από τους 400.000 που τελικά έφτασαν στην Ελλάδα είχαν ξεκινήσει από τα γενέθλιά τους εδάφη, όμως στην διαδρομή και κατά τη μεταφορά τους με τα πλοία, λόγω των άθλιων συνθηκών, πέθαναν πολλοί. Και εδώ, στις περιοχές που πρωτοεγκαταστάθηκαν οι λιμοί, οι αρρώστιες και οι κακουχίες τους θέρισαν.

Η αντιμετώπιση των Ελλαδιτών απέναντι στους εξαθλιωμένους Ποντίους ήταν ρατσιστική και πολλές φορές εχθρική. Και αυτοί με πολύ κόπο προσπάθησαν να προσαρμοστούν στο νέο, δύσκολο και εχθρικό περιβάλλον, και τα κατάφεραν.


Οι Πόντιοι που κατάφεραν να φτάσουν στην περιοχή μας, από διάφορες περιοχές του Πόντου, εγκαταστάθηκαν στα χωριά Ματσούκι, Σφήνα (Κυψέλη), Άγιο Νικόλαο Κατούνας, Άγιο Νικόλαο Βονίτσης, λίγες οικογένειες σε χωριά της Μακρυνείας και μερικοί στον Άγιο Κων/νο Αγρινίου.

Τον Νοέμβριο του 1922, το φορτηγό πλοίο «Ακταίο», αποβιβάζει στο λιμάνι της Αμφιλοχίας έναν μικρό αριθμό Ποντίων από την Κεπέκκλησια του Πόντου και τις κοντινές σ’ αυτήν περιοχές. Εγκαταστάθηκαν αρχικά στο σχολείο και λίγο αργότερα σκορπίστηκαν σε αποθήκες και σκηνές που τους παραχώρησε το κράτος. Οι επιδημίες που ξέσπασαν στους καταυλισμούς των προσφύγων θέρισαν τους ήδη εξουθενωμένους και αδύναμους πρόσφυγες. Όσοι επέζησαν άρχισαν να δουλεύουν στα χωράφια της περιοχής, να κόβουν και να πωλούν ξύλα, να κάνουν ότι δουλειά έβρισκαν για να επιζήσουν. Στην Αμφιλοχία έμειναν για περίπου έναν χρόνο.

Τον Σεπτέμβριο του 1923 αποφασίζουν να εγκαταλείψουν ομαδικά την Αμφιλοχία. Προχωρούν ανατολικά και εγκαθίστανται στον παραπόταμο του Αχελώου, τον Ίναχο, στην επαρχία του Βάλτου. Η περιοχή που επέλεξαν να στήσουν την νέα τους ζωή ήταν ένας λόγγος γεμάτος δέντρα, ένα μεγάλο δάσος γεμάτο άγρια ζώα. Μένοντας σε σκηνές, άρχισαν να ξελογγώνουν το δάσος, να κάνουν χωράφια και να χτίζουν σιγά-σιγά τα νέα τους σπιτικά. Δίπατα σπίτια που το κάτω μέρος το χρησιμοποιούσαν για στάβλο. Έτσι άρχισε να δημιουργείται ένα χωριό γεμάτο ζωή. Ονόμασαν το χωριό που δημιούργησαν Νέα Κεπέκκλησια για να τους θυμίζει την γενέτειρά τους. Η ονομασία αυτή όμως άλλαξε γρήγορα και ονόμασαν το χωριό τους Μπαμπαλιό. 



Περίπου 60 οικογένειες ήταν οι κάτοικοι του νέου χωριού. Λίγα χρόνια αργότερα ήρθαν και εγκαταστάθηκαν μόνιμα στην περιοχή και άλλες οικογένειες από τον Μεσόπυργο Άρτας και την Βαρετάδα.

Το 1924, με ομαδική δουλειά, χτίζουν την εκκλησία τους, τους Αγίους Ταξιάρχες. Στον περίβολο της εκκλησίας έκαναν το νεκροταφείο τους. Το 1925 χτίζουν και δεύτερη εκκλησία, την Αγία Παρασκευή.


Τον Ιούλιο του 1925 οι 60 οικογένειες πλήρωσαν από 1725 δραχμές η καθεμιά, για να αγοράσουν συνεταιρικά τον νερόμυλο και τα χωράφια που ήταν γύρω από αυτόν και ανήκαν στον Αμφιλοχιώτη τσιφλικά Καζάζη.



Το 1930 άρχισαν να χτίζουν με δικά τους έξοδα και με προσωπική εργασία το Σχολειό τους. Λένε οι παλιότεροι ότι κουβαλούσαν από αρκετή απόσταση στους ώμους τους, πέτρες και λάσπη για να χτιστεί το σχολειό. Και τα κατάφεραν. Μια μεγάλη αίθουσα, με μεγάλα παράθυρα και γραφείο, στέγη με κεραμίδια και πάτωμα από σανίδες. Εκεί θα μάθαιναν τα παιδιά τους ανάγνωση και γραφή. Σ΄αυτό το κτίριο φοίτησαν για πολλά χρόνια όχι μόνο τα παιδιά τα δικά τους αλλά και τα παιδιά από τα γειτονικά χωριά, Μαλατέικα και Αμοργιανοί, μέχρι το 1968. Εκείνη την χρονιά τοποθετήθηκε από τον Οργανισμό Σχολικών Κτιρίων ένα προκατασκευασμένο κτίριο που χρησίμευε για σχολείο.



Τον Σεπτέμβριο του 1931, η Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων, μοίρασε στις 60 οικογένειες, με κλήρο, τα χωράφια που οι ίδιοι οι Πόντιοι είχαν διαμορφώσει, δίνοντας σε κάθε οικογένεια από 16 περίπου στρέμματα γης.

Το Μπαμπαλιό, μέχρι το 1932, διοικητικά υπαγόταν στην κοινότητα Βαρετάδας και αργότερα στην κοινότητα Καστρακίου. Αργότερα αποτέλεσε χωριστή κοινότητα, την κοινότητα Μπαμπαλιού. Αυτή η νέα κοινότητα, όμως, ήταν αποκομμένη από το Αγρίνιο. Δρόμος προς το Αγρίνιο δεν υπήρχε. Άρχισαν, λοιπόν, με ομαδική δουλειά να ξελακώνουν, να σκάβουν, να φτιάχνουν τον δρόμο που θα τους ένωνε με το Αγρίνιο. Και τα κατάφεραν. Και ήταν οι πρώτοι κάτοικοι του Βάλτου που είδαν για πρώτη φορά να φτάνει στο χωριό τους αυτοκίνητο.



Το 1950, κτίστηκε η κεντρική εκκλησία του χωριού, η Κοίμησις της Θεοτόκου. Και γι αυτό βοήθησαν όλοι οι κάτοικοι. Κουβάλησαν πέτρες, λάσπη, έδωσαν χρήματα.

Κατάφεραν μέσα σε λίγα χρόνια να κάνουν το χωριό τους το κέντρο της γύρω περιοχής. Με μόχθο, κούραση και πολύ δουλειά κατάφεραν να κάνουν το Μπαμπαλιό ένα από τα καλύτερα χωριά του Βάλτου.

Αλλά….

Η μοίρα τους κτυπά αλύπητα για δεύτερη φορά!!


Το 1960, έγινε γνωστό ότι η ΔΕΗ θα κατασκεύαζε κοντά στο Καστράκι, φράγμα.

Τα νερά του Αχελώου θα συγκεντρώνονταν σε μία λίμνη, τεχνητή. Τα νερά της λίμνης θα σκέπαζαν όλα αυτά που με τόσο κόπο και κούραση είχαν δημιουργήσει. Τα νερά της λίμνης θα έπνιγαν τα σπίτια τους, τα χωράφια τους, το βιός τους.

Για μια ακόμη φορά πρόσφυγες…

Στις 19 Ιανουαρίου του 1969, το φράγμα έγινε… τα νερά του Αχελώου άρχισαν να σχηματίζουν λίμνη… ο κάμπος του χωριού τους άρχισε σιγά-σιγά να σκεπάζεται από τα νερά… και η λίμνη μεγάλωνε κι όλο μεγάλωνε. Τα σπίτια, ο δρόμος, η εκκλησία, όλα αυτά που έχτισαν με τα ίδια τους τα χέρια, όλα χάνονται κάτω από τα νερά. 40 χρόνια κόπος, 40 χρόνια όνειρα, κάθε τι αγαπημένο θάφτηκε στον υγρό αυτό τάφο.

Οι κάτοικοι, με σπαραγμό ψυχής ξεριζώθηκαν για άλλη μία φορά και σκορπίστηκαν…άλλοι στο Αγρίνιο, άλλοι στην Αθήνα, άλλοι στα γύρω χωριά… . Άλλοι πάλι δυσκολεύτηκαν, να το πάρουν απόφαση, βουνίσιοι να ζήσουν στον κάμπο και έμειναν στο Μπαμπαλιό, να καλλιεργήσουν όπου είχαν μείνει χωράφια που δεν τα είχαν πνίξει τα νερά της λίμνης. Κάθε χρόνο όμως όλο και λιγόστευαν. Μέχρι που το χωριό κρίθηκε επικίνδυνο κατολίσθησης και έφυγαν και οι τελευταίοι κάτοικοι. Το Μπαμπαλιό «έσβησε».



Ο φωτογράφος Κώστας Μπαλάφας, φωτογράφος της ΔΕΗ τότε, περιγράφει με γλαφυρό τρόπο τις δραματικές εκείνες στιγμές:

«…Οι κάτοικοι των χωριών αυτών, άνθρωποι αγρότες κατά το πλείστον με λιγοστή κτηνοτροφία, που ξεριζώθηκαν απ’ τις πατρογονικές τους εστίες, πήραν το δρόμο για το άγνωστο με την περιορισμένη αποζημίωση που κοστολόγησε την περιουσία τους η επιτροπή απαλλοτρίωσης.
Δραματικές ήταν οι στιγμές, όταν ήρθε η ώρα της φυγής, απ’ τον τόπο που γεννήθηκαν κι έθαψαν τους προγόνους τους. Πολλοί πριν ακόμα φύγουν, πήγαν με τον παπά στο νεκροταφείο για ένα τρισάγιο, το τελευταίο πριν μείνουν για πάντα κάτω απ’ το νερό. Άλλοι πάλι ξέθαψαν τα μνήματα, για να πάρουν τα κόκαλα των δικών τους μ’ ότι άλλο είχαν και αγκαλιά με την τραγική τους μοίρα για ν’ αναζητήσουν νέα πατρίδα….»

Τον Φεβρουάριο του 1994 η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου, ως Ημέρας Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο μικρασιατικό Πόντο την περίοδο 1916-1923. Η αναγνώριση αυτή, παρόλη την εβδομηκονταετή καθυστέρηση, δικαίωσε ηθικά τον ποντιακό ελληνισμό και συνέδεσε το σύγχρονο ελληνισμό με την ιστορική του μνήμη.

ΠΗΓΕΣ: «Της Προσφυγιάς η Μοίρα», του Κώστα Δημ. Κονταξή

pontos.gr

pontosworld.com

thehistoryofgreece.gr

Επιτροπή Ποντιακών Μελετών

http://agriniomemories.blogspot.gr/

Παρασκευή, 21 Φεβρουαρίου 2020

Που θα διοργανωθούν φέτος τα Κούλουμα της Καθαρής Δευτέρας στα Παρακαμπύλια

Οι Απόκριες έφτασαν και ανέκαθεν ήταν συνδυασμένες με κέφι χορό και διασκέδαση. Στα Παρακαμπύλια πάντως υπάρχει αυτή η διάθεση αφού  την διοργάνωση των "Κούλουμων" της Καθαρής Δευτέρας , ανέλαβαν τρία διαφορετικά χωριά. 

Αναφορικά,  ο δήμος Αγρινίου, κάθε χρόνο, χορηγεί τα ''Κούλουμα" κάθε φορά και σε ένα διαφορετικό χωριό των Παρακαμπυλίων  ενισχύοντας με αυτό τον τρόπο την συνεργασία των τοπικών φορέων , την ανάδειξη του συγκεκριμένου χωριού αλλά και την αλληλεπίδραση των κατοίκων των Παρακαμπυλίων σε ένα χώρο. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κάποια από τις άλλες τοπ. κοινότητες ή πολιτιστικούς συλλόγους να μην μπορούν να διοργανώσουν κάτι αντίστοιχο στο δικό τους χωριό γιατί δημιουργείται  το πρόβλημα να μην μπορούν οι κάτοικοι από τα πιο απομακρυσμένα χωριά να μεταβούν στο σημείο της διοργάνωσης.   Φέτος την διοργάνωση από τον Δήμο Αγρινίου την έχει αναλάβει η Τοπ. Κοινότητα Χούνης.

Ας δούμε τις σχετικές ανακοινώσεις .

Τοπική Κοινότητα Χούνης

''Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Σ Η

Ε Ν Η Μ Ε Ρ Ω Σ Η
Προς τους κατοίκους των κοινοτήτων του πρώην Δήμου Παρακαμπυλίων.
Ο Δήμος Αγρινίου σε συνεργασία με την κοινότητα Χούνης και τον Πολιτιστικό Σύλογο των απανταχού Χουνιωτών "Οι ρίζες μας", διοργανώνει φέτος στις 2 Μαρτίου την γιορτή της Καθαρής Δευτέρας "ΤΑ ΚΟΎΛΟΥΜΑ" στην πλατεία της Χούνης!
Θα προσφερθούν πολλά νηστίσιμα εδέσματα, λαγάνες, άφθονο κρασί καθώς και παραδοσιακή φασολάδα!!!
Καλεσμένοι όλοι οι κάτοικοι των χωριών του πρώην Δήμου Παρακαμπυλίων και όχι μόνο!
Ελάτε να διασκεδάσουμε με την συντροφιά Dj...
Σε περίπτωση που ο καιρός δεν  επιτρέπει να βρεθούμε στην πλατεία, η γιορτή θα γίνει στο Πολιτιστικό Κέντρο Χούνης.
Ευχαριστούμε πολύ."


Τοπική Κοινότητα Σαργιάδας

''Ο Εκπολιτιστικός και Εξωραϊστικός Σύλλογος Σαργιάδας σας προσκαλεί την Καθαρά Δευτέρα στη Σαργιάδα Αγρινίου να γιορτάσουμε τα Κούλουμα με ζωντανή δημοτική ορχήστρα, με σαρακοστιανά εδέσματα και άφθονο κρασί.

Συνδιοργανωτής της εκδήλωσης η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας.''




Τοπικές Κοινότητες Σιδήρων, Ψηλοβράχου, Αγαλιανού 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

''Οι πρόεδροι των κοινοτήτων Σιδήρων, Ψηλοβράχου και Αγαλιανού, διοργανώνουμε εφέτος στις 2 Μαρτίου την εορτή της Καθαράς Δευτέρας, στον προαύλιο χώρο των καταστημάτων, στη γέφυρα Ψηλοβράχου. Στην ευρύτερη δε περιοχή, μέχρι τη γέφυρα, υπάρχει άφθονος χώρος, για το καθιερωμένο πέταγμα του χαρταετού, καθώς και το παρκάρισμα των αυτοκινήτων.
Είτε είναι καλός ο καιρός είτε άστατος, δεν θα έχουμε πρόβλημα, για να γιορτάσουμε, διότι έχουμε συνεννοηθεί με ιδιοκτήτη ενός από τα εκεί καταστήματα, στο οποίο υπάρχει άφθονος εσωτερικός προστατευμένος χώρος.
Θα προσφερθούν άφθονα νηστίσιμα εδέσματα, ( λαγάνες, χαλβάς, τουρσί,ελιές, παραδοσιακή φασολάδα και άφθονο κρασί).
Καλεσμένοι όλοι οι κάτοικοι των τριών χωριών μας καθώς και επισκέπτες, αλλά και οι κάτοικοι της γύρω περιοχής.
Σας περιμένουμε όλους να διασκεδάσουμε με διάθεση, κέφι,χορούς και τραγούδια με τον εξαίρετο DJ Γιάννη Τηγανίτα.
Χρόνια πολλά, Καλή Σαρακοστή.''




Καλή επιτυχία και στα τρία χωριά!

Πηγή:

Τρίτη, 11 Φεβρουαρίου 2020

ΠΑΝΗΓΥΡΗ ΑΓΙΟΥ ΒΛΑΣΙΟΥ ΣΤΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ

Πανήγυρη Ἁγίου Βλασίου στήν Μητρόπολη Ναυπάκτου

Τήν Τρίτη 11 Φεβρουαρίου ἐ.ἔ. ἑορτή τοῦ Ἁγίου Βλασίου Ἐπισκόπου Σεβαστείας πανηγύρισε ἡ ὁμώνυμη Ἐνορία τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου, χάρη τῆς ὁποίας φέρει καί ἡ Μητρόπολη στόν τίτλο της τό ὄνομα τοῦ Ἁγίου.

Ὁ Ἅγιος Βλάσιος εἶναι κέντρο τῆς ὁμώνυμης Ἀρχιερατικῆς Περιφέρειας καί τῆς Ἐπαρχίας Παρακαμπυλίων, ἡ ὁποία ἀνήκει διοικητικά στόν Δῆμο Ἀγρινίου. Κεῖται στίς δυτικές πλαγιές τοῦ Παναιτωλικοῦ ὄρους, ἀποτελεῖται ἀπό δεκατρία χωριά μέ πάνω ἀπό ἑξήντα συνοικισμούς, ἀλλά μέ συνολικό πληθυσμό κάτω ἀπό 2.000 κατοίκους συνολικά.

Ἡ ἀπόσταση τῆς Ἐνορίας ἀπό τήν Ναύπακτο εἶναι δύο περίπου ὧρες, μέσῳ Μεσολογγίου καί Ἀγρινίου. Ὁ δρόμος πού περνᾶ ἀπό τόν Ἅγιο Βλάσιο στήν συνέχεια ὁδηγεῖ μέχρι τό Καρπενήσι. Γι' αὐτό ὁ Σεβασμιώτατος ξεκίνησε ἀπό τήν Ναύπακτο στίς 6.00 τό πρωί προκειμένου νά τελέση τήν Ἀρχιερατική θεία Λειτουργία τῆς πανηγύρεως.

Στήν Ἀρχιερατική Λειτουργία συμμετεῖχαν ὁ Πρωτοσύγκελλος π. Καλλίνικος Γεωργᾶτος, ὁ συνταξιοῦχος Ἱεροκήρυκας π. Ἀντώνιος Βαζούρας, ὁ Ἱεροκήρυκας τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας π. Λαυρέντιος Καρανάσιος, ὁ Πρωτοπρεσβύτερος τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Καρπενησίου π. Εὐάγγελος Φεγγούλης, ὁ Ἀρχιερατικός Ἐπίτροπος Ἁγίου Βλασίου π. Παναγιώτης Σαβελώνας, ὁ Ἐφημέριος π. Κωνσταντῖνος Κοντογεῶργος καί ἄλλοι Ἱερεῖς τῆς Μητροπόλεώς μας. Ἔψαλε δέ θαυμάσια χορός Ἱεροψαλτῶν μέ Πρωτοψάλτη τόν κ. Κωνσταντῖνο Πολίτη, Πρόεδρο τοῦ Πανελληνίου Συλλόγου Ἱεροψαλτῶν πού κατάγεται ἀπό τόν Ἅγιο Βλάσιο.

Τίς Ἀρχές ἐκπροσώπησαν οἱ Ἀντιδήμαρχοι Ἀγρινίου Εὐθύμιος Γρίβας καί Σωτήριος Κολοβός, ὁ Πρόεδρος τοῦ Δημοτικοῦ Συμβουλίου Ἀγρινίου Ἰωάννης Φαρμάκης, ὁ Πρόεδρος τοῦ Τοπικοῦ Συμβουλίου Παναγιώτης Πολυχρόνης, ὁ Ἀστυνομικός Διοικητής Δημήτριος Νταβαρίνος κ.ἄ.



Ὁ Σεβασμιώτατος στό κήρυγμά του μίλησε γιά τόν ἅγιο Βλάσιο Ἐπίσκοπο Σεβαστείας καί τόν παρουσίασε ὡς προσευχόμενο Ἐπίσκοπο. Μέ τήν θεία Λειτουργία καί τά μυστήρια πού τελοῦσε προσευχόταν στόν Θεό, στό σπήλαιο πού ζοῦσε προσευχόταν μέ πολλή δύναμη, γι' αὐτό ἔκανε θαύματα, ἡμέρωνε τά ζῶα καί τό μαρτύριό του τό ἀντιμετώπισε μέ προσευχή, γι' αὐτό καί πολλοί πίστευσαν στόν Χριστό καί μαρτύρησαν μαζί του.

Στήν συνέχεια ὁ Σεβασμιώτατος ἀναφέρθηκε στήν ἀξία τῆς προσευχῆς, καί ἀνέλυσε τόν λόγο τοῦ ἁγίου Σωφρονίου τοῦ ἁγιορείτου, ὅτι «ἡ προσευχή εἶναι ἀτελεύτητη δημιουργία, ἀνώτερη ἀπό κάθε τέχνη καί ἐπιστήμη. Μέ τήν προσευχή εἰσέρχεται μέσα μας ἡ ζωή τοῦ Θεοῦ». Σημείωσε ὅτι ὅλα ὅσα κάνουμε στήν ζωή ἔχουν κάποιο τέλος, ἀλλά ἡ προσευχή συνεχίζεται καί μετά θάνατον, ἄν ἔχουμε μάθει νά προσευχόμαστε ὅσο ζοῦμε εἶναι «ἀτελείωτη δημιουργία». Προέτρεψε δέ τούς Κληρικούς καί λαϊκούς νά ἀξιοποιήσουν αὐτήν τήν περίοδο τοῦ Τριωδίου γιά νά μάθουν τήν μεγάλη δύναμη τῆς προσευχῆς.

Στό τέλος δέ τῆς θείας Λειτουργίας ὁ Σεβασμιώτατος εἶπε ὅτι πάντα ἡ ἡμέρα αὐτή κατά τήν ὁποία ἀνέρχεται ἀπό τήν Ναύπακτο στόν Ἅγιο Βλάσιο εἶναι κουραστική γιά τό σῶμα, ἀλλά μέ τήν θεία Λειτουργία καί συνάντησή του μέ τούς κατοίκους ἀγάλλεται. Εὐχαρίστησε δέ κάθε ἕναν ξεχωριστά τούς Κληρικούς, τούς ἱεροψάλτες, τούς ἐπιτρόπους, τούς ἄρχοντες καί ὅλους ὅσοι προσῆλθαν γιά νά ἑορτάσουν τόν ἅγιο Βλάσιο.

Μετά τήν θεία Λειτουργία σέ κεντρικό καφενεῖο τοῦ χωριοῦ συναντήθηκαν ὅλοι νά συζητήσουν διάφορα τοπικά θέματα, γεύθηκαν δέ τά γλυκά πού προσέφεραν οἱ κυρίες τοῦ χωριοῦ.

 Ἀπό τό Γραφεῖο Τύπου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως
http://www.parembasis.gr/index.php/el/6105-2020-02-11?fbclid=IwAR1I15K51aNiVor-EgKRcrBLUttAKRtmwWkKsz5ZcDXkCHAZ2HqBuplpLpY

Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2019

ΕΛΑΙΟΛΑΔΟ . Ο ''ΥΓΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣ''

Ελαιόλαδο. 
Ο ''υγρός χρυσός'' όπως το χαρακτήρισε ο Ιπποκράτης.
 Τα πλούσια και θεραπευτικά οφέλη του έγιναν αντιληπτά από την αρχαιότητα και το μεσογειακό κλίμα της χώρας μας ευνοεί  την καλλιέργεια της, ώστε η ελιά και το ελαιόλαδο να είναι ένα από τα βασικότερα αγαθά, για τα οποία κάθε ελληνική οικογένεια έπρεπε να φροντίσει να έχει για όλη τη χρονιά στο σπίτι της. 

Το λιομάζωμα
Κάθε φθινόπωρο (τέλη Φθινοπώρου ωριμάζει ο καρπός της ελιάς)  ο Έλληνας αγρότης αφιερώνει  2 και 3 μήνες για την συγκομιδή  (λιομάζωμα) της ελιάς, μια διαδικασία αρκετά χρονοβόρα και κουραστική , με τις καιρικές συνθήκες να δυσκολεύουν την διαδικασία , στην οποία συμμετέχει ολόκληρη η οικογένεια.Η ελιά παραδοσιακά μαζεύεται με το χέρι, και το μάζεμα της ελιάς αποτελεί εδώ και αιώνες σημαντική αγροτική δραστηριότητα σε πολλές περιοχές της Μεσογείου.

Στη σημερινή εποχή ευδοκιμεί ακόμη η παραδοσιακή μέθοδος συγκομιδής, θα πρέπει να αποσπαστεί ο καρπός από τα κλαδιά,  ενώ το έδαφος κάτω από την ελιά στρώνεται με λιόπανα ή με ειδικό δίχτυ από συνθετικό υλικό. Αφού πέσουν οι ελιές από το δέντρο, οι αγρότες τινάζουν τα άκρα των ελαιόπανων ώστε να δημιουργηθούν σωροί, οι οποίοι θα καθαριστούν με το χέρι ή με την κοσκοινίστρα από χοντρά κλαριά και τσαμπιά προκειμένου να τοποθετηθούν στη συνέχεια σε δοχεία μεταφοράς (κουβάδες, τενεκέδες κλπ.) και σακιά και να μεταφερθούν στον χώρο αποθήκευσης. Δεν είναι απαραίτητη η απομάκρυνση των φύλλων, αφού υπάρχει στο ελαιοτριβείο ειδικό μηχάνημα που τα απομακρύνει με αέρα. Το "τίναγμα" της ελιάς γίνεται με ξύλινα ραβδιά, τον λούρο όπως το λέμε στην περιοχή μας,θα πρέπει όμως να  έχει ωριμάσει πλήρως ο καρπός για να είναι εύκολη η απόσπασή του από το δέντρο. Τέλος, είναι σύνηθες κατά τη συγκομιδή να κόβονται με πριόνι επιλεγμένα κλαδιά του δέντρου, τόσο για τη διευκόλυνση της συγκομιδής, όσο και για να βοηθηθεί η σωστή ανάπτυξη του δέντρου.

 Η κούραση όμως είναι το λιγότερο μπροστά στην αξία του ελαιολάδου καθώς η χρήση του δεν περιορίζεται μόνο στην κουζίνα. Οι πλούσιες θεραπευτικές ιδιότητες το καθιστούν βασικό συστατικό σε φαρμακευτικά και κατατοπιστικά προϊόντα (όπως  το γνωστό σε όλους μας πράσινό σαπούνι).

Αξίζει να αναφέρουμε ότι στα Παρακαμπύλια υπάρχουν δυο ελαιοτριβεία, ένα στην Ποταμούλα  και ένα στα Αμπέλια που εξυπηρετούν τους αγρότες στην παραγωγή λαδιού.

ΣΥΜΒΟΛΙΚΗ ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΕΛΙΑΣ
Στην αρχαία Ελλάδα
Η ελιά αποτελεί ιερό δέντρο από τα αρχαία χρόνια και βρίσκεται υπό την προστασία της θεάς Αθηνάς. Όπως μας θυμίζει ο αρχαίος μύθος, στον αγώνα μεταξύ των θεών για την ανάδειξη του προστάτη των Αθηνών, που έγινε στον ιερό βράχο της Ακρόπολης, νικήτρια βγήκε η Αθηνά δωρίζοντας στους Αθηναίους την πρώτη ελιά του κόσμου, που φύτρωσε εκεί όπου χτύπησε το δόρυ της. Το δέντρο αυτό ήταν χρήσιμο για τη διατροφή, το φωτισμό, τη θέρμανση, την υγεία και τον καλλωπισμό των Αθηναίων. Από τότε τα ελαιόδεντρα γύρω από την Αθήνα έγιναν ιερά. Αλίμονο σ' όποιον τολμούσε να τις πειράξει, αφού η τιμωρία ήταν ο εξοστρακισμός ή θάνατος.

Όσον αφορά τον αθλητισμό, πηγές αναφέρουν ότι οι έξι πρώτες Ολυμπιάδες είχαν ως έπαθλο ένα μήλο. Μετά καθιερώθηκε ως έπαθλο των Ολυμπίων ο κότινος, το στεφάνι από κλαδί της ιερής αγριελιάς που είχε βλαστήσει έξω από τον οπισθόδομο του ναού του Δία στην Ολυμπία. Στα Παναθήναια σημαντικό ρόλο έπαιζε η ελιά του Ερεχθείου, αλλά και τα στέφανα που φτιάχνονταν με τα κλαδιά της. Στην ιερή πομπή στους δρόμους της Αθήνας συμμετείχαν οι θαλλοφόροι, γέροντες ωραίοι και ευθυτενείς, που κρατούσαν στα χέρια τους κλάδους ελαίας. Οι Αθηναίοι, που θεωρούσαν τους εαυτούς τους πολιτισμένους, κρατούσαν κλαδιά ελιάς, ενώ οι χειραφετημένοι δούλοι και οι βάρβαροι κρατούν κλαδιά βελανιδιάς, αφού η βελανιδιά σηματοδοτεί τον πρωτόγονο πολιτισμό, την τραχύτητα και τη βιαιότητα.

Στην θρησκεία
Το ελαιόλαδο συχνά το χρησιμοποιούσαν κατά την χριστιανική δοξασία, οι άγιοι ως «θαυματουργό» φάρμακο και μ’ αυτό θεράπευαν ασθένειες που οι γιατροί αδυνατούσαν να θεραπεύσουν. Ετυμολογικά, η λέξη “έλαιον” συνδέεται με την λέξη “έλεος” και έτσι καταγράφεται ένας μεγάλος αριθμός αναφορών στην σχέση των δυο αυτών λέξεων, ιδιαίτερα σε αγιολογικά κείμενα.

 Η επίσημη ορθόδοξη εκκλησία χρησιμοποιεί το ελαιόλαδο σε τρία μυστήρια, ο βάπτισμα, το χρίσμα και το ευχέλαιο. Οι πιστοί έδειχναν και δείχνουν έμπρακτα την βαθιά πεποίθηση ότι ο αποκλειστικός φορέας της ζωής είναι Θεός, προσφέροντας στον ναό και ζητώντας την ευλογία των πρώτων καρπών των ελαιώνων, προκειμένου η σοδειά να είναι πλούσια. Μια άλλη εκκλησιαστική πρακτική που την ιερότητα του καρπού της ελιάς φανερώνεται και από άλλες συνήθειες των πιστών, όπως αυτή που τους θέλει να μυρώνονται με λάδι από το καντήλι που καίει μπροστά σε θαυματουργές εικόνες.


Φώτο 1981. 

Χειροκίνητο ελαιοτριβείο του Αριστείδη Κουτσούκη στο Πεντάκορφο 
Κώστας Κουτσουκης και Φίλιππος Φαρμάκης κατά την διαδικασία παραγωγής ελαιολάδου


Τετάρτη, 13 Νοεμβρίου 2019

Έκκληση προς τους πιστούς από τον π. Κωνσταντίνο Κοντογιώργο για να σωθεί το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου στον Προύλπο!!

Ο ιερός Ναός του Αγίου Νικολάου στην περιοχή «Προύλπο», που βρίσκεται δίπλα στην τεχνητή λίμνη που σχηματίστηκε ανάμεσα από το φράγματα των Κρεμαστών του Καστρακίου διακόπτοντας τον φυσικό ρου του Αχελώου, ανήκει στην κοινότητα Αγίου Βλασίου.Έχει κτιστεί περί τα τέλη του προηγούμενου αιώνα, όταν η περιοχή έσφυζε από ζωή, με πολλούς μόνιμους κατοίκους που ασχολούνταν δυναμικά με την εύφορη και γόνιμη γη των προγόνων τους, με κύρια παραγωγή την καλλιέργεια της ελιάς και την συγκομιδή της, τα έσοδα από την πώληση της οποίας ενίσχυαν κατά το πλείστον τον οικογενειακό κορβανά σε δεκάδες οικογένειες.

Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου ήταν ο μοναδικός τόπος εκκλησιασμού και προσευχής. Μετά τον πόλεμο του 40 η εκκλησία ανακαινίστηκε και έγινε αλλαγή της σκεπής με δωρεές και προσωπική εργασία των κατοίκων. Με το πέρασμα των χρόνων, οι περισσότεροι κάτοικοι εγκαταστάθηκαν κυρίως στον Άνω και Κάτω Άγιο Βλάση καθώς και στα γύρω χωριά.

Μέχρι πριν λίγα χρόνια τα λιγοστά σπίτια άναβαν τις καμινάδες τους μόνο κατά την περίοδο της ελαιοκομιδής, ενώ τα τελευταία χρόνια πλέον δεν κατοικούνται.
Το 2011 ο π. Κωνσταντίνος Κοντογιωργος ,σε έναν ιστορικό τόπο, ο οποίος κατοικούνταν από τον 4ο αιώνα π.χ σύμφωνα με τα αρχαιολογικά ευρήματα της περιοχής,-όπως ο Πύργος Ακροποτάμου,- συνέχισε την τέλεση Θείας Λειτουργίας, ανήμερα της εορτής της ανακομιδής των λειψάνων του Αγίου Νικολάου στις 20 Μαΐου, μια κίνηση που την στήριξε ο κόσμος με αποτέλεσμα την ημέρα αυτή να προσέρχονται στο ιστορικό αυτό ξωκλήσι δεκάδες πιστοί για να εκκλησιαστούν και στην συνέχεια να μετέχουν στο παραδοσιακό πανηγύρι, που γίνεται στον προαύλιο χώρο του Ναού.
Εδώ θα πρέπει να αναφέρουμε ότι ο εν λόγω Ναός, αντιμετώπιζε σημαντικά προβλήματα τα οποία με την άοκνη φροντίδα του εφημερίου, επιδιορθώθηκαν. Με την στήριξη των ενοριτών και προσκυνητών επισκευάστηκε απ΄ αρχής η στέγη του Ναού με κεραμίδια και υλικά μεγάλης αντοχής, ενώ έχουν δρομολογηθεί και άλλες εργασίες συντήρησης και αναστήλωσης του Ναού, που θα γίνουν στο επόμενο χρονικό διάστημα.

Για το λόγο αυτό ο π. Κωνσταντίνος Κοντογιώργος, ένας δυναμικός κληρικός που πρωτοστατεί, πέραν του πλούσιου πνευματικού του έργου και σε τέτοιες πρωτοβουλίες, μετά τις συντηρήσεις που έγιναν στην Αγία Παρασκευή Αγίου Βλασίου, Άγιο Σπυρίδωνα κ Αγιο Παντελεήμονα Καραμανείκων Άγιος Γεώργιος κάμπου και στον Ενοριακό Ναό του Αγίου Βλασίου, που αντιμετώπιζε πολλά προβλήματα κυρίως στην στέγη του, τώρα καλεί όσους μπορούν και δύνανται, να ενισχύσουν οικονομικά αυτή τη νέα του προσπάθεια και για τον Ναό του Αγίου Νικολάου στο «Προύλπο», για να παραμείνει όρθια μια ακόμη ιστορική εκκλησιά στον τόπο μας και να συνεχίζει να αποτελεί τόπο προσκυνήματος για όλους μας.
 Φώτο από το τον εγκαταλειμμένο από κατοίκους Προύλπο. Οι κάτοχοι τους και οι απόγονοι αυτών,έρχονται μαζεύουν την σοδειά τους και φεύγουν,αφού ο δρόμος είναι εύκολα προσβάσιμος.
Σύμφωνα με πληροφορίες  μεταπολεμικά οι οικογένειες που ζούσαν στην παραποτάμια όχθη του Αχελώου ήταν πάνω από 20!























































Γλυκό κυδώνι:Μια συνταγή της Λένας Παπαζαχαρία!



Η γνωστή "Γλυκατζού"της Χούνης Αγρινίου -Είναι γνωστή για τα υπέροχα γλυκά που φτιάχνει-μας δίνει την δική της συνταγή για το γνωστό γλυκό του κουταλιού,Κυδώνι!

Το κυδώνι.
 
Το κυδώνι είναι ο καρπός του είδους Κυδωνέα η προμήκης (Cydonia oblonga) (το μοναδικό είδος του γένους κυδωνιά) και κατάγεται από τη νοτιοδυτική Ασία και την περιοχή του Καυκάσου. Πρόκειται για φυλλοβόλο δέντρο, που φτάνει τα 8 μέτρα σε ύψος, και είναι συγγενικό με τη μηλιά και την αχλαδιά. 0 καρπός του έχει χρώμα κίτρινο προς το χρυσό, όταν είναι ώριμο, και έχει σχήμα αχλαδιού. 
Το εξωκάρπιο είναι αρχικά χνουδωτό και έπειτα λείο και γυαλιστερό. Το μήκος του κυμαίνεται από 7 ως 12 εκατοστά και το πλάτος του από 6 ως 9 εκατοστά. Η σάρκα του είναι λευκοκίτρινη.
Τα κυδώνια είναι πράσινα όταν είναι άγουρα. Χρησιμοποιούνται ευρέως στη μαγειρική και τη ζαχαροπλαστική.
Η θρεπτική αξία του φρούτου έγκειται κυρίως στη βιταμίνη C που περιέχει.


Το φρούτο περιέχει επίσης πολλή τανίνη και λιθώδη κύτταρα. Η κύρια χρήση των κυδωνιών είναι στη ζαχαροπλαστική. Συγκεκριμένα, από το φρούτο φτιάχνονται γλυκά κουταλιού, πελτές, κυδωνόπαστα και μαρμελάδες. Μάλιστα, ο όρος "μαρμελάδα" σήμαινε αρχικά μαρμελάδα από κυδώνια και προήλθε από την πορτογαλική λέξη marmelo, που σημαίνει «κυδώνι».

Το ωμό κυδώνι χρησιμοποιείται ως βότανο κατά της διάρροιας. Επίσης, οι σπόροι του έχουν αποχρεμπτικές και μαλακτικές ιδιότητες.



Συνταγή για γλυκό του κουταλιού κυδώνι.
Υλικά: 
500γρ. κυδώνια (καθαρισμένα) 1 ποτήρι νερό 500γρ. ζάχαρη Καρύδι Αρμπαρόριζα χυμός από 1/2 λεμόνι 
Εκτέλεση 
Καθαρίζουμε τα κυδώνια αφαιρώντας την καρδιά κ τα κουκούτσια κ τα κόβουμε μικρά κομματάκια σαν ρόμβος ή βάζουμε τα κυδώνια με τη ζάχαρη και το νερό στην κατσαρόλα κ το βράζουμε για δέκα λεπτά.
Την επόμενη μέρα το σιγοβράζουμε μέχρι να δέσει, τέλος ρίχνουμε το χυμό λεμονιού,το καρύδι κ την αρμπαρόριζα.